Zaterdag 1 maart

Vele windrichtingen

Het is vrijdagavond als ik samen met m'n vriendin door de stad terug naar huis banjer. De wind is de laatste uren echt flink aangetrokken en heeft een stormachtige vorm aangenomen. Over een paar uur ga ik vissen met Sanne. Ga je uitkijken op het water? Is de vraag die ik krijg voordat we elkaar een goede nacht wensen. Veiligheid staat op de eerste plaats, dat gaat helemaal goed komen!

Rond de klok van half vijf schrik ik ineens wakker van een sms'je van Sanne. "Hoe het weer nu is, is het gewoon te gevaarlijk om het water op te gaan!" Al eerder deze nacht kreeg ik een sms'je van hem met het voorstel om wat later te vertrekken. Hier ben ik helemaal doorheen geslapen. Een lange dag, 's avonds een biertje, of twee ... Dan wil je 's nachts wel slapen. Als ik naar het weer luister ben ik het helemaal eens met Sanne, we moeten maar wat later vertrekken als de storm wat is gaan liggen. Het waaide echt als een gek met keiharde windstoten. Het onweerde ook met alles er op en er aan, het lijkt wel een orkaan. Ik val vervolgens moeilijk in slaap. Een uur voor de wekker die ik gezet smst Sanne weer. De zon schijnt en de wind is flink gaan liggen. Nog steeds een flinke 6 bft hier aan de kust, maar we moeten vast wel ergens te water kunnen. We bellen even en spreken af om een uur of tien. Even na dat tijdstip zitten we in een volgepropte Punto op weg naar het water. Maar naar waar eigenlijk?

Sanne en ik waren in de auto gestapt zonder dat we wisten waar we wilden gaan vissen. Na een dik uur rijden en nadenken waren we er nog niet aan uit. Waar is het zinvol om te gaan vissen als we rekening houden moeten met de wind? En valt er momenteel wat te vangen? Er is hier in de buurt een gigantisch scala aan viswateren waar we terecht kunnen, maar we weten het gewoon niet. We besluiten uiteindelijk om gewoon naar het water te rijden wat het eerste in ons opkwam. Wie zien het dan ter plekke wel wat we doen. Na drie uur in de auto gezeten te hebben en een divers aantal stekken gezien te hebben kwamen we uiteindelijk aan bij de voet van de Biesbosch. Ook hier staat nog een hele partij wind, maar we zijn het echt helemaal beu om nog verder te rijden voor een stek. Als we wat rondrijden in de grote haven die er ligt zien we ineens een mooie plek. We staan alleen te kijken van de schuine oever die ons wat stijl lijkt. Nadat we met het waadpak aan de proef op de som namen, kwamen we er achter dat het toch goed te doen was, niet te stijl. Hier moet het gaan gebeuren zeggen we tegen elkaar!

We hebben vele windrichtingen aangehouden om onze kieskeurigheid tevreden te stellen, maar na lang wachten werd onze kieskeurigheid tevreden gesteld. Blij dat we zijn tuigen we onze drijvende tronen op. Het is druk in de haven. In één van de watersportwinkels is een feestje. Veel mensen kijken raar op. "Het lijken wel opblaaseendjes." Er staat leuke muziek op de achtergrond. Oud, maar wel vrolijk! Als alles gereed is kunnen we gaan. Eén voor één helpen we elkaar te water door elkaar de spullen aan te geven. Teamwork!

De opblaaseendjes ...

De oever was stijl, maar het was net te doen

Heerlijk om na een lange tijd zoeken dan eindelijk op dat water te zitten. Een geweldige opluchting eigenlijk, we hadden de moed namelijk al bijna opgegeven. Het had niet langer moeten duren anders hadden we met onze kont op een kruk in het café beland. Vanavond weer, nu vissen vangen! De eerste meters worden afgelegd terwijl we een plan bedenken hoe we de haven binnenstebuiten gaan keren. Als deze gemaakt is meldt de eerste persoon zich gelijk om dit plan te verzieken. De havenmeester had ons van een afstandje gezien en besloot verhaal te gaan halen. Een lang gesprek werd het niet. "Heren, in onze jachthaven wordt niet gevist!" Hij wijst naar een ander deel van de jachthaven dat niet onder zijn regime valt. Hier mogen we schijnbaar wel vissen. Afwentelen heet dat geloof ik? Problemen doorschuiven naar een ander. Enfin, we geven gehoor en peddelen naar het andere deel van de haven. Later op de dag keren we wel eens terug.

Er strijkt een lange tijd voorbij zonder maar een beetje gevoelt te hebben. Op een gegeven moment kiezen Sanne en ik ervoor om te splitsen en beide een andere bak uit te kammen. Even zijn we uit elkaars zicht. Met die wind en al die boten onbereikbaar, of we moeten bellen. Het blijft van beide kanten stil. Ik wissel van techniek. Dropshotten leverde geen aanbeten op. Ik heb het nog niet geheel onder de knie geloof ik. Dan maar gewoon met de shad. Het blijft stil. Al geruime tijd word ik in de gaten gehouden door twee eenden waar ik de namen niet van weet. Hun ook die van mij niet. Het enige wat ze zien is hoe ik mijn verrukkelijke boterham naar binnenwerk. Ze springen bijna op schoot als ik opnieuw in mijn plastic zakje graai. Ik besluit ze een klein stukje te voeren. Beter had ik dat niet gedaan, want ze bleven nu helemaal een lange tijd kort bij mij in de buurt.

Beide kozen we onze weg

Vreetzak!

Seconden en minuten schieten voorbij zonder enig teken van leven onder het wateroppervlak. Futen zijn druk in de weer. Op zich een goed teken. De witvis is aanwezig, dus de rovers zullen wel niet ver uit de buurt liggen. Hoe dan ook, ze komen niet bij mijn shadjes in de buurt. Het staat me niet helemaal aan. Een gevoel zegt me ook dat ik niet helemaal lekker aan het vissen ben. Blij dat ik op het water zit, maar ik vind mijn draai niet. Ik zoek Sanne op om te kijken of hij meer succes heeft dan ik. Na een tijdje zoeken tref ik hem dan eindelijk. Hij was echt al een stuk verder dan ik dacht. vanaf een afstandje verneem ik al dat hij iets gevangen heeft. "De baars was echt helemaal over mijn Slug-Go heen geschoven!" Een hoge dertiger baars en echt een schitterende vis. Dat was goed nieuws. Ze liggen er dus mooi wel! We kammen de bak verder uit. Even later is het opnieuw Sanne die met een kromme hengel staat. Jah, een veertiger! In volle glorie proberen we de baars op de gevoelige plaat te zetten. De wind is in eerste instantie spelbreker. Dan vinden we een manier om stil te liggen. Sanne gaat in een lege ligplaats liggen en grijpt zich vast aan een kikker waar de boten zich aan vast kunnen leggen. Enkele schitterende platen werden een feit!

Onwijs blij met de veertiger

Weer vrij

De tweede baars uit dezelfde bak. Misschien een hotspot? We vissen intensief verder, maar weten geen aanbeet meer te krijgen. Ik heb voornamelijk met fel gekleurd kunstaas gevist. Sanne ving ze met salt & pepper. De shadkeuze wordt aangepast bij mij, maar er veranderd weinig in de hoeveelheid aanbeten. We schuiven door naar de volgende bak. Onderweg treffen we een mooi kantje met enkele steigerpalen. Het is wederom Sanne die een keiharde aanbeet krijgt. Hij slaat in het niets, alles af. Dat is zonder twijfel een snoek geweest, spijtig. Gauw wordt er een nieuwe shad aangedaan en wel met een versterkte leader nu. De snoek laat niks meer van zich horen, kans verkeken. Altijd vervelend zo'n snoek als je op baars en snoekbaars aan het vissen bent. Helaas!
We naderen een heel kort kanaaltje tussen twee jachthavens. Vanaf de kant heb ik hier wel eens heel goed mogen scoren. Vandaag lag er niks. Als laatste poging kwam de Aruku van Spro uit het doosje om te kijken of er al ratelend wat gevangen mocht worden. De Aruku bracht geen succes. Een stukje verderop als we alweer even bij het kanaaltje vandaan zijn getrappeld krijgt Sanne weer een stootje. Het visje knokt fel, maar geeft zich al gauw over. Een klein glasoogje meldt zich in het wateroppervlak. Ook deze rakkers zijn dus aanwezig in de haven, leuk!

Een jong snoekbaarsje

Eentje met jongensstreken!

Nadat we nog even zonder succes geconcentreerd te werk zijn gegaan op de plek waar de snoekbaars gevangen werd, besluiten we door te steken naar een deel van de haven waar we eerder deze middag weg waren gestuurd. Compleet aan de andere zijde van het havenmeestergebouw, dus hier moeten we wel een tijd ongestoord kunnen vissen! We passeren een heel open stuk van de haven. De harde wind die er nog steeds staat blaast ons alle kanten uit. Extra hard peddelen dus om in de goede richting te blijven varen.
Nog steeds ben ik aan het vissen met het gevoel van: ik vind mijn draai niet! Geen idee waardoor het komt. Misschien toch een stukje frustratie. Sanne deed iets goed wat ik niet deed, daar geloof ik heilig in. Misschien ook niet en is het gewoon domme pech geweest dat ik niet tegen de vissen aanliep. Heel veel activiteit was er nou ook weer niet. Enfin, op het moment dat ik even een boterham en een bak koffie pakte om even tot mezelf te komen, was het Sanne die zijn vierde vis van de dag mocht vangen. Een baars, geen grote, maar wel een erg leuke vangst. Mede doordat hij op een shadje gevangen werd die we een tijd geleden bij Hengelsport De Kock gekocht hadden. Nog niet eerder werd er iets op gevangen. Geen idee hoe ze precies heten, het merk is in ieder geval Bass Assassin. De bak koffie geef ik even snel aan Sanne, zodat ik gauw een fotootje kan schieten.

Op het Bass Assassin shadje

Je zult begrijpen dat de drang nu wel heel groot werd om eindelijk eens vis te gaan vangen. Al de hele dag was ik aan het rommelen met technieken en verschillende shads. Ik stoorde me op een gegeven moment gewoon aan mezelf. Als de vissen los zijn kun je het gemakkelijk doen, zoveel wisselen met dingen, maar nu leek het echt vormen aan te nemen van pure wanhoop. Het is nog een uur of anderhalf licht. Het moet nu gebeuren! Op één of andere manier bereikte de motivatie een hoogtepunt en belande ik in een soort van roes. Ik had het er met Bard laatst over. Zo'n roes kunnen je het beste beschrijven als een combinatie van opperste concentratie en geloof. Af en toe is er gewoon net iets meer voor nodig dan alleen goed geconcentreerd vissen.
Ik kijk in mijn kunstaasdoosje en grijp naar de eerste shad die in mij opkomt. Een lange Seashad van Bass Assassin in de kleuren groen met spikkels en een rood staartje. Deze moet het worden. Langzaam stuur ik mijn bellyboat langs boten en steigerpalen. Als ik een mooie opening zie tussen een boot, steigerpaal en aanmeertouw, stuur ik mijzelf hier onder door. Uit het niets dan ineens die spijkerharde dreun! Gelijk wist ik het. Dit is er eentje, zo'n kneiter waar je een hele dag op wilt wachten. Als de baars zich in het oppervlak bevind weet ik niet hoe snel ik hem wil landen. Binnen!
Sanne was al een stuk verder, verscholen achter andere boten. Zodoende hoorde hij mijn kreten niet. Ik peddelde naar hem toe om mijn vangst te tonen. Ook de blijdschap bij hem. "Hij flikt het weer!" Een serie platen werden geschoten om de baars te vereeuwigen. Voldaan mag ik de baars weer terugzetten. Top!

De overwinning

De blijdschap was groot

Zo'n vangst als deze maakt voor mij alles natuurlijk weer helemaal goed. Ik heb er lang op moeten wachten. Zodoende maar weer eens een bevestiging dat je de hoop echt nooit op mag geven op de dagen dat het allemaal wat moeilijker gaat. Ik betrap mijzelf er op dat ik een beetje tril. Er is echt een enorme bulk adrenaline door m'n lichaam heen geschoten. Een vangst die ik niet snel zal vergeten.
Alwetend dat we nog maar net aan het vissen zijn in dit deel van de jachthaven, hopen we op nog meer van die kneiters. Een volgende aanbeet blijft helaas uit. Pas als de zon erg laag staat en het bijna donker is, krijgen we kort voor de plek waar we uit het water zouden gaan, nog een paar twijfelachtige aanbeten. Hard waren ze, maar het zou het talud geweest kunnen zijn waar de loodkop tegenaan tikte.

We sturen onze bellyboatjes naar de kant en storten ons tevreden neer op de oever. Nadat alles in de wagen zit halen we een vette versnapering bij het plaatselijke frietkot. Heerlijke frieten met lekkere snack erbij. De weg terug naar huis leggen we snel af. Beide kakken we halverwege de rit volledig in. Het was toch best een vermoeiende dag. Vermoeiend om een geschikte plek te vinden, maar vervolgens ook nog eens vermoeiend om onszelf staande te houden in de haven met die harde wind en de relatief taaie vangsten. Sanne zet mij thuis af. We zeggen elkaar gedag in de vorm van tot straks. We eindigen de dag zoals die begonnen is. Gezellig in de stad in het café met vriendinlief en maten onder het genot van een lekker biertje. Lekker nababbelen over vandaag en vooruit kijken naar de volgende gezamenlijke sessie. Tot gauw!

We mogen terug kijken op een schitterende dag!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven