Zaterdag 31 mei

De eerste uurtjes

De tijd gaat snel 's ochtends. Ik geniet van mijn ontbijt en betrap mezelf erop weer veel te lang te treuzelen. Zo vroeg op de dag haasten is nu eenmaal niet aan mij besteed. Ik poets m'n tanden en graai mijn spullen bij elkaar. Bijna half tien, Tim zal er zo zijn. Na vijf minuten gaat inderdaad de deurbel. Ik begroet mijn vismaat voor vandaag en maak duidelijk dat ik nog éven tijd nodig heb. Een laatste kritische blik in de bak met shads, mijn hengel snel optuigen. Een stalen onderlijntje maakt het geheel compleet. Ik hang m'n polaroid om m'n nek en trek de stevige Meindl bergschoenen aan. Ik ben er klaar voor en heb er zin in. Go!

Onderweg is de hooikoorts van Tim het eerste onderwerp van gesprek. Hij heeft er veel last van, veel meer dan ik. Zijn kleine rode oogjes laten daar geen twijfel over bestaan. Ik ken het verschijnsel goed en heb met mijn maat te doen.
Ik heb Tim leren kennen bij de totstandkoming van ons huidige zaalvoetbalteam. Dat ontstond toen twee teams ruim een jaar geleden met een tekort aan spelers kampten . Ze besloten de handen ineen te slaan; Tim zat bij het ene team, ik bij het andere. Tim vroeg wel vaker geïnteresseerd naar mijn visserij en naar de precieze technieken die ik toepaste. Ik voelde aan dat hij graag eens wat van de praktijk zou willen zien en zodoende nodigde ik hem uit voor de openingsdag. Goed gezelschap is altijd welkom!

De eerste stek ligt er schitterend bij. Eigenlijk wilden we hier oversteken naar de overkant van de rivier, maar ik kan de verleiding niet weerstaan en wil hier eerst 'n paar worpen maken. Mijn fin-S shad op een drie grams loodkopje vindt het water snel. Het is hier niet diep, maar de stroming doe zijn best. Recht voor me uit vind ik geen vis. Dan een worpje naar links, parallel aan de oever. De shad heeft de bodem snel bereikt. Uiterst beheerst en traag tik ik de shad op. Pok! Een onmiskenbare aanbeet. Ik zet de haak en meld Tim – die achter me bij de fietsen staat – dat de eerste vis een feit is. Een haast verbaasde reactie volgt: ‘Nu al?' Als ze op scherp liggen kan het snel gaan, maak ik duidelijk. Een klein snoekbaarsje blijkt zich op de shad te hebben gestort. Een snelle start van het nieuwe seizoen!

Snelle start

Dit smaakt naar meer. En dus stijgt mijn concentratie naar een nog hoger niveau. Ook mijn ogen beginnen wat te jeuken. Verdorie, het zal toch niet… Ik besluit er zo weinig mogelijk aandacht aan te besteden en richt me op de visserij. Een nieuwe kritische blik op de stek doet me besluiten een ander deel van de ondiepe plaat voor ons te bevissen. De stroming begrenst daar een kribvak en dat trekt mijn aandacht. Ik maak een vijftiental worpen, maar met meer dan een harde aanbeet en een grote vis die éven blijft hangen wordt mijn concentratie niet beloond. Tim krijgt ook geen respons meer. We steken over.

Aan de overkant van de rivier vinden we opnieuw buitengewoon interessante stekken. Het water stroomt ook hier hard over een ondiepe plaat met veel grote keien en betonblokken kort uit de oever. Een verschrikkelijk stek voor het vissen met pluggen die ook maar iets te diep lopen, wel mogelijkheden voor het vissen met shads. Áls je tenminste voor een lichte loodkop vist! Tim merkt dat ook al snel. Terwijl zijn fopvisje relatief snel over de bodem wandelt en een paar keer bijna verloren gaat, vindt mijn shad veelal zwevend zijn weg over het kunstaaskerkhof. En het zijn precies die keien en blokken waar de vissen tussen liggen. Wham! Vlak onder mijn hengeltop zie ik hoe een snoekje met een vlammend schot mijn shad aanvliegt. De slip giert het direct uit. Actie! Een mooie dril volgt, waarbij de vis laat merken in topconditie te zijn. Een schip passeert, dus ik wacht even met het landen van het slachtoffer. Dat gaat vervolgens uiterst soepel, zodat Tim snel een plaatje kan schieten. Rover nummer twee is binnen!

Vol overtuiging

De stek ziet er veebelovend uit, maar toch volgt een uurtje van relatieve stilte. We genieten van het prachtige rivierenlandschap met zijn kleurrijke oevers. Ook de vissen laten zich overigens wel degelijk zien. Ik zie een snoek wegschieten uit de oever en meerdere brasems zwemmen totaal ongestoord kort onder me door, de bodem doorwroetend op zoek naar iets eetbaars. Verderop maken talloze dagjesmensen gebruik van het pontje. Vooral fietsers genieten van het mooie weer. Ook op het water zijn veel mensen te vinden. De rivier leeft.

Gras en keien tussen de kribben

Concentratie

Eindelijk naderen we weer een paar kribben. In tegenstelling tot aan de overkant zijn ze hier vrij hoog. Bovendien loopt het talud steil naar beneden en is het kort onder de stenen meteen vrij diep. Het lage water heeft daar natuurlijk ook mee te maken; de vaargeul ligt nu kort bij de oever.
De eerste krib heeft meteen mijn hart veroverd en krijgt volop aandacht. Het stinkt hier naar snoekbaars. Met uiterste concentratie volg ik de baan van de shad. Het is onvoorstelbaar hoe licht je kunt vissen zonder in te boeten aan controle. Een lange hengel, dunne lijn, niet teveel wind en vooral een genadeloze alertheid zijn wel vereisten voor succes.

Precisie

Laag water, maar een schitterende setting

In de uitgesleten kom achter de krib moet het gebeuren. Het water draait hier met een verleidelijke traagheid door het kribvak, waardoor de shad perfect kan worden gepresenteerd. Ik kan het ding als het ware boven de bodem zíen zweven. ‘Pok'. Geen harde aanbeet, maar wel een uiterst overtuigende. Meteen zet ik de haak en wordt duidelijk dat ik een iets forsere snoekbaars gehaakt heb. Ik breng Tim op de hoogte, die meteen wat drilfoto's komt maken. De vis heeft de shad diep gepakt, zo ontdekken we. De Fox tang brengt uitkomst. Met 62 centimeter is dit alweer een prachtige vis. Ik ben wel eens slechter aan een seizoen begonnen!

Vol op de shad

Ik realiseer me dat Tim nog geen aanbeet gehad heeft. Peil daarom even zijn stemming en merk gelukkig meteen dat het hem niets kan schelen. ‘Ik wilde er in de eerste plaats even uit zijn. Bovendien maakt het mij niet veel uit wie de vis vangt.' Het is duidelijk dat ik in Tim iemand bij me heb die van de visserij in zijn geheel weet te genieten.
Een nieuwe krib. Tevens de laatste, zo besluiten we. Er zijn alweer enkele uurtjes verstreken en we hebben beiden nog het een en ander te doen. Ik neem de punt van de krib voor mijn rekening, terwijl Tim dieper in het kribvak naar baars op zoek gaat met een hornetje. Bij mij hangt nog steeds die ene fin-S shad in de speld. Voor deze visserij heeft het ding absoluut mijn volste vertrouwen.

Wham!! En ik weet meteen hoe laat het is. Een grote vis grist de shad vlak voor de keien in één beweging uit het oppervlak en draait weg. De slip giert het uit. Weer zo'n typische aanbeet. Dit keer heb ik echt een forsere vis gehaakt en een passende dril volgt dan ook. Tim krijgt volop de tijd om leuke drilfoto's te maken en dat doet hij geweldig. Wat 'n gevecht! Na zo'n twee minuten zie ik dat de vis keurig in het scharnier gehaakt zit. Dat geeft vertrouwen. Even protesteert de dame nog voor de keien, maar dan kan ik haar zonder problemen landen. Ik vraag Tim meteen een paar plaatjes te schieten zodat ze meteen weer het water in kan. De vriendschap tussen Tim en de camera lijkt bezegeld. Wat ‘n superplaten!

Wilde dame

Met dank aan de fotograaf

Even bijkomen

Als de vis uit het zicht verdwenen is ligt de kers voor mij op de taart. Lekkere vangst! Ik bedank Tim nogmaals voor de fraaie foto's en maak nog een paar worpen. Dan is het tijd om de fiets op de stappen. Althans, niet voordat Tim nog even een duik heeft genomen. Zijn hornetje komt vlak voor de keien vast te zitten en komt niet meer los. Een man en zijn plug, onafscheidelijk verbonden!

De lachende derde

Op de fiets naar huis ervaar ik een enorme tevredenheid. De eerste uurtjes van het nieuwe seizoen liggen achter mij en ze zijn naar wens verlopen. Niet zozeer vanwege de vangsten, maar vooral van de rust die ik tijdens het vissen heb ervaren. Vertrouwen in je visserij en van elke worp genieten, daar gaat het om. Dan komt de rest vanzelf.

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger