Donderdag 24 juli

Andere tijden (2)

Schoonheid kent zijn prijs. Dat realiseer ik me weer eens terdege wanneer ik met mijn slaapdronken kop over het water tuur. Wat 'n uitzicht! Veel watervogels zijn al voorzichtig actief vlakbij de oevers, kleine kringetjes in het water verraden actief speldaas. De boot gaat soepel te water en snijdt even later in een rechte lijn door de dichte mist. Dit zijn van die momenten waarop een camera overuren draait. Terwijl we de haven verlaten genieten we in stilte van de prachtige omgeving.

Het is nog fris op het water en ik geniet van mijn warme fleecejack. Met de kraag goed omhoog is precies uit te houden. Terwijl we hier eergisteren nog even de tijd namen om het kantje meteen links om de hoek uit te gooien, varen we nu resoluut door. Een andere stek staat haarscherp op ons vizier en zal de eerste uurtjes onze volle aandacht krijgen.

Lekker wakker worden

Bij aankomst spreekt Volkmar zijn teleurstelling uit over de andere bootjes die ons voor zijn geweest. Ze liggen voor anker, precies op de plek die Volkmar in gedachten had. Snoekbaarsvissers, overduidelijk. Volkmar kent ze en is er niet bepaald lyrisch over. Hoe dan ook, we zullen er rekening mee moeten houden. De boot wordt een eindje verderop in de stroomnaad gelegd, waarna ons kunstaas stroomopwaarts door de lucht vliegt. Oppervlaktekunstaas moet de klus klaren.

Helaas weten we het eerste half uur geen enkele aanbeet uit te lokken. Omdat de omstandigheden wel degelijk ideaal lijken voor de zilveren rovers, is vooral Volkmar enigszins verbaasd. Hij had meer actie verwacht.
Een schitterende kant verderop wordt driftend onder de loep genomen. Poppers, de Spit'n image maar ook dieper lopend kunstaas krijgt volop kansen. Ook hier krijgen we echter geen respons en hoe lichter het wordt, hoe meer doordrongen we raken van het feit dat het hier vandaag niet gaat gebeuren.

De zon breekt steeds overtuigender door en het wordt vrij snel warmer op het water. Dat is althans wat Volkmar meldt, want ik heb nog steeds nergens last van. Een t-shirt, trui én vest bedekken nog steeds mijn bovenlijf. Mijn vismaat zucht en paar keer en heeft het duidelijk zwaar.
In de verte doemt een hele serie kribben op. Ik ken ze nog goed van voorgaande bezoekjes, toen we daar leuke aantallen baars en winde wisten te vangen. Toch is mijn hoop nu niet zo groot. Niet alleen werken de omstandigheden ons tegen, van Volkmar weet ik bovendien dat de vangsten er tegenwoordig beduidend minder goed zijn.

Anderhalf uur later speelt de zon een hoofdrol en hebben we slechts enkele kleine baarsjes gevangen. Het is de taaie dag aan het worden die we voorzien hadden en de drukke pleziervaart – die wél geniet van het zomerse weer – maakt het varen er voor Volkmar niet makkelijker op. We spreken het nog niet uit, maar beiden weten we dat alleen snel succes kan voorkomen dat we vandaag op tijd de handdoek in de ring gooien.
De vangsten trekken íets aan, met een mooie snoek voor mij als bekroning. Jammer dat de vis bij het onthaken de punt van de achterste dreg in mijn vinger slaat, maar het is wel mijn zesde soort binnen drie dagen. Na de snelle release geef ik Volkmar de twijfelachtige eer om voor arts te spelen. Overhandig hem een stevige tang en knijp mijn duim goed af. ‘Ros hem er maar uit' is de boodschap. En zo geschiedde! Ook vangen kent soms zijn prijs.

Nummer zes!

Er valt verder geen eer meer te behalen op de rivier. Met die duidelijke conclusie zoeken we de trailerhelling op, waarna de boot voor de laatste keer onder het zeil verdwijnt. Ons plan om 's avonds nog een keer terug te gaan laten we varen, want een echte toegevoegde waarde verwachten we niet meer. Het lijkt verstandiger om onze kans op wat extra nachtrust te grijpen, zeker omdat ik de vrijdagochtend een pittig autoritje in het vooruitzicht heb. Volkmar geeft zet de boot onderweg af bij de stalling. Dan rijden we naar huis, waar alle spullen weer uitgeladen worden. Een middag de tijd om bij te komen en op te ruimen. En om terug te blikken op drie mooie dagen.

Volkmar, bedankt en tot ziens!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger