Woensdag 23 juli

Andere tijden

Vroeg opstaan kost me steeds meer moeite. Dat merk ik ook deze ochtend, als ik de wekker een verbeten grijns toewerp. Ik lag erg lekker en had best nog 'n uurtje of twee door kunnen slapen. Besluit er niet te moeilijk over te doen en tot actie over te gaan. Snel uit met dat ding en m'n bed uit. De dag is begonnen!

Een ‘goedemorgen' en een ontbijtje luiden dag 1 van mijn bezoek aan Volkmar in. De boterhammen gaan er goed in, een glas Taksi – de vertrouwde brandstof van mijn vismaat - herstelt de vochtbalans en een peer zorgt voor de nodige vitaminen. Dan laden we de auto in en vervolgens kunnen we op weg.

We rijden een route die ik nog niet kende en ik geef mijn ogen goed de kost. Het kleine plaatsje slaapt nog. Wat een rust. De dijk doemt op in de verte en Volkmar stuurt de auto erop. Wow! De rivier ligt er werkelijk prachtig bij. Wat een idyllisch stuk natuur is dit! Mijn vermoeidheid verdwijnt als sneeuw voor de zon en maakt plaats voor zuiver enthousiasme.
Als de boot in gereedheid is gebracht mag ze te water. Ondanks de ietwat steile helling gaat dat prima en niet veel later bevissen we het eerste stuk oever met groot kunstaas. Volkmar heeft er al de nodige verhalen over verteld en gaat daar tijdens de eerste drift mee door. Meerdere geweldige vissen kwamen hier vandaan. Mijn hoop op een dikke snoek of snoekbaars is groot.

Het is voor mij ook even wennen aan deze manier van vissen. Daar waar ik vooral bekend ben met de relatief lichtere visserijen, hoofdzakelijk op baars en snoekbaars, krijg ik hier voor het eerst te maken met een pittige baitcaster, reel en groot rubber. In het begin voelt het allemaal erg onwennig, maar dan gaat het langzaam beter. De Replicant van Fox vindt steeds overtuigender zijn weg naar de schitterende oever en zwemt vervolgens traag het talud af. Het is wachten op de eerste aanbeet.
Als we terug naar het begin van het traject trollen blijkt dat het eerst tijd is voor een kennismaking met de bodem. Daar haakt mijn Replicant een van de talloze matten die hier over de keien liggen. Volkmar kent ze en heeft er verschrikkelijke ervaringen mee. Kern van het verhaal: zet je kunstaas zich vast in zo'n mat, dan moet hij er met grof geweld uit getrokken worden. Een vrijwel kansloze klus, zo blijkt al snel. We doen tien minuten enorm ons best in de harde stroming, maar verliezen dan de strijd. Mijn Replicant rest de verdrinkingsdood.

We trollen verder op iets grotere afstand tot de oever met ondieper lopend kunstaas. Mijn Aruku shad is de klos. Vis! Nog niet de gigant waar we op mikten, maar de aftrap is een feit. Een leuke baars mag kort poseren.

De aftrap

Na nog enkele vergeefse pogingen met groot kunstaas besluiten we het over een andere boeg te gooien. We schakelen over op kleiner kunstaas en werpen daarmee de oeverzones uit. Ik zoek een plaats op de punt van de boot, Volkmar gaat op de zitplank achter in de boot staan. Lekker overzichtelijk. De kleine plugjes worden keer op keer vrijwel tegen de oeverbegroeiing geworpen en duiken dan de diepte in. Ik kom al snel in een heerlijke roes.
Volkmar heeft als eerste succes. Een harde aanbeet luidt een leuke dril in, waarbij de vis – duidelijk aan de maat – al snel de oppervlakte opzoekt. Onmiskenbaar winde. Het is een mooi exemplaar maar vanwege het tumult dat deze vissen tijdens het onthaken vaak veroorzaken laten we het maken van foto's even achterwege. Met een tangetje wordt de dreg bij de boot losgetikt. Lekker verder vissen! Aan het begin van een fraaie strekdam flikt Volkmar het kunstje nogmaals. Leuk dat we met deze visserij wel wat actie af weten te dwingen. We geven het eerste traject nog één keer een kans met groot kunstaas, maar als we ook dan onbeloond blijven is het tijd voor de lunch. We steken over, leggen de boot vast en zoeken een zandstrandje op in gezelschap van de koelbox.

Wat is het plan? Ik kijk Volkmar vragend aan en zie de twijfel op zijn gezicht. Al snel wordt duidelijk dat ook hij niet goed weet wat nu wijsheid is. De zon breekt stevig door, het wordt warm en beiden bekruipt ons het gevoel dat dit wel eens een erg taaie dag kon gaan worden. De vis is duidelijk niet los en dat vraagt om een doordachte aanpak. Of juist niet? Misschien is stug volhouden wel de sleutel tot succes.
Volkmar heeft eerst nog een concreet plan op de agenda staan. Even verderop ligt namelijk een interessant talud waar hij de laatste twee keer grote snoekbaarzen wist te vangen, trollend met forse shads. Daar gaan we nu eerst aan de slag. Het is niet ver varen en al vrij snel zwemmen twee grotere stukken rubber achter de boot. Volkmar wijst naar een krib verderop die het begin van het betreffende traject markeert. ‘Daar was het de laatste tijd telkens raak.' We naderen het punt vol spanning.
‘Ja!' De bescheiden kreet van Volkmar laat weinig twijfel bestaan. De toevoeging ‘snoekbaars' en de forse stompen op zijn hengeltop maken het verhaal compleet: opnieuw succes! Vol bewondering volg ik de dril en tuur ik in het water. Die eerste glimp van een gehaakte vis blijft een magisch moment. Een forse flank doemt op uit het diepe, gevolgd door de kenmerkende staart. Weer een grote snoekbaars voor Volkmar. Geweldig hoe geconcentreerd grote vissen soms kunnen liggen. De vis wordt keurig geland en blijkt de shad vol overtuiging te hebben gegrepen. Snel een paar plaatjes, een korte meting en dan mag ze weer zwemmen.

Opnieuw succes!

We zetten het trollen nog even door maar dat levert helaas niets meer op. Hier en daar een forse banaan op het beeldscherm, los van de bodem. Overduidelijk een uiterst interessant traject dat meer aandacht verdient. Als we aan het eind zijn laten we de boot dan ook langzaam met de stroming afzakken naar het begin. Terwijl Volkmar de boot nu en dan wat bijstuurt, werpen we het talud af met shads. Al snel is het rak, weer bij Volkmar. Dit keer knalt een fraaie zestiger op het rubber. Een fraai vervolg!

Terwijl onze verwachtingen alleen maar groeien, blijkt het voorlopig bij deze twee vissen te blijven. Werpen, trollen: het levert niets meer op. Dat roept wel enkele vraagtekens op. Is de vis niet meer actief? Is de stek verstoord wellicht? Liggen de vissen inmiddels verder uit de kant op dieper water? De zon eist een steeds dominantere rol op en doet het laatste vermoeden. We houden het erop dat de grotere, actieve vissen in de ochtenduren de oeverzone opzoeken en bij een toename van het licht het talud weer afkruipen.
Op basis van die aanname besluiten we verticalend nog één lange drift te maken verder uit de oever. Maar zonder respons. Nieuwe vraagtekens ontstaan, de twijfels keren terug. Wat gaan we nu doen?

Ik voel het aan alles: het wordt zo'n typische zomerdag op de rivier. Ik ken deze dagen en ze vreten een visser op. Mijn frustratie begint ook al te groeien. Ik kan de echte roes niet vinden, stoor me aan het verspelen van kunstaas en heb het gevoel dat ik volledig aan het falen ben. Het hoofd koel houden is een noodzaak, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan.

We varen terug naar het traject waar we deze dag begonnen en trollen een klein stukje met kleinere pluggen. Terwijl ze nog vrijwel stil hangen in de stroming krijgt Volkmar's hengel een klap. Snoekbaars! Een geweldige vis heeft zijn plugje gegrepen en levert flinke sport. Even poseren in de felle zon en dan mag ze weer zwemmen. Ik ben blij voor mijn vismaat maar het is overduidelijk: de snoekbaarzen zijn mij vandaag niet gegund. Steeds onaangenamer wordt het gevoel dat ik faal op alle fronten.

Volkmar op dreef

Al snel pakken we de werpende visserij weer op. Kleine pluggen belanden opnieuw in de speld en vliegen richting oever. Geconcentreerd maak ik worp voor worp. Langzaam, heel langzaam, voel ik de rust in mijn hoofd terugkeren. Ik kijk steeds meer om me heen en geniet van het landschap. Wat is het hier toch mooi, wat hebben we het eigenlijk goed. Waarom maak ik me nu zo druk? Kalmte overvalt me als een verkoelende douche. Mijn worpen worden scherper, ik geniet van elk moment. Een baarsje pakt mijn plug en schiet weer los. Een grijns op mijn gezicht. Volkmar vangt een fraaie winde die buiten de boot een korte blik in de camera mag werpen.

Korte blik

We naderen een ondiep kribvakje met veel waterplanten. Ik moet stiekem lachen om de serieuze frustratie van Volkmar wanneer hij zijn plug in het fonteinkruid parkeert. Zo zou ik een uur geleden ook nog gereageerd hebben. De plug wordt makkelijk los getrokken, maar bleek toch aan een stuk mat vast te zitten. Volkmar legt zijn hengel in de boot, stuurt hem boot naar de overkant en typt ondertussen een smsje. Ik geef extra lijn en laat mijn Jointed Shadrap kennis maken met de vaargeul. Langzaam droom ik weg.
Wham! In een fractie van een seconde slaat mijn hengel dubbel. Lompe beuken op de top verraden direct een zware vis. Totaal onverwacht! Ook Volkmar is meteen bij de les. Legt zijn telefoon opzij en stuurt de boot bij voor de dril. De vis blijft diep en knokt hard. Meteen vragen we ons af wat het kan zijn. Grote snoek? Dat sluit ik al snel uit, gezien de harde beuken die de vis uitdeelt en de manier waarop hij beweegt. Ik ga uit van een grote snoekbaars, temeer omdat hij in de vaargeul lag. Eenmaal bij de boot blijft de vis lang uit zicht. Wat een massa! Ik heb duidelijk van doen met een zware, gezonde vis die door de harde omstandigheden van de rivier gevormd is. Barbeel? Volkmar doet de suggestie al vrij snel, temeer omdat hij er vorig jaar al een ving. De dril blijft maar voortduren, maar de spanning stijgt als ik lijn win. Dan vallen onze monden open van bewondering. Een knoert van een barbeel verschijnt in zicht. Wat 'n beest!
Volkmar landt de vis zorgvuldig in zijn Solution ik til hem binnenboord. Wat 'n gewicht! We zijn er beiden stil van. Wat 'n droomvangst is dit. De meting wijst uit dat de vis maar liefst 81 centimeter lang is! Snel schieten we enkele plaatjes van deze oerkolos. Ik voel me ronduit vereerd om dit dier in mijn handen te mogen hebben. De release is magisch. Als de vis gezond weer wegzwemt schalt een kreet over het water.

Jurassic catch!

Magisch moment

Het is typisch zo'n vangst die je dag in één klap goed maakt. Het voelt als de beloning op het knopje dat ik om wist te zetten. Weg met de frustratie en genieten van al het moois dat er wél is. Niet zoeken, maar vinden.

Twee uur lang werpen we kribvakken uit. Pure ontspanning zonder al teveel actie. Eén of twee baarsjes en een klein snoekbaarsje vullen de vangstenlijst verder aan. Het is niet veel, maar we vermaken ons. De krenten in de pap van deze dag zijn natuurlijk al lang gevangen.
Als de schemering nadert varen we terug naar het snoekbaarstalud. Nu, aan het eind van de dag, heeft de vis wellicht weer de oevers opgezocht en is daar opnieuw vangbaar. We trollen een paar keer heen en weer en houden het bootje verderop ondertussen in de gaten. Eén van de twee draait zijn aas binnen en verraadt dat beiden met levend aas vissen. Hopen dat ze geen vaste klanten zijn op dit stuk, want dat zou wel eens funest kunnen zijn voor het lokale snoekbaarsbestand. Pok. Met een scherpe tik wordt mijn Frenzy plug van Berkley gestopt. Snoekbaars, overduidelijk. De vis vecht stevig maar blijkt relatief klein. Mag meteen weer zwemmen.
We driften terug en werpen de oevers uit. Niet met shads dit keer, maar met pluggen. Ik draai de Frenzy keer op keer langzaam binnen en vertrouw op zijn vinnige actie. Kort bij de boot wordt het ding ineens bruut gegrepen. De vis scheurt een stukje door slip en opnieuw word ik getrakteerd op een lekkere dril. Een mooie baars!

35 centimeter pure sport op de Frenzy

Een kort laatste bezoekje aan een serie kribben pakt niet bijzonder succesvol uit. Volkmar verliest er wederom een plug en baalt als een stekker. Zijn seizoen is ongekend duur tot nu toe, met een akelige waslijst aan verspeeld kunstaas.
Als we opnieuw het vertrouwde traject naderen, schakelen we weer over op de werpende visserij. Ik grijp naar mijn vertrouwde felgele Fin-S shadjes en kies een loodkop van een gram of 7. Perfect voor deze omstandigheden, zo vermoed ik. De Special Shad van Fox doet weer trouw dienst en gaat al tijdens de eerste worp krom. Op mijn wenken bediend! Even later land ik een leuk snoekbaarsje.

Vlugge landing…

…en keurig vastgelegd

Als Volkmar even later zijn favoriete shad verspeeld is voor hem de maat vol. Ik baal er een beetje van omdat ik juist net mijn ultieme draai gevonden heb. Onder het motto ‘samen uit, samen thuis' varen we terug naar de helling. Eigenlijk is het ook wel mooi geweest. We hebben uren lang volop zon gehad en als we nu nog één of twee uur doorgaan zijn we morgen niets waard. Ik ben gestopt op mijn hoogtepunt en sluit af met een goed gevoel. Grote snoekbaarzen en een geweldige barbeel staan op ons netvlies gebrand. Wat zou morgen ons brengen?

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger