Woensdag 20 februari

Ronddobberen

Gezien de vakantie had ik vorige week een aantal mails de deur uitgedaan. Eén van die mails ging uit naar Johan van den Bergh. De vraag was kort en duidelijk. Ik had vijf dagen de tijd om te gaan vissen. Heb je een keertje tijd? De woensdag schikte voor Johan het beste. Hij moest weer van België komen. Doorgaans kan hij mij oppikken met de wagen omdat we bij mij in de streek vissen of omdat hij eerst zijn zoontje Nick op moet halen. Die woont niet heel ver van mij vandaan, zodoende past het altijd prima met het vervoer. Ditmaal vissen we alleen niet bij mij in de streek en is ook zoontje Nick er niet bij. We spreken af op een centraal punt en carpoolen vanaf daar verder. Ook prima!

Als we er beide al de nodige kilometers op hebben zitten treffen we elkaar op de parking van een industrieterrein in Bergen op Zoom. Ikzelf stond er al even. Een bak koffie en goede muziek van Arrow hebben mijn zo'n drie kwartier vermaakt. Johan was op tijd vertrokken thuis maar een dikke file in Antwerpen zorgde voor de nodige vertraging. Kan gebeuren, als het moment daar is doe je er maar weinig aan. Enthousiast worden de spullen in de auto geladen. De kofferbak zit weer propvol met de twee bellyboaten en de benodigdheden. On y va!

Johan had een stek in gedachten waar we schitterend uit de wind konden liggen. Zo heel veel wind staat er vandaag niet, maar toch. Ik was zwaar benieuwd. Het grote water waar we naartoe zouden karren heb ik al diverse malen bevist. Juist omdat het zo groot is zijn er altijd stekken waar je gewoon bijna niet komt. Zo ook de stek van vandaag. Nieuwe stekken en nieuwe ervaringen opdoen is natuurlijk altijd een fijn iets. Helemaal op je eigen iets nieuws vinden is natuurlijk top, maar soms is het wel eens handig als je een zetje in de rug krijgt van een goede maat. Johan kent het hier al eventjes. Een fijn gegeven dus. Vol goede moed tuigen we de bellyboaten op. Een nieuw avontuur kan beginnen.

Het is vanaf de plek waar we de wagen geparkeerd hebben nog een stuk lopen naar de plek waar we te water willen gaan. Er ligt een haven aan onze voeten, maar hier is het niet heel interessant voor de visserijen. Er schijnt een raster te liggen op de bodem tegen de stroming daar. Hoogstwaarschijnlijk wel een topstek voor grote vangsten, maar niet goed voor de shadvoorraad. Johan en ik hebben het voorzien op een ander stuk water. We leggen de bootjes in het water, schieten in een flippers en daar gaan we! Gelijk zie ik dat mijn transducer nog niet onder water zit. Een hoop gerommel met de grote hoeveelheid kleren die ik aanheb, gezien ik geen natte arm wil hebben. We zijn nog geen tien meter op weg of Johan slaat ineens aan. De eerste vis is al een feit. Ondiep water en een hele felle vis. Dat moet een dikke baars zijn! Als deze aan het oppervlak komt kijken we onze ogen uit. Het was echt een moddervette kleurrijke rover die wel eens in de buurt kon zitten van de magische grens 50cm. De baars wordt netjes geland en wordt vol verwachting langs het meetlint gelegd. Met 48,5cm een ware topper onder de baarsvangsten. Het valt ons op dat de rugvin voorzien is van een pigment verschil. Het lijkt wel of deze voor een deel gedipt is in de stroganoffsaus. Onzin natuurlijk, het is echt net zo fel gekleurd als de borstvissen. Dit hebben we echt nog nooit gezien, heel bizar. Het feit blijft dat we hier te maken hebben met een schitterende baars. Met respect gaat deze weer netjes terug. Op naar die magische grens!

De eerste aanbeet wordt al gauw geïncasseerd

Kanjer!

We staan gelijk dubbel zo scherp. Wie weet volgt er al snel een tweede baars. Deze blijft helaas uit. De dag is nog lang, de kans is groot dat er nog een tweede baarsgigant gevangen wordt. Johan wijst naar een boei en maakt met zijn handen een gebaar dat er twee taluds lopen. Zo krijg ik ongeveer een beeld langs waar gevist moet worden. Soms liggen ze er op en soms liggen ze er onder, zegt Johan. We moeten ze eerst even opzoeken dus. Onderweg naar de boei is het Johan die wat kleine beetjes krijgt en ook zijn eerste snoekbaars vangt. Ook in de buurt van de boei is het Johan die na enige verloop van tijd enkele snoekbaarzen vangt. Niks groots, maar hij vangt ze wel. Ik vraag me af waar hij ze mee vangt. Een gele turbotwister van het merk .. ? Hij wist het ook niet direct. Ze zagen er in ieder geval heel maf uit. Geen rond lichaam, maar een platte met allemaal ribbels. Heel soepel ook, net als het relatief kleine sikkelstaartje. Een frappant verschijnsel onder water, maar het werkt dus wel. Ik vind mijn draai pas wat later. Het feit was dat ik iets te snel viste denk ik. Niet direct met de hengels, maar met het trappelen. Lekker rustig ronddobberen was de sleutel. Een reeks van snoekbaarzen komen nu mijn aas opzoeken. Op de handhengel helaas niks, maar op de fireball in de steun daarentegen wel. Stuk voor stuk schitterende aanbeten. Wederom geen joekels, maar wel schitterende sport vanuit de bellyboat.

De eerste snoekbaars voor mij ging gelijk op de plaat

Mooi in het hoekje van de bek

Het was erg vermakelijk om erg goed beet te krijgen op de fireball. Toch ergerde ik me er een beetje aan dat ik op de shad geen actie kreeg. Ik wisselde op een gegeven moment dan ook maar van hengel. De shad ging in de steun en de fireball ging op de handhengel. Er werd weer een snoekbaarsje gevangen. Johan ving zijn visje gewoon op de shad. Blijkbaar zal ik iets verkeerd gedaan hebben. Als de beet er een beetje af valt besluiten we om koers te zetten naar een ander stuk water. Een iets steiler talud werd opgezocht. Ondieper water ook, dus de kans op baars en snoek zou aanzienlijk groter worden. Deze verwachtingen bleken allemaal uit te komen. Naast een enkele snoekbaars kwamen er een tweetal schitterende baarzen boven zetten en ook nog een snoekje. De baarzen gingen keihard voor de Fox Slayer die werpend werd aangeboden. Genieten dus! De snoek ging er vandoor met de aasvis die gemonteerd zat op de fireball. In het begin dacht ik serieus een beste baars gehaakt te hebben. Het werd even spannend toen ik de snoek met zijn kop langs één van mijn bellyboatblazen zag schampen. Gelukkig haakte de loshangende staartdreg niks. Johan kreeg er helaas niks op wat baarzen en snoeken betreft. Over de snoek die ik vangen mocht werd nog wel even een lachertje gemaakt, hehe. De mensen van Hengelsport de Kock begrijpen me wel ...

Keihard

Geconcentreerd werd er een kantje uitgegooid

Die verwachte veertiger!

Braaf weer terug

Ook een snoekje op de fireball

Het middaguur nadert. Onze voeten zijn net ijsklompjes en de magen beginnen ook al flink te rommelen, die van mij dan toch. Johan vond het een goed idee om maar even terug te gaan richting de wagen. Ik stemde hier natuurlijk mee in. We waren al best ver van de wagen vandaan. Een flink eind terugpeddelen dus. Alle redenen om dit niet overhaast te doen en gewoon lekker terug te vissen. Het was stil, akelig stil. De vissen houden een pauze lijkt wel. Een prima tijd dus voor ons om ook te gaan pauzeren. Op een gegeven moment krijg ik wilde plannen. De fireballs werden tot op heden beaasd met kleine voorns. Nu vond ik van de week nog grote spiering in de vriezer. Een klein jaar geleden kreeg ik deze van Eric Marteijn. Vandaag nam ik ze dan eindelijk eens mee. Wie weet heeft er een glasoog of een groenjas trek in iets zouts!? Als we bijna terug zijn bij de wagen krijg ik ineens een harde tik op de fireball. Ik geef lijn en zoek de vis vervolgens langzaam maar zeker op. Gezien het formaat van de aasvis verwacht ik dat het gaat om een grote vis. Mijn hart zat echt in m'n keel. In eerste instantie omdat ik eigenlijk niet echt een aanbeet verwacht had. Het moment van de waarheid brak aan toen ik de haak zette. Hangen! Maar een groot gewicht blijft uit. Een mooi gevecht met een maatse snoekbaars is wel een feit, maar de gedachte dat het om een gigant ging was helaas maar een hersenspinsel. Misschien volgt deze nog. Nu eerst pauze!

M'n hart zat in m'n keel

Even opwarmen

Onder het genot van een dikke boterham, wat lekkers en een warme bak koffie bekijken we de foto's. Wat een prachtige vissen hebben we toch al gezien. Met stip op no. 1 natuurlijk die bak van een baars voor Johan en op no. 2 mijn tweede baars die overigens 44,5cm was. De snoekbaarzen waren helaas erg klein. Minder dan de helft moet maatst geweest zijn. Ondanks dat is het natuurlijk wel enorm bevredigend dat we al een grote hoeveelheid actie gehad hebben. Het zou ons benieuwen hoe dit na de pauze ging zijn.

We beginnen met hetzelfde patroon als vanmorgen. Iets langer blijf ik hangen in de ondiepte voor een dikke baars. Deze blijft helaas uit. Als we vervolgens lange tijd geen beet krijgen tussen de 7 en 9 meter besluit ik om op verkenning te gaan. Ik zie in de verte een mooi havenhoofd waar ongetwijfeld een mooi talud moet liggen. De weg er naartoe is saai en leeg. Ik krijg geen beet en ook op de dieptemeter zie ik weinig gebeuren. In de verte zie ik Johan trappelen. Hij is te ver weg om te zien of hij nou wel of niet aan het vangen is. Een lange tijd ben ik wat aan het rommelen zonder resultaat. Ineens gaat de telefoon. Het is Johan die vraagt of ik nog wat gezien heb. Zijn bericht was dat hij er nog een drietal bij had gevangen. Terwijl ik terugpeddel verteld hij dat langzaam vissen niks losmaakte onder water, maar dat juist versneld vissen met een shad met schoepstaart ineens wel aanbeten opleverde. Een mooi gegeven. Gelijk probeer ik hetzelfde, alleen zonder resultaat. Als ik terug ben bij Johan vissen we nog even op de stek. Het was weer stil. Opnieuw geef ik een eigen draai aan de vaarroute. Ik kruip een diep plateau op met de hoop dat ik hier een kluitje snoekbaarzen zou vinden. Langzaam kruipt het talud van 9 naar 14 meter. Helemaal kaal, waar zijn de vissen heen?

Leegte in de diepte

Langzaam maar zeker kom ik weer in de buurt van de plek waar ik het snoekje en de baarzen mocht vangen. Persoonlijk had ik hier flink wat vertrouwen in de stek. Lekker werpend vissen. Jammer genoeg lijkt de vis het ook hier op deze stek voor gezien te hebben gehouden. Ik baal een beetje. 's Morgens was er zoveel actie en dan ineens niks meer. Als niks lijkt te werken ga je rommelen en experimenteren. Zo vind ik ergens in een hoekje van mijn bellyboat een zakje met wat loodjes en jighaken. Het wilde idee komt in mij op om eens te gaan dropshotten. Een echte rage de laatste tijd in roofvisland. Al menig reactie hebben we op de site gehad waarom wij baarsvissers nog niet aan het dropshotten zijn geslagen. Ik heb geen idee eigenlijk. Het trekt mij niet echt. Zolang ik gewoon mijn visjes kan vangen zal ik niet gauw gaan rommelen met andere technieken. Toch sta ik altijd open voor nieuwe dingen en heb het dus al wel eens eerder geprobeerd. Zonder succes, waarschijnlijk deed ik iets verkeerd, aan de andere kant voor mij wel een reden om me er verder niet meer mee bezig te houden. Vandaag kom ik dan toch weer op het idee om het eens te proberen.
Op een gegeven moment lig ik weer terug naast Johan op het water. Ook hij heeft niks meer bij kunnen vangen. Automatisch zakken we relaxed onderuit in de stoel en vissen zij aan zij op het gemakje verder onder het genot van amusante visserspraat. Op een gegeven moment gaat het balletje weer rollen. De avond valt in en de aanbeten komen weer. Het moest er natuurlijk weer een keer van gaan komen. Johan ving met zijn Culpritjes nog enkele snoekbaarzen bij, terwijl ik een paar keer uithaalde met de dropshot. Ik geloofde er eerst niet in, maar toen de eerste aanbeet daar was viste ik met niks anders meer deze dag.

Op de dropshot, ik moet er nog even aan wennen ...

Plaatje!

Gestrikt met het Culpritje

Ook nog een snoekbaars op de dropshot

De specialist jig van Penzon & Michel is echt een beauty voor de shadvisser

Rond de klok van zessen gaan we van het water af. Het is weer mooi geweest. De voeten zijn weer terug erg koud en verdienen het om terug op te warmen. Op zich verlang ik weer naar de wat warmere watertemperaturen, maar aan de andere kant vind ik dit wel wat speciaals hebben. Lekker bikkelen en knokken voor je vissen. Ik heb in het verslag de tel niet echt bijgehouden, omdat ik de volgorde niet meer zo uit mijn hoofd wist. Feit is wel dat Johan een mooi scoreblokje gemaakt had. Vandaag vingen we 26 vissen waarvan 4 baarzen, 1 snoek en de rest snoekbaars. Minder dan de helft was maats. Op zich wel jammer, maar het mag de pret verder niet bederven. Die grote jongens komen een andere keer wel weer voorbij. De komende dagen slijt ik met de vriendin en ook het werk roept weer. Een nieuwe schoolweek zal vervolgens weer aanbreken. Er is ongetwijfeld wel weer een moment dat ik kan gaan vissen. Hoe dan ook leent het eerste weekend van maart zich er weer voor. Dan ga ik er weer op uit samen met Sanne Ploegaert. Hopelijk kunnen we het grote water weer op. Ze geven een zuidwesterstorm af, dus ik heb er een beetje een hard hoofd in. Aan de andere kant kunnen we er ook het lak aan hebben en een enorm spannende dag gaan beleven. Jullie horen ervan!

Vriendelijke baarsgroet,
Bernd van Broekhoven