Dinsdag 19 februari
Herinneringen
Het is weer erg vroeg in de morgen als ik in de keuken sta achter het koffiezetapparaat. Tijdens het doorlopen van de koffie smeer ik een partij boterhammen. Lekker wat vlees en kaas, altijd goed om de maag mee te vullen tijdens de visdag. Met kleine oogjes hobbel ik een paar keer van de garage naar de auto. De boel moest nog ingeladen worden. Als al het bellyboat gerief in de wagen zit kan ik er vandoor. Heel licht is het niet. Een dikke mist zorgt voor de nodige versperring van de zonsopkomst.
De auto's op de weg rijden niet snel. Velen met mistachterlicht. Het zicht is net iets meer als 50 meter denk ik. Toch maar voor de zekerheid even aanzetten. Het is spitsuur en dus erg druk. Nog niet vaak reed ik met deze omstandigheden. Flink opletten geblazen. Op de meest bizarre momenten staat iedereen op zijn remmen. Erg gevaarlijk en te laat reageren resulteert ongetwijfeld in een aanrijding. Is het niet voor je, dan wel achter je. Ik ben dan ook erg blij als ik de afslag tegemoet ga de polder in. Een hobbelig zandweggetje volg ik een tijdje. Rechts van mij is een sloot met daarachter landbouw. Links van mij de dijk met daarachter de kreek waar ik weer wil gaan vissen. Gisteren stak ik even tijd in een nieuwe stek. Zonder succes weliswaar. Vandaag wilde ik weer een andere stek proberen. Op de kaart zocht ik naar de stek die ik wilde bestoken. De weg die ik normaal rij loopt niet in de buurt daarvan, dus zocht ik een andere weg. De weg waar ik nu op rij. Op een gegeven moment stopt de weg. Als ik de wagen een mooi plekje geef stap ik uit en loop de dijk op. Geïrriteerd zie ik een dikke muur van mist. Ik heb geen idee waar ik ben en waar ik zijn wil. De weg naar het water is ruig. Veel struiken en hoog gras. Hekwerk ook met prikkeldraad. Dat valt te omzeilen natuurlijk. Ik zit alleen met de mist in mijn maag. Het feit dat ik niet weet waar ik precies ben is zegt voor mij eigenlijk wel voldoende. Ik ga hier niet aan de slag! Even twijfel ik of ik niet gewoon elders te water moet gaan op de kreek waarvan ik wel precies weet waar ik ben. Eenmaal in de wagen besluit ik dat dit water voor vandaag geen mogelijkheid meer is. Om lekker te kunnen vissen heb je een oriëntatiepunt nodig vind ik en die heb ik niet nu. Verveeld keer ik terug naar huis.
Eenmaal thuis achter de computer spreek ik Thijs de Groote. Hij zit ook thuis om praktisch dezelfde reden als ik. De mist is niet alleen de boosdoener, maar ook nog eens een laag ijs. Iets waar ik niet eens zicht op heb gehad bij de kreek. Wie weet lag de boel daar ook wel dicht. Alsnog geen visdag dus. Tegen de klok van elf uur zit ik me thuis helemaal op te vreten. Ik wil gaan vissen! Hardop denk ik na tijdens het gesprek met Thijs. Een kleine vijf minuten van mijn huis vandaan ligt nog een kreek. Enkele zomers terug is hier heel veel vis kapot gegaan door zuurstoftekort. Er is toen heel veel roofvis gesneuveld. Mede door deze gebeurtenis heb ik hier de laatste tijd eigenlijk zelden gevist. Voorheen viste ik er wel eens met klasgenootje vanuit een bootje. Eerst op witvis, maar later leerde we het kunstaas kennen. De eerste roofvisperikelen voor mij waren dus op deze kreek. Vanaf de kant konden we er bijna niet bijkomen. De vangsten die dan gedaan werden waren meestal in kleine uitlopers van de kreek. Erg leuke snoeken, maar ook schitterende snoekbaarzen kwamen hier voor. Zo ving ik des tijd op een J-13 Perch van Rapala mijn grootste snoekbaars. Maarliefst 91cm. Ik weet nog goed dat deze bijna volledig zwart gekleurd zag. Een echte oude kreeksnoekbaars. Vanuit het bootje zelf hebben we nooit echt goed gevangen. Slechts één snoek kan ik mij herinneren vanuit de boot hier. Baars en snoekbaars kregen we niet gevangen vanuit de boot. Geen idee of er ooit een goed baarsbestand is geweest. Snoekbaars werd er altijd wel gevangen. Ik ben dus erg benieuwd hoe de zaken er nu voorstaan. Met de kunde van het roofvissen die ik nu heb valt er misschien meer te halen dan destijds. Met de bellyboat als hulpmiddel trok ik er iets voor het middaguur opnieuw op uit!
Nog steeds een dichte mist
Omdat er nog steeds een dichte mist aanwezig is kies ik een stek uit waar ik mij volledig op kan spitsen. Een brug over een versmalling in de kreek. Altijd interessante stekken. Helemaal aan het uiteinde van de kreek zit een gemaal naar zee toe. Bij hevige regenval watert al het land af naar de kreek en is het dus zaak dat er water wordt weg gespuid. Bij de brug zijn er dus wel eens grote stroomsnelheden waar te nemen. Voor de brug kunnen we dus heel wat zachte grond en rotzooi verwachten, terwijl het aan de andere kant helemaal uitgesleten en keihard moet zijn. Dat vraagt natuurlijk naar enige zoektocht naar de rovers. Wat diepteverloop betreft verwacht ik veel. Al kun je natuurlijk nooit alles helemaal voorspellen. Zo kom ik er bij de eerste meters water achter dat ik er eigenlijk best wel naast zat als het gaat om de brug zelf. Anderhalve meter water. Terwijl er voor de brug een diep gat zat van 5,5 meter . Aan de andere zijde zal dat dan ook wel het geval zijn, maar daar ging ik nog niet naar toe. Eerst maar eens één zijde volledig uitvissen. Een drietal hengels had ik bij, waarvan er eentje braaf in de wagen bleef liggen. Twee korte verticaalpookjes lagen op schoot. Eentje voor in de steun en de andere voor in de hand. Beide bewapen ik met een shad met schoepstaart. Al gauw irriteer ik me aan de zachte bodem. M'n shad valt echt in het niets als deze op de bodem stuit. Het resultaat is dat ik de steunhengel maar op half water laat bungelen en met de handhengel wordt er gegooid. Als de eerste aanbeet een feit is volgt er gelijk een kreet van blijdschap. Ik had niet verwacht dat er zo snel een aanbeet zou komen. Spijkerhard ging de vis er op. Even hoop ik op een mooie snoekbaars, maar de runs die volgen zijn te fel. Een moddervet snoekje had de Fox Slayer in de val genomen. De eerste vis is binnen, wie weet wat er nog volgen gaat ...
Yihaa!!
Gelijk denk ik terug aan de enige snoek die ik op dit water vanuit de boot heb weten te vangen. Vele sessies zijn er voorbij gegaan zonder dat ik of m'n maatje maar een aanbeet heb gehad. En nu gelijk in de eerste tien minuten een schitterende snoek op de shad. Het kan een toevalstreffer zijn, maar het is al heel gauw een tweede aanbeet die mij doet vertellen dat het roofvisbestand goed op peil is. Een schitterende ram op de handhengel als ik de shad van het talud laat vallen naar het diepste gast voor de brug. Helaas mis ik de vis. Ik verwacht dat het weer een snoek was, maar het zou even goed een snoekbaars geweest kunnen zijn. Hoe dan ook, de kans is verkeken. Een gelijkspel nu tussen de vis en de visser.
Als ik een stukje verder ben gedreven ga ik weer over op het werpen. De eerste worp gaat taludafwaarts waar ik de laatste beet kreeg. Gelijk werd de shad opgevangen. Een aanbeet die ervoor zorgde dat het ineens leek alsof er geen gewicht meer aan mijn lijn hing. Snel draaien en de haak zetten. Wederom een schitterend en moddervet snoekje komt bovenzetten. Volledig paairijp! Ik schrik wel als ik de shad niet zie zitten. De snoek wordt netjes in de nek geland. Als ik de bek open doe zie ik dat de hoofdhaak lichtjes vast zit, maar dat de staartdreg daarentegen lelijk in de kieuwen zit. Ik zie gelukkig niks bloeden. Voorzichtig wordt de snoek verlost van de haken en mag ze weer rustig terug in het water. Als dank krijg ik een met een flinke zwiep van de staart een klets water in mijn gezicht. "Hier, dat zal je leren!", zal de snoek gedacht hebben.
Volledig binnen
De Fox Slayer een echte topshad voor de werpende visserij
Twee snoeken nu. Voor mij op dit water al een regelrecht topresultaat. Ik had dit voordat ik het water op dook echt niet durven denken. Het verhaal zou helemaal mooi worden als ik nog een snoekbaars zou kunnen vangen en al helemaal een sprookje als er een dikke baars boven water komt kijken. Ik hou het allemaal niet voor onmogelijk en vis verder. Een stilte breekt aan. Op zich geen probleem, zo krijg ik even de tijd om de stek goed te leren kennen als het gaat om bodemverloop. Het moge duidelijk zijn dat er een mooie kom voor de brug ligt en dat de snoek dus op het talud ligt. Rondom de kom staat er een saaie hoeveelheid water. Lange stukken 2,5 meter water waar volgens mij weinig te halen is.
Het water is net drie graden boven Celcius. Op een gegeven moment werd het nogal koud aan mijn voeten en benen, dus besloot ik om even aan de kant te gaan. In de auto liggen nog boterhammen en een thermoskan koffie die ik deze morgen had klaargezet. Even lekker opwarmen in de auto dus. Radio aan, even gauw foto's kijken en een actief plaatje schieten met de timerfunctie. Ik vermaakte me rijkelijk!
Top!
Als ik voor de tweede keer te water ga op de kreek besluit ik om precies hetzelfde patroon aan te houden zoals ik was begonnen. Het gat voor de brug afvissen en vervolgens er rondom heen zoeken naar een derde visvangst. Als handhengel heb ik de verticaalstok nu in de auto laten liggen. Een langere lat van 2.40 mtr zou meer uitkomst bieden voor de werpende visserij. Na enige tijd weet ik weer een aanbeet te krijgen. Helaas miste ik de vis. Waarschijnlijk was het weer een snoek. Het verschil met voorgaande vissen was dat deze van het kale plateau afkwam. Ook hier kan ik dus vis verwachten. Even later kom ik opnieuw over de stek heen en weet wederom een aanbeet te krijgen. Ditmaal incasseer ik hem wel en kan er een mooie dril beginnen. De Titan 2.40 van Henk buigt flink door. Het moge dus duidelijk zijn dat we te maken hebben met een mooiere visvangst. Enkele stevige runs onderbouwd door waarschijnlijk een zwaar snoekenlichaam volgen. Als de snoek vervolgens in zicht komt schrik ik even van de omvang. Nog niet eerder kreeg ik zo'n grote vis te zien vanuit de bellyboat. Als ik de snoek probeer te landen zie ik in eerste instantie niet de mogelijkheid om deze in de nek te grijpen. Te breed! De snoek doet wat moeilijk en schampt met zijn kop één van mijn luchtkamers. Ik zie de staartdreg er net inslaan, verdorie. Na wat gerommel is de dreg los en kan ik de snoek op schoot tillen. Wat een dikzak. Ik probeer wat leuke platen te schieten waarvan ik er hieronder eentje heb staan. Een schitterende vangst!
Een knokker met een buikje
Het lijkt er op dat de staartdreg niet geheel in de luchtkamer is geslagen. Ik zie zo gauw niks lekken. Vrolijk verder vissen dus. Na enige verloop van tijd blijkt het tegendeel wel. Toch vis ik verder, omdat het heel langzaam gaat. Als er geruime tijd niks meer gebeurt aan deze kant van de brug besluit ik de andere kant op te zoeken. Gelijk kom ik in een andere wereld terecht lijkt het wel. De bodem is hier zoals verwacht keihard. Inderdaad ook weer een gat tot 5,5 meter, maar met als verschil dat de omgeving rondom het gat een stuk grilliger was. Uit het niets ook ineens een berg waar maar 1 meter water boven staat. Interessant! Werpend weet ik een aanbeet te verzilveren, maar deze lost helaas na een paar seconden. Ook aan deze kant van de brug dus vis. Ik was echt aan het genieten. Enerzijds baal ik wel weer van de grote hoeveelheid snoeken. Ik zou erg graag snoekbaars vangen hier. Ik hou het nog een uur vol, maar krijg geen aanbeten meer. De kou stuurt me weer het water uit. Ook de lekke luchtkamer geeft me niet de mogelijkheid om lekker door te vissen. Ik hou het weer voor gezien.
De bijhengel vergroot mijn kansen, maar bleef vandaag onaangeraakt
Een nieuw imperium waar ik nog veel uren zal gaan slijten
Het moge duidelijk zijn dat er weer een nieuw viswater bij is gekomen. Of eerder gezegd, een opnieuw gevonden viswater. Dit keer heb ik veelal met shads met grote schoepstaart gevist. Voornamelijk de Fox Slayer. Misschien dat er toch wat sneller snoekbaars om de hoek komt kijken als ik wat meer met shads in de vorm van slugs ga vissen. Of misschien dat aasvisjes een nog betere uitkomst bieden. Ik ga er mee aan de slag in de toekomst. Hopelijk vind ik er ook nog wat baarzen, maar acht de kans klein. Wie weet!
Vriendelijke baarsgroet,
Bernd van Broekhoven
