Maandag 18 februari

Gerommel

Ik stap uit de auto als ik arriveer op de visstek. Opnieuw wil ik de kreek gaan bestoken waar ik de afgelopen maanden veel over verteld heb. Het was schitterend weer. Prima omstandigheden voor de bellyboat. Wie weet slaag ik er ditmaal in om een kapitale snoekbaars te vangen op het water dat ik stukje bij beetje steeds beter leer kennen. Als ik de dijk oploop om vervolgens over het water te turen verslik ik mij een beetje. Allemaal ijs!

Het heeft vannacht schijnbaar flink gevroren. Iets waar ikzelf geen rekening mee gehouden had. Langzaam maar zeker zie ik in dat mijn visdag hier geen toekomst heeft. Ineens zie ik in de verte wat eenden lopen over het ijs. Als ik beter kijk zie ik dat ze niet over het ijs heen lopen maar in het water liggen. Een groot wak van zo'n 50m2 is opengehouden door de eenden en andere watervogels. Ik zie mijn kans om hier in het water te gaan.

Een ijzige start

Ietwat verveeld door de grote hoeveelheid ijs op het water ga ik aan de slag op een voor mij relatief nieuwe stek. Ik denk dat ik er twee, misschien drie keer gepasseerd ben met de bellyboat. Ik kan mij één snoekbaarsje herinneren die van een meter of acht kwam. Vorige winter moet dat geweest zijn. Echt heel enthousiast was ik dus niet over de stek. Genoeg redenen dus om te peinzen over al dat water wat bedekt lag met een laagje ijs. Maar goed, ik moest het hier maar mee doen. Ik ging aan de slag!
Al gauw kom ik er achter dat er verschillende diepten zijn waar ik mij over kan ontfermen. Verscheidene mooie taluds ook. Er loopt zelfs een landtong mooi onder water door precies in het midden van het stuk water waar geen ijs lag. Ideaal zou je zeggen. Ik viste alles op het gemakje af. Helaas schoot ik in het niets. Geen enkele roofvis kwam om de hoek kijken. Ook op de dieptemeter bleef het akelig stil. Ze zijn er gewoon niet. Op het moment dat ik heel de stek afgevist heb en het nogal zwaar inzie leun ik achterover. Met mijn rechterelleboog voel ik ineens dat mijn rechtercompartiment veel te zacht staat. Het moge duidelijk zijn dat ik wat extra lucht moet bijpompen. Wordt ie dan weer zacht, dan moge het duidelijk zijn dat er een lek in zit. Ik zet de bellyboat aan de kant en loop even terug naar de wagen voor de pomp. Al gauw dobber ik weer op het water maar merk vrijwel direct dat de blaas wederom leegloop. Lekkage! Wat een gerommel. Gelukkig heb ik plakmateriaal mee. Ik stort mezelf neer op het gras in het zonnetje en ga aan de slag. Ik lees op de bijsluiter van de lijm dat deze minstens 6 uur moet drogen. Zoveel tijd heb ik niet. Op goed geluk maak ik alles droog en plak het gaatje af. Het was er weer eentje op de naad, iets wat te voorspellen was. Altijd een zwak punt bij de bellyboat.

Eerste hulp

Tijdens het wachten tuur ik opnieuw over het water. Ik zie hoeveel groter de open plek is geworden. Ook een heel stuk verderop zie ik een open plek. De zon is hoger gaan staan en het dunne laagje ijs verdwijnt snel. Ik voorzie toch nog een mooie wending van deze visdag. Als de lijm naar mijn idee goed is opgedroogd, maak ik de bellyboat weer gereed. De stek waar ik begonnen ben laat ik voor wat het was. Vandaag geen vangsten hier, misschien later. Nu eerst mijn geluk elders vinden.

Ik gooi alles in de auto en rij een stukje verder. Als je veel bellyboat krijg je automatisch steeds meer routine in het optuigen van het materiaal. Ik merk dat ik vele malen sneller op het water zit nu dan enkele maanden geleden. Prima zo!
Het stuk water waarop ik mij nu bevind is het stuk kreek waar ik van begin af aan al mijn aandacht op gestort heb. Na een sessie of 15 kun je wel zeggen dat ik het bodemverloop hier nu kan dromen. Heerlijk vissen als je de stek op je duimpje kent. Waar de vis zich allemaal bevind is mij niet helemaal duidelijk. Dat verschilt nogal eens. Wel heb ik al gemerkt dat ik niet bang hoef te zijn om eens ondiep moet vissen. Overigens iets wat op veel wateren mooie resultaten kan opleveren. Al heel snel krijg ik op twee meter water een schitterende aanbeet. Meteen denk ik aan een grote snoekbaars. Het was niet echt een harde aanbeet, maar zo een die er aan ging hangen. Direct zwaar gewicht, dus dan weet je het meestal al wel. De gedachte dat het om een grote snoekbaars gaat wordt vergeten. De vis gaat ineens runs nemen, en lange ook. Ik denk even aan een snoek. De vis bleef maar van mij wegzwemmen. Op een gegeven moment komt de gedachte in mij op dat het ook wel eens een karper kon zijn. Gehaakt in de staart of in de rug. De teleurstelling is dan ook groot als er inderdaad een karper boven komt zetten. Met een soepele beweging onthaak ik de staartdreg die in de rugvin zat. Sorry makker!

Vol verwachting

Ik baal een beetje. Gezien de dril en het gewicht wat er aan de hengel hing had ik echt rekening gehouden met een schitterende vis. Helaas. Er wordt rustig verder gevist. Hopelijk komt er een roofvis van dat zelfde formaat langs. Ze moeten er liggen, dat kan bijna niet anders. Vol goede moed vis ik verder. Twee hengels zijn weer aanwezig. Eén handhengel in de vorm van een Specialist Jig van Pezon & Michel en een Zander Fireball Pro baitcaster van Fox als steunhengel. De hengels bewapend met respectievelijk de Stradic 1000FI van Shimano en de Viënto van Daiwa is er een schitterend stukje techniek aanwezig in de bellyboat. Dat het materiaal de vissen vangt is natuurlijk kul, maar materiaal van topkwaliteit in je handen geeft je wel een heerlijk gevoel en bemoedigd de visserij zo wel een berg. De steunhengel is voorzien van een mooie aasvis op de fireball. Dat moet nog enige vissen op gaan leveren vandaag!

Klaar voor opgegeten te worden

Van alle vissessies hier op deze kreek die online staan op de site heb ik kennis gemaakt met Esox Lucius. Ik had dus wel verwacht dat er vandaag ook weer wat snoeken aan boord van de bellyboat zouden komen. Enkele malen heb ik moeten aanzien dat ik meer snoek ving dan snoekbaars. Iets wat natuurlijk leuk is als visvangst, maar als je het helemaal voorzien hebt op de snoekbaarzen, voelt het meestal toch als een kleine tegenslag. Verder zijn het natuurlijk prima bijvangsten, zeker als ze wat groter van omvang zijn. Vandaag leek het op deze stek niks uit te maken. Je ving gewoon snoek. In korte tijd ving ik zeven exemplaren. Allemaal klein wel, maar het waren snoeken. Zowel op de shad als op de fireball. Ook de diepte leek weinig uit te maken. De snoeken waren los. Keer op keer een groots spektakel. Eenieder van jullie weet hoe fel kleine snoekjes kunnen zijn. Op het lichte materiaal prima sport en een geweldig zicht ook. Diverse sprongen en acrobatische uitvoeringen heb ik mogen aanschouwen. Ook voorbijgangers op de fiets stopten af en toe om een kijkje te nemen wat ik aan het vangen was. Ik vermaakte me met de grote hoeveelheid actie, maar stiekem voelde ik iets in mijn maag steken. Waar zijn die snoekbaarzen heen!??

Fel dat ze zijn ..

.. snoek na snoek, tot zeven keer toe verbaas ik mij weer over het water!

Ik kom er niet aan uit waarom. Het lijkt wel of de snoekbaars volledig weggeconcurreerd wordt door de snoek. Dat kan toch niet waar zijn? Ik geloof het ook niet en hou stug vol. Er moet vandaag gewoon nog een snoekbaars uitkomen. Ik kruip naar dieper water. Veel dieper kan ik op deze stek niet. 11 meter geeft de dieptemeter nu aan. Lange tijd blijft het stil. Pas als ik het talud langzaam opkruip en de fireball over de bodem sleep neem ik een aanbeet waar. Ik geef wat lijn, zoek de vis op en sla aan. Een kleintje, de vis is gauw aan het oppervlak. Feit is wel dat ik dan eindelijk de eerste snoekbaars landen mag. Het voelt als een overwinning!

Met moeite eentje van 9,5 meter water

Even kijk ik terug naar het verloop van de dag. Een lange tijd bleef het stil. Pech ook met het ijs en de lekkage. Wat een gerommel was dat zeg! Maar dan ineens een gigantische hoeveelheid actie en de bijhorende visvangsten. Ik geloof niet dat ik eerder een achttal roofvissen heb mogen vangen op deze kreek. Toch een fijn teken. De kreek leeft en is gezond! Toch ga ik eens achter dat snoekbestand aan. Misschien is de waterkwaliteit flink aan het verbeteren vergeleken met enkele jaren hiervoor. Ik heb nogal eens het idee dat schoner water niet altijd positieve invloed heeft op één of meerdere vissoorten. Iets vaststellen over de verhouding snoek / snoekbaars durf ik niet, daarvoor weet ik er nog te weinig vanaf. Met vele vragen in mijn hoofd schiet de tijd snel voorbij. Opnieuw een visdag op de oude kreek zonder gigant. Ik blijf er bij dat deze nog volgen gaat. Is het niet dit seizoen, dan wel volgend seizoen. Ik geniet ondertussen van de mooie avonturen die ik al beleefd heb hier. Het heeft op zich wel wat. Zo'n water wat niet gelijk haar geheimen prijs geeft. Feit is wel dat het enorm veel tijd en dus ook geduld vergt. Morgen ga ik weer, ik blijf ervoor gaan!

De dag kwam weer schitterend tot haar einde

Vriendelijke baarsgroet,
Bernd van Broekhoven