Zaterdag 16 februari

Aapjes kijken

Waar gaat dit nu weer over zul je wel denken. Heel kort, gewoon over een dagje bellyboaten samen met Sanne Ploegaert. Op zich wel een leuke onderneming. Al een hele tijd hadden we het plan om eens wat grachten aan te doen van een stad. Het was alweer even geleden dat we waren gaan vissen. We waren beide vrij. Ze voorspelde lekker weer, maar wel met heel veel wind. Zodoende was de keuze gauw gemaakt om de stad in te duiken. Alleen, wat loopt er nu in de stad rond? Zonder gekkigheid, een groot aantal mensen die nog nooit een bellyboat gezien hebben. De rest kun je wel invullen. Veel kijks dus!

Zaterdag heel vroeg in de morgen was het weer zover. De wekker brult het uit. Blij? Zeker weten! Vrijdagnacht was het weer laat geworden. Bezoek van het andere geslacht, altijd gezellig natuurlijk. Feit was ook dat ik niet in slaap kon komen. Een terugkerend tafereel. De dag voordat er weer een visdag op het punt staat om aan te breken, kan ik de slaap altijd slecht vatten. Ik zal al met mijn gedachten op het water zitten zeker. Je kent het wel. Met welk shadje ga ik dit keer beginnen of waar gaan we starten met vissen. Gaat er wat gevangen worden? Allemaal van die dingen die mij uit mijn slaap houden. Het voelt dan ook vaak als een verlossing als die wekker gaat. Eindelijk weer op pad!

De Fiat Punto rijdt voor als mijn gsm het afgesproken tijdstip aangeeft. Heerlijk als je maat gewoon lekker op tijd komt! De deur gaat open, een vrolijke Sanne en een muur van Studio Brussel muziek stappen uit. De mensen in de wijk zullen ook wel gedacht hebben, malloot. Vanzelfsprekend ging de radio vervolgens vrij vlug uit. De grote hoeveelheid spullen worden in de wagen geladen. Altijd weer leuk om te zien hoe de wagen tjokvol zit. We kunnen vertrekken. De motivatie was enorm. Nieuw water en gewoon weer een lekkere visdag met een goede maat voor de boeg. We waren er beiden van overtuigd dat het topdagje zou gaan worden. Op naar de visstek. De wagen rijdt!

Een gratis parkeerplek vinden in de stad is nogal een lastig iets. Gelukkig had ik van tevoren bij een lokale bekende een beetje de weg gevraagd. We konden dan ook gelijk een mooi plekje vinden kort bij het water. Voordat we onze spullen uitlaadde besloten we eerst even te gaan kijken bij het water. Vooral met de vraag: waar kunnen we het beste te water gaan? Veel steile kademuren helaas, maar uiteindelijk vonden we een mooie plek. Eenmaal terug bij de wagen laden we alles uit. Een leeg plekje op de parking staat ineens helemaal vol met spullen van ons. Enkele voorbijgangers kijken wat schaapachtig naar al het materiaal. Het was nog vroeg, allemaal kleine oogjes. Alleen acht ik de kans klein dat het vroege tijdstip de boosdoener was van de vreemde blikken. Eerder de twee gestalten die met twee opblaaseenden in gekke pakken staan te geinen onder het genot van een bak koffie. Enfin, hun probleem ...

Ons vervoer op het water voor vandaag

We komen aan bij de plek waar we te water willen gaan. Het ziet er handig uit, maar toch even voor de zekerheid kijken hoe diep het er nou precies is. Sanne pakt mijn arm vast en ik laat m'n been zakken. Ik voel geen bodem. We slikken even. Een iets minder geschikte plek dan we hadden gedacht dus. Toch gaan we hier het water in. Er uit zal elders plaats moeten vinden. We vinden wel een oplossing tegen die tijd!
Gelijk bij de eerste meters water die we afleggen bevinden we ons boven een diep gat. Een zeer interessante plek ook, gezien er een aantal waterwegen bij mekaar komen hier. Een aanbeet blijft uit, hoewel de dieptemeter wel een berg vis aangeeft. Het kan natuurlijk van alles zijn. We dobberen verder onder enkele bruggen. De diepte van het water valt hier wat tegen vind ik. veel rotzooi op de bodem ook, dus enorm lastig vissen. Ruime tijd vissen we erg geconcentreerd. Diverse shads komen voorbij en er wordt naast het verticalen wat gegooid met shads. Wie weet. We vinden geen antwoord op de vraag waarom we geen beet krijgen.
Ineens valt mijn oog op de twee neuzen van de bellyboat. IJs! Ik had helemaal niet in de gaten dat het aan het vriezen was. Ik zie nu ook pas dat de hengelogen langzaam maar zeker aan het dichtvriezen zijn. De temperatuur lag dus duidelijk onder nul. Echt koud hadden we het niet. Een honger gevoel is echter wel aanwezig. Ik besluit om de grote emmer te pakken die ik voor het eerst achter in mijn bellyboat heb geplaatst. Sanne ziet de mogelijkheid om nog een leuk plaatje te schieten.

Het eerste uur geconcentreerd vissen wordt niet beantwoord

Waar is die lekkere koek nu?

Het zonnetje is er nu lekker doorheen aan het komen. Resulteert wel tot wat wind wat het ineens een stuk kouder maakt. We hebben dan ook ineens een stuk meer last van vastgevroren lijnen. Lastig, maar gaandeweg zal de temperatuur wel stijgen. De eerste aanbeet lijkt een feit te zijn als de Godfather Parabolic van Sanne ineens krom buigt. De vis was er aan gaan hangen. Voor zover het water diep is blijft de vis daar stompen. We denken gelijk aan een grote snoekbaars. De teleurstelling is enorm als blijkt dat het een brasem is geweest die langs het shadje was gezwommen. Jammer, maar het was wel even behoorlijk spannend. Met een lach geven we de brasem weer zijn vrijheid.

De eerste vis

Helaas een brasem in zijn rug

Onder toeziend oog dobberen we weer verder

Een lange periode van verwondering breekt aan. We zijn heerlijk aan het vissen. Naar ons idee doen we niks verkeerd, maar een aanbeet krijgen we niet. Collega vissers in bootjes vangen maar weinig. Een enkele snoek, maar de baarzen en snoekbaarzen lijken verdwenen te zijn. Een tweetal bruggen na elkaar leven wederom geen aanbeten op. We beginnen ons nu echt serieus af te vragen of we wel op het juiste moment hier zijn. De omstandigheden waren perfect volgens de lokale kennis. Het heeft afgelopen weken flink gestroomd en nu was het weer wat rustiger geworden. De vis zou scherp moeten liggen. Het tegendeel blijkt aanwezig te zijn.
We beginnen enorm koude voeten te krijgen. Een korte sanitaire stop en eetpauze is dus gewenst. We zoeken een mooi plekje op en kruipen aan wal. Een drukke autoweg en fietspad zijn aanwezig. Al gauw zien we weer hoe ongeloofwaardig we over komen als we daar in die waadpakken staan. Heerlijk op zich! Tijdens de eetpauze bedenken we welk scenario volgen gaat. Vissen we verder? Of gaan we terug naar een andere stek. We besluiten om het nog even aan te zien. Als er binnen twee uur niks gebeurd zijn we weg. Er gebeurd niks. Als we een bekende tegen komen verteld hij dat we maar eens in de nieuwe haven moeten proberen. Misschien dat daar nog wat te beleven valt. Onze hoop was groot. Echter tevergeefs, want ook hier kregen we geen stootje. Wel weer enorm veel kijks van mensen. Er zal een winkelstraat langs het water gelopen hebben, wat een berg mensen ...

Het Dodaarsje zagen we ook maar weinig vangen

Ook ratelen hielp niet

Eén mager snoekje was hun resultaat

Gezellig was het wel

Ook de Futen hielden het rustig

Jammer dat een water waar je zoveel van verwacht achteraf gezien wat tegen valt. De kans is natuurlijk altijd aanwezig. Als we een mooie plek gevonden hebben om uit het water te gaan verzinnen we een stek waar we nu eventueel naartoe kunnen gaan. We zitten redelijk centraat in Nederland nu, dus voldoende stekken binnen een straal van een half uurtje rijden. Ons oog valt op een haven grenzend aan groot water waar ik al eerder succes gehad heb. Sanne zag het ook helemaal zitten!

Eenmaal op de stek waar we het nu op voorzien hadden worden we gelijk geconfronteerd met de ijskoude oostenwind die langs onze oren giert. Dat wordt taai op het water. We zien één lege trailer staan. Het is rustig op het grote water zelf. Veel lui zullen weggejaagd zijn door de wind. Het is toch zaterdag, dus meestal zijn er wel meer mensen aan het vissen. Enfin, we gaan er hier in ieder geval voor. Ik leg Sanne even uit waar we de vorige keer de meeste vissen vingen. Geen grote maar wel aardig wat snoekbaarzen, wel enkele grote baarzen. We gingen aan de slag. Volle zon en een ijskoude strakke wind. Een grote tegenstrijdigheid. Lag je lekker uit de wind achter een boot dan voelde je de zon branden. Lag je in de wind dan lag de temperatuur gevoelsmatig sterk onder nul, bikkelen!

Volle zon en een strakke ijskoude wind in de haven

De wind staat echt hard. veel te hard om een mooie drift te maken. We zijn ook aan de verkeerde kant van de haven begonnen met vissen, tegen de wind in trappelen zou betekenen dat we weer terug zijn waar we waren begonnen. Ikzelf kreeg het echt niet voor elkaar om lekker te vissen wind mee, dus besloot om rap naar de achterkant van de haven te gaan. Sanne kreeg het iets beter voor elkaar, maar ook hij kwam vrij snel naar de achterkant van de haven. De eerste aanbeten werden een feit hier.
Naast m'n shadhengel had ik er ook weer een dode hengel bijliggen. Een lichte fireball en een klein blankvoorntje staan meestal wel garant voor een visje. In vrij korte tijd komen er drie snoekbaarzen om de hoek kijken. Allemaal net aan de maat, maar verre van groot. Wel zalig om na een hele dag vissen eindelijk die aanbeten te krijgen. Ik was tevreden. Ook Sanne kreeg de eerste aanbeten op de shad. Werpend naar de kant. Verdomd zware vissen steeds. Tot drie keer toe moest hij aanzien hoe de vis gelost werd. Naar mijn weten domme pech. Sterk balen dus. Waarschijnlijk zijn het baarzen geweest van een schitterend formaat. Pech kan soms in een klein hoekje zitten ...

Glasoog op de blankvoorn

Ik ga er nog even uit voor een korte pauze. Het is toch weer verdomd koud in dat water. Stelletje freaks ook om met dit weer te gaan bellyboaten. Het water is 3,5 graad, op een gegeven moment moet je er echt even uit om op te warmen. Een bak koffie, een boterham en even strekken. Goud waard op zo'n dag als deze. De zon zakt alweer snel. Hooguit een klein uur te vissen nog. Tot twee keer toe krijg ik nog een mooie beet op de fireball. Te voorzichtig. Ik wachtte te lang of de snoekbaars was mij gewoon te slim af. Sanne en ik praten wat over een hele lange lijn en heel licht kunstaas. Soms kan dat wel eens het verschil maken. Uit het niets zie ik vervolgens hoe Sanne vliegensvlug de haak zet. Zijn eerste vis voor vandaag is een feit als er een snoekbaarsje geland wordt. Met een lachend gezicht ging hij op de foto!

We hadden het er net over

Top!

De manier waarom deze laatste snoekbaars gevangen werd was echt te geniaal voor woorden. We hadden het er net over. Op moeilijke dagen moet het soms gewoon wat trager. Lichter lood en een langere lijn. Voor vandaag was het de laatste vis. De zon zakt samen met de temperatuur. Beide niet geheel visloos. Gelukkig wisten we in de haven nog wat te vangen. Jammer was het wel dat we in de stad niks hebben kunnen vangen. Dat het gezellig was is een feit. Altijd top om samen te gaan watertrappelen. We gaan snel nog eens terug naar de stadsgrachten. Er moet mooie vis te vangen zijn. Voor nu: een vette hap in de snackbar en lekker napraten over deze dag. Tot gauw weer!

Vriendelijke baarsgroet,
Bernd van Broekhoven