Dinsdag 12 februari
Afwachten
Dat het tijdens het vissen vaak draait om geduld hoef ik jullie niet uit te leggen. Soms bestaat er toch nog een ander soort geduld tijdens die dagen dat je op pad gaat. Sinds jaar en dag hoor je dat er grote vissen gevangen zijn op een water die je net leert kennen. Visdag na visdag gaat voorbij. Leuke visdagen. En wel met visvangst. Maar de echte grote jongens laten op zich wachten. Zo heb ik het afgelopen jaar verscheidene malen op een oude kreek gevist bij mij in de regio. Als je de foto's van die visdagen op deze site ziet herken je het gelijk. Groot, grillig en grenzend aan industrie en natuur. Negen van de tien keer een leuke vangst, maar waar blijft die gigant? Ik ben er nog steeds op aan het wachten. Vandaag ging ik het weer proberen op dezelfde kreek. Wie weet kom ik een gigant tegen.
Voor de grote baarzen teken ik niet op dit water. Ik weet dat ze er rondzwemmen, maar zeer dun gezaaid. De allereerste keer dat ik hier ging vissen pakte ik er één van net geen veertig centimeter. Een volgevreten biggetje en super sterk. Hopelijk vang ik er hier nog eens zo een. Waar ik wel voor tegen op dit water is een hele zware snoekbaars. Ze liggen er, dat moet. Ik heb het gehoord en gezien ook. Op foto's weliswaar, maar voldoende bewijs. Als ik mensen vertel over de visdagen die ik hier beleefd heb begrijpen ze niet dat er niks groots voorbij komt zetten. Op zo'n moment ga je aan jezelf twijfelen. Toch lukt het elders wel, je weet gewoon dat je goed aan het vissen bent. Soms een berg frustraties, maar aan de andere kant blijft het zo wel enorm spannend. Wanneer krijg ik het spelletje hier door? Wanneer is die grote dag? Misschien vandaag.
De dag begon voor mij water later op de morgen. Ik had eerst lekker uitgeslapen. Gisteren was ik er weer erg vroeg uitgeweest voor een visdag samen met Georges de Bruycker. Een schitterende dag was dat. Groot water en heerlijk weer. Prachtbaarzen kwamen er voorbij. Niet veel, maar ruim voldoende voor het vermaak. Vandaag ging met het idee het water op dat ik niet heel erg veel zou gaan vangen. Ik wilde wat nieuwe stekken proberen. Meer werpen dan voorheen en vooral eens op dieper water mijn slag proberen te slaan. Om de dag anders te beginnen op dit water dan anders zocht ik een andere plek op om te water te gaan met de bellyboat. Een mooie en degelijke plek. Een weide voor een stel paarden van oorsprong volgens mij. Er is een mooie trap in de dijk die naar een spuigemaaltje lijd. Vast iets van het Waterschap. Ik profiteer er maar van. De bellyboat wordt opgetuigd en niet veel later dobber ik weer lekker op het water. Er staat niet veel wind. Zalig bellyboaten dus. Aan de andere kant heb ik nu geen aandrijving voor een mooie drift te maken. Flink trappelen dus!
Het gereedschap voor vandaag
Een schitterende aanvang
Het water staat erg laag vandaag. Dit resulteert in het plaatje hierboven. Een mooie zandplaat die ineens boven water ligt. Ik wist niet dat het daar zo ondiep was. Nu wel dus. Zodoende ging ik op onderzoek uit hoe het talud er verder uitziet. Erg zanderig helaas maar geweldig stijl. Binnen een meter of drie zit je gelijk op tien meter water. Een echte muur dus. De dieptemeter zegt maar weinig. Ik besluit om eerst een baaitje uit te gooien met een shad van formaat. Gelijk bij de eerste worp krijg ik respons van een klein snoekje. Ik denk ten minste dat het een snoekje geweest is. Driftig ging de vis te keer hoog in het water. Vrij gauw schoot ze los. Ik was blij dat er zo snel al wat actie was. Ruime tijd blijft het stil hierna, akelig stil. Er schiet twee uur voorbij. Heel veel water afgevist, vrijwel allemaal nieuwe plekken. Ik bleef volhouden, maar scoorde niks. Het water is nog erg koud, dus mijn voeten en benen begonnen na enige verloop van tijd wat te protesteren. Tijd voor een pauze!
Ik zet me neer in het gras en droom weg terwijl er een dikke boterham en een slok warme koffie naar binnen gaat. Altijd goed te doen op zo'n dag als deze. Er breekt een enorm aangename rust aan. Op de achtergrond hoor ik de zware industrie wel, maar deze filter ik er uit. Het water ligt er heerlijk strak bij. In de verte langs een rietkraag duikt een Dodaars op. Klein en vliegensvlug. Op het moment heeft hij meer succes dan ik. Wat visvangst betreft dan. Als hij een stekelbaarsje of iets dergelijks wegwerkt neem ik nog eens een hap van mijn boterham met pindakaas. Een berg lawaai in de lucht nu. Ik zie verscheidene eenden voorbij vliegen waar ik de naam niet van weet. Wintertalingen, Smienten en wat heb je nog allemaal. Heel veel verschillende soorten waartussen ik het verschil op zo'n afstand niet kan zien. Wat dat betreft ben ik geen kenner. Komt nog wel een keer. Juist een kwestie van er de tijd voor nemen om er thuis informatie over op te zoeken of het te vragen aan een kenner. Enfin, ik ben even niet aan het vissen en merk hoe lekker is om gewoon buiten te zijn en te genieten van de omgeving. Ik vis heel graag samen met mensen, maar deze momenten waardeer ik net zo lief. Lekker alleen tot jezelf komen.
Als ik weer te water ga kies ik voor een patroon waarin ik al vaker succes heb geboekt. Een mooi strak talud langs de dijk wordt opgezocht. Het mooie aan dit stuk water is dat er tot een paar keer toe enkele zeer onverwachte ondiepten opduiken. Super grillig en heel veel stenen. Deze keiharde bodem maakt het wel lastig soms gezien je heel gauw vastloopt. Snel reageren en vooral licht vissen. Er zijn twee hengels actief. Eentje in de steun en eentje waarmee ik wat gooi. Beide weer met een shad van formaat met een schoepstaart. Al snel is het de shad aan de dode hengel die tegen gehouden wordt. Bonkend staat de lat in de steun. De haak zetten hoef ik niet meer. De eerste snoekbaars is een feit!
Gestrikt met een softbait van Spro, ze blijven goed!
Ook de tweede snoekbaars komt om de hoek kijken. Niet op de dode hengel ditmaal, maar op de hengel waarmee ik aan het werpen was. De worp was al even voorbij. De shad hing aan een vrij lange schuine lijn achter de bellyboat toen de snoekbaars vol overgave zich op de shad stortte. Net als de eerste snoekbaars een heerlijke dril waarin de snoekbaars van vrij diep komen moest.
De eerste ondiepte kwam er aan. Ik probeer er wat omheen te draaien, zodat ik mijn aas nog wel op diep water houden kan. Het lukt niet, het talud is te onvoorspelbaar. Twee hengels lopen vast, wat een gedonder. Even terug en de shads waren weer los. Het is niet altijd even handig om met twee hengels in de weer te zijn heb ik al wel gemerkt. Het vereist echt een berg souplesse. Komt wel weer. Zoals gewoonlijk schiet de tijd weer voorbij. Ik krijg lange tijd geen beet, maar stoor me er niet aan. Het uitzicht over het water is zo schitterend dat ik soms gewoon helemaal wegdroom. Wie weet waar in aan denk. Die ene grote bak of misschien iets anders, een speciale meid bijvoorbeeld. Hoe dan ook, ik geniet. Ineens wordt mijn aandacht getrokken door een signaal op de dieptemeter. Ik dobber nu steeds tussen de vier en de zes meter. Een mooie diepte vind ik. Een schitterende boog. Wel vrij los van de bodem. Heel snel nadat het signaal van de kaart is klapt de handhengel dubbel. De haak wordt gezet en vrijwel direct heb ik door dat ik te maken heb met een snoek. De vis stijgt gauw en al gauw worden er een enkele meter lijn genomen. Dat de snoek geen zin had om bij mij te komen was wel duidelijk. Een fietser blijft even kijken hoe ik in mijn bellyboat in de weer ben om de snoek netjes te landen. Bijna slaat de snoek de staartdreg in één van mijn compartimenten. Net op tijd draai ik weg. Ik moet er niet aan denken om op zo'n manier een lekke bellyboat te hebben. Nadat de snoek geland is schiet ik even gauw een plaatje.
Na twee snoekbaarzen nog een mooie Esox!
De dode hengel bleef rustig in de steun liggen
Als ik een sfeerplaatje maak van de dode hengel zie ik dat ze zon alweer erg laag staat. Ik heb het idee dat ik nog maar net op het water zit. Een goed teken natuurlijk, de dag biedt enorm veel amusement. Net als de tweede snoekbaars, vang ik nu vrij kort na de eerste snoek nog een exemplaar. Even dacht ik dat het dezelfde was, omdat deze bijna niet vocht en ongeveer hetzelfde gewicht had. Ik zat er duidelijk naast. Het was maar een kleintje. Bij de bellyboat werd er nog wel even flink wat karakter getoond. De hengeltop moest even buigen voor de snoek en reikte tot onder het wateroppervlak. Toen het snoekje terug boven was sprong ze bijna op schoot. Weer schrok ik van een loshangende staartdreg die langs de bellyboat vloog. Vroeg of laat gaat er toch een keer een dreg in zitten. De snoek wordt netjes onthaakt en mag weer verder zwemmen. Twee snoeken en twee snoekbaarzen nu. Ik wil de dag eindigen met vijf vissen, dat zou mooi zijn. Meer mag ook, maar vijf staat wel mooi. Het liefst een baars! Ik ga wat kleiner, hoger en sneller vissen. Tevergeefs. De zon zakt langzaam maar zeker weg achter de horizon. De tijd zit er op voor vandaag.
Ik gooi de bellyboat op de kant. Ik schrik me kapot als ik over de dijk ben. Ik zie geen auto. Al gauw kom ik er achter wat er loos was. Zonder dat ik er erg in heb gehad ben ik er op de plek uitgegaan waar ik er normaal ook altijd in ga. Ditmaal ben ik elders te water gegaan. Zodoende moest ik nog even een kleine vijf minuten lopen om de auto even te halen. De spullen blijven even onbeheerd achter in de polder. Iets wat ik in de bewoonde wereld echt niet zou doen. De spullen worden ingeladen als ik met de auto terug ben. Een geslaagd dagje weer. Lekker gevist. Lekker weer vooral en goed tot rust gekomen. Ik waardeer dat echt enorm van een visdag. Het is alleen nog afwachten geblazen. Afwachten op die gigant die er liggen moet. Eens zal ik er hier één gaan vangen. Ik ben er van overtuigd en hou dus vol. Tot de volgende keer!
Vriendelijke baarsgroet,
Bernd van Broekhoven
