Woensdag 24 december

Taai, maar geen straf

Voor de derde maal deze week gaat mijn wekker om 6 uur. Het wordt er niet fijner op. Op een schooldag wordt gebruikelijk de snooze functie een aantal keer gebruikt, dat is nu niet het geval. Het doel waarvoor je opstaat blijkt elke keer maar weer een wereld van verschil te maken. Bard en ik sjokken naar beneden. Eerst maar eens een kop hete thee en een boterhammetje om dat ‘vroege opstaan gevoel' in de buik uit te schakelen. We doen het rustig aan, haast hebben we niet want het gros van de spullen ligt nog in de auto van de vorige dag. Keuzes moeten er gemaakt worden, waar wel, waar niet te vissen. Gisteravond hebben we er al over zitten dubben en een aantal keer de knoop ook daadwerkelijk doorgehakt, maar steeds met een andere uitkomst. Ik twijfel nog steeds een beetje. We hebben gister wel wat geleerd, we weten waar we niet moeten zijn en ook waar er wel een visje te vangen is. Van de andere stekken is weinig van bekend. De dagen zijn kort en we willen onze tijd effectief benutten, dus maken we de veilige keuze. We starten waar we gisteravond eindigden.

De reis richting haven lijkt deze keer heel soepel te verlopen als we over de snelweg rollen. Het gaat redelijk vlot nu er geen dichte mist hangt. Ondanks dat alles meezit nemen we een verkeerde afslag. Tsja, hoe lossen we dit op. Het geografisch geheugen kraakt. Gewoon doorrijden, dan komen we wel weer ongeveer op hetzelfde traject als de bedoeling was. Ik ben blij dat mijn richtingsgevoel me niet in de steek laat, het plan werkt. Als we met een kleine vertraging in de haven aankomen is de schemer bijna voorbij.

Bard heeft er zin in. Het straalt gewoon van hem af. Met een instelling van niet kletsen maar vissen, staat hij als eerste bij de ondiepe trailerhelling. De haven ligt er rustig bij, weinig wind, grauw en bewolkt. Wanneer ik het water opglijdt hoor ik vrijwel direct een harde ‘Ja'. Bard is begonnen zoals hij gisteravond eindigde, werpend met een fin-S op een licht kopje. Een gezond snoekbaarsje is er hard opgeknald. Aanbeten op een licht geviste shad kunnen daadwerkelijk fantastisch zijn. De vis gaat even op de foto en gedraagt zich als een mannequin, alle vinnen van de vis worden mooi gespreid.

Het fotomodel

Heerlijk die vlotte start, het vertrouwen wordt groter, de verwachting echter ook. Zij aan zij peddelen we rustig de haven in. Beiden met een diagonale lijn, een slanke shad wordt traag gevist. Rustig omhoog halen en dan langzaam richting bodem laten zweven. De snelheid van de bellyboot vertraagt het zakken van de shad. De gedachten zijn constant bij het aasje, wat gebeurt er onder water. Je voelt het loodkopje even langs een steen schuren, even iets optikken en het lichte shadje dwarrelt zo over de oneffenheden heen. In stilte vissen we zo verder. Pok! Bard krijgt een mooie tik op de strakke signature. Juist nadat de shad wat sneller omhoog werd gehaald. ‘Snoekbaarsje denk ik' zegt Bard. Het visje is van hetzelfde slag als de eerste vis en gaat direct weer terug.

Ondanks de twee aanbeten in redelijk korte tijd krijgen we het idee dat de vis niet dik gezaaid ligt. We moesten weliswaar niet lang op de tweede tik wachten, maar er zit een redelijke afstand tussen en er wordt secuur gevist. We weten ook dat dit allemaal speculaties zijn. De kans bestaat ook dat de vissen hun kaken stijf op elkaar houden wanneer ons aasje voorbij komt zweven. Welke van de vele speculaties ook juist mag zijn, het blijft even stil. Inmiddels naderen we het kommetje bij de steenstort waar we de dagen hiervoor al een aantal mooie baarzen hebben mogen vangen. We komen steeds dichter bij, als ik hetzelfde doe als voorgaande dagen moet die aanbeet gewoon komen. Na de zoveelste worp kort tegen de stenen is het nog steeds stil. De afgelopen dagen was het zo'n uur voor het donker dat het raak was. Het is nu nog vroeg in de ochtend en we besluiten maar dat de baarzen hier nog niet willen. Bernd belt, hij is met Gert-Jan op stap en komt zo deze kant op om even wat op te pikken wat bij mij in de auto is blijven liggen. Bernd kan ons vertellen dat we in een haven waar we gister nog over twijfelden om heen te gaan niets gemist hebben. We besluiten de oude haven op te zoeken waar Bernd en ik eerder deze week ook wat vissen wisten te vangen.

Nogmaals drijven we langs dezelfde steenstort, nu in de tegenovergestelde richting. Terwijl ik hoop dat de richting waarin ons aasje voorbij komt nog wat uit kan maken, blijft het weer stil. We naderen het eind van de steenstort, deze gaat over in een houten damwand. Wanneer ik de punt van de steenstort gepasseerd ben denk ik: ‘nou ja, toch nog één worpje langs die steenstort.' Ondertussen heb ik redelijk wat vaart gemaakt met de bellyboot met het idee om te gaan verkassen. De oranje shad met schoepstaart land in het verlengde kort langs de steenstort. Deze wordt vlot opgetikt om over de grote blokken heen te vissen. De shad komt langs de punt van de steenstort en zakt hier het wat steilere talud af. Bam! Een geweldige dreun komt onverwachts. De vis maakt direct een aantal mooie runs. Dit is duidelijk een snoek. Ik geniet van de dril waarbij de godfather parabolic tot in het handvat krom gaat. Een aantal keer laat de snoek zich in het oppervlak zien en lijkt zich gewonnen te geven, niets is minder waar. De vis gaat nog een paar keer terug de diepte in, maar geeft zich uiteindelijk toch gewonnen. Nog een paar keer kopschudden bij de boot, maar dan glijdt mijn hand langs het kieuwdeksel en vindt grip bij de kaak, de vis is binnen.

Die is binnen

Wanneer ik de vis uit het water til wordt het duidelijk dat het weer om een kerngezonde havensnoek gaat. Bard schiet een paar mooie platen van de vis en ook ik mag erop. De vis raakt nog maar net het water en schiet er weer vandoor. Heerlijk. De dag is nu al een beetje geslaagd, beiden zijn we van de nul af. Met dat idee in ons achterhoofd peddelen we terug richting trailerhelling, waar Bernd en Gert-jan ons opwachten.

Blij met mijn eerste vis

Duidelijk in topconditie

Dit is een mooi moment voor een kopje koffie en wat we al dan niet aan eten vinden in de emmers die we bij hebben in de bellyboot. We kletsen even wat bij terwijl Bernd en Gert-jan wat worpjes maken vanaf de kant. Ook zij gaan het in de oude haven proberen, maar dan vanaf de kant.

Met onze bootjes op onze schouders komen we aan bij de monding van de haven. Een oude onderwater gelopen kadetrap zorgt ervoor dat we eigenlijk zo het water in kunnen lopen. ‘Veel mooier kunnen ze het niet maken.' De kade waar we te water gaan bestaat uit damwandprofiel en is relatief saai. Aan de overkant is de oever ook vrij steil maar heeft alleen bovenaan een houten beschoeiing en de bodem bestaat uit grove stenen. Veel interessanter voor een flinke baars. De oversteek is snel gemaakt en ik lig al gauw strak tegen de beschoeiing. Onder de verticaal stok hangt een slanke shad. Af en toe voel ik de stenen, wat sneller een stukje omhoog en ontzettend langzaam langs de stenen laten zakken. Nog geen drie meter verder is het al raak. Ik voel een doffe maar harde tik. Direct het bonken van de hengeltop. Een mooie, maar gehavende dertiger komt boven water.

Vis met een geschiedenis

Deze vis en de vlotte start doen verlangen naar meer. ik ga verder waar ik gebleven was en zak de rand verder af. Ik hoef bijna niet te flipperen. De shad zweeft steeds rustig langs de grillige stenen oever, vis die tegen deze stenen aanligt moet het aasje voorbij zien komen. Of hierop een reactie volgt is wat anders. De reactie komt wel en dan wel in de vorm van weer een schitterende aanbeet. Het blijkt een snoekje die het felgroene visje wel zag zitten. Lang niet het formaat van de vorige snoek, maar wel weer een leuke vangst.

Deze had wel trek in het felgroene aasje

We zijn net een kwartier bezig en hebben twee vissen, we lijken de goede keuze te hebben gemaakt. Dan komen we Bernd en Gert-Jan weer tegen die hun geluk vanaf de steigers beproeven. Dat geluk hebben ze gevonden, ze hebben achterin de haven een paar baarzen weten te strikken. Ook wij zakken daarom verder de haven in. Bard meldt mij dat zijn voeten wel erg koud worden. Het is even zoeken naar een plekje waar het ondiep genoeg is om de steiger op te kunnen om daar de nodige opwarmingsgymnastiek te kunnen doen. Ik blijf nog even in het water. Blijkbaar zijn mijn voeten nog niet koud genoeg dat ik de keuze maak voor het gedoe om het water hier uit te gaan. Ik peddel verder de haven in. De haven is hier in het midden mooi diep en loopt heel geleidelijk naar echt ondiep aan de kanten. Dit samen met het gebrek aan obstakels geeft een erg saai bodemverloop. De kleine shads waar ik al een tijdje mee vis lijken hier niet te werken, tijd voor verandering. De grotere schoepstaart gaat aan de speld, al blijven de aanbeten van kleinere baars en snoekbaars dan misschien uit, een leuke snoek zie ik ook wel zitten. Ik vis nu weer wat agressiever. Afwisselen blijft toch echt het sleutelwoord wanneer de aanbeten uitblijven. Ik kom langs een paal die het eind van de steiger midden in de haven aangeeft. De schoepstaart schuurt er bijna langs…….pok! Een mooie tik op de harde hengel, ik sla, maar voel geen gewicht…

Ondertussen zijn we alweer een gehele tijd aanbeet loos. De snelle start deed ons anders vermoeden. Hetzelfde overkwam ons vanmorgen in de andere jachthaven. Ik peddel rustig verder. Helemaal achterin de haven is het ondiep, maar wel met veel mooie obstakels dicht bij elkaar. De steigerpalen worden een voor een afgevist. Niets. Bard komt over de steiger aangelopen en vraagt hoe de zaken ervoor staan. ‘Eén mooie aanbeet, maar helaas' krijgt hij te horen. Zijn voeten zijn inmiddels weer warm dus zoekt hij een plekje waar hij terug te water kan gaan. Er blijkt aan deze kant van de haven maar een heel klein plekje te zijn waar dat kan. Waar de steiger een knik van 90 graden maakt is het net diep genoeg om je te laten zakken. Voordat bard het water ingaat wil ik er eerst uit. Ik heb een sanitaire stop nodig en inmiddels zijn nu ook mijn voeten echt toe aan wat opwarmingsgymnastiek. Bard gaat te water en ik maak wat capriolen op de steiger om het warm te krijgen. Mijn natte waadschoenen laten hierbij een leuk patroon achter op de droge steiger.

Als ik weer volledig geïnstalleerd op het water zit zie ik Bard al een heel eind verderop drijven. Ik blijf relatief agressief vissen omdat dit net ook een aanbeet opleverde en in de hoop dat het een grotere vis is wanneer een aanbeet komt. Ik peddel rustig achter Bard aan. Het blijft stil. Af en toe even over mijn schouder kijken hoe het er bij hem voorstaat, maar ook bij hem nog steeds niets. Ik vis nog steeds met wat ik zelf toch als redelijk grove halen beschouw, maar laat de shad wel altijd rustig zakken. Bam! Deze knal is hard, heel hard. Veel onverwachter kon de aanbeet niet komen. Bij de aanbeet denk ik direct aan een mooie snoek. Maar als de vis begint te zwemmen is daar meteen het trage bonken van een forse baars. De vis trekt even goed maar komt dan al snel omhoog en begint direct te kopschudden. Hij gaat weer even onder maar komt dan uit zichzelf weer snel omhoog en begint weer te schudden met de bek en kieuwen wagenwijd open. Deze baars is echt niet dom. Ik besluit hem snel te landen voordat ik zo mijn shad uit de bek zie slingeren. Jeetje wat een bakbeest. Ik roep Bard die inmiddels al uit het zicht verdwenen is. Van deze vis wil ik toch echt wel een plaatje en bel hem even op, hij had me al gehoord en is onderweg. Bard komt vanachter het havenkantoor en is snel terplekke om deze havengigant op de gevoelige plaat te zetten. Dit slag baars hadden we hier niet meer verwacht. De vis heeft weinig kleur, maar wat een karakteristieke kop. Het meetlint gaat erlangs,……..47 cm.

Hier doen we het voor

Ondanks deze enorme opsteker houden we het voor gezien in deze haven. We peddelen de monding uit de grote slok op. De wind is ondertussen wat aangetrokken. Tegen de wind in zetten we koers richting de haven waar we vanochtend begonnen, wie weet zijn de baarzen nu wel los. Het schemert al flink als we bij de monding aankomen. We gaan rechtstreeks richting steenstort, maar onze worpen blijven zonder resultaat.
We verwachten niet dat deze haven nog wat oplevert en besluiten het voor gezien te houden. Het was erg taai, maar eindigen met een pracht van een baars is zeker geen straf. Dit zijn de vissen die je door de tijden wanneer er niet gevist kan worden heen helpen, ook wel schoolrijke periodes genoemd. Zelf zie ik na deze vakantie het schrijven van een scriptie tegemoet. Tijdens het vissen wordt daar in ieder geval niet aan gedacht.

Doordat het nog niet volledig donker is kunnen de spullen snel worden ingeladen. Dat we hierdoor wat eerder thuiskomen is mooi meegenomen. Na de reis terug naar mijn ouders heeft Bard immers een nog langere reis voor de boeg, terug naar het Limburgse. Als we in de auto terug naar het Zeeuwse zitten, laadt Bard zich op voor zijn terugreis en doet een powernap, ik zit achter het stuur.
Nadat we een stevige maaltijd hebben genuttigd neem ik na twee dagen alweer afscheidt van mijn maat. Ik wens hem een goede reis en ‘vergeet niet een blikje redbull te kopen.' Ik zwaai hem uit. Drie dagen bellyboten hebben zijn tol geëist, ik verlang naar een goede nachtrust en schakel de wekker op mijn telefoon alvast uit.

Bard, we hebben twee taaie, maar heerlijke dagen op het water beleefd. Bedankt hiervoor!

Vriendelijke baarsgroeten,
Sanne Ploegaert