Dinsdag 23 december

Prachtig stil

Het is maandagavond, een taaie maar heerlijke visdag achter de rug vanuit de bellyboot. Samen met Bernd werden enkele zeer mooie vissen boven water getoverd. De witlofschotel is net achter de kiezen en het bekende gevoel na een intensieve visdag komt opzetten. Alles gloeit lekker, de wangen kleuren rood , de after visdag dip is nu echt begonnen. Echt tijd om in te kakken is er echter niet. Wanneer ik mijn waadpak te drogen heb gehangen hoor ik de voordeur opengaan en mijn moeder iemand verwelkomen. Het is maat Bard, die na een lange reis dan toch belandt is bij het huis van mijn ouders. Hij wordt hartelijk ontvangen, lang was het niet geleden dat we elkaar zagen aangezien hij recent in dezelfde studentenstad is komen wonen. Het is al snel duidelijk dat ook hij staat te springen om eindelijk weer eens een paar goede visdagen te beleven. Beiden zijn we moe en besluiten we alleen de broodnodige spullen uit te laden. Een heerlijk kopje thee en een koekje doen ons deugd. Het bed wordt opgezocht. Er staat ons een mooie dag te wachten.

Mijn telefoon functioneert als wekker, echt vast sliep ik niet, snel dat ding uit. Ik maak Bard wakker. Wanneer we in de keuken een thermoskan thee en een met koffie klaarmaken worden we verwelkomt door twee slaperige hoofden in de spiegel. ‘Lekker he vroeg opstaan'. De enorme stapels boterhammen verdwijnen in de emmers die we achter in de bellyboot meenemen. Nog snel even teletekst checken, uitgebreide mist, niet heel ideaal op de weg. Het is inderdaad opletten geblazen op de snelweg, de snelheid wordt gematigd. Als we op de stek aankomen is het beeld niet anders, de grote in mist gehulde haven strekt zich voor ons uit. Windstil, het water is spiegelglad en er hangt een bovennatuurlijke stilte. Het kriebelt al bij die ene aanbeet die onverwacht kan komen uit die stilte.

Spinnenweb

Wat harder dan normaal, de bellyboat krimpt in het koude water

Snel die spullen de auto uit en onze tronen klaarmaken voor actie. Bij het zien van de plek waar we te water gaan is het toch even schrikken voor Bard. Dit is niet wat hij verwacht had bij ‘ het is er vrij lastig te water gaan.' Het is een steile stenen oever, met hier en daar een plukje mos, die met dezelfde hellingshoek doorloopt onder water. Normaal gezien geen probleem voor de viltzolen van mijn waadschoenen. Helaas is het bij Bard een ander geval, zijn waadschoenen zitten vast aan zijn flippers. Dit levert een komisch schouwspel op. Ik breng het grootste gedeelte van de spullen naar beneden en laat deze rusten op een paar takjes die bij de waterlijn tussen de stenen uit groeien. Naast mij zie ik Bard op zijn kont met zijn bellyboot naast hem stukje voor stukje naar beneden schuiven. Als ik veilig en wel in mijn bellyboot zit, is Bard nog bezig, ondanks een beetje medelijden met mijn maat, kan ik mijn lach niet inhouden. Gelukkig kan hij er ook om lachen.

Heerlijk stil

Dichte mist

Langzaam glijden we door het spiegelgladde water door de ondiepe oeverzone de mist in. Het is daadwerkelijk prachtig, een gouden zonnetje probeert door de mist heen te prikken, een groep grauwe ganzen vliegt roepend over boven de mist. Het is nog even stil aan de andere kant van de lijn. Geconcentreerd vissen we de havenvakken uit, van ondiep naar steeds dieper. De obstakels als palen, boten en andere structuren worden hierbij zeker niet ontweken. We gaan beiden even een andere kant op, effectief de vis zoeken is het doel. Het is nog steeds stil onder de hengeltop. Toch kan ik die aanbeet al bijna voelen, ik vermoed dat Bard op dit moment dezelfde spanning voelt. Ik flipper even terug naar het midden van de haven en verwacht hier mijn maat te zien passeren. Niemand te zien, wat fluit geluiden worden gemaakt, geen reactie. Dan maar rustig door vissen richting monding. Een slanke groene slug op een lichte kop hangt onder de harde verticaalstok, heerlijk zo met windstil weer, 100% controle. De aanbeet blijft uit. TTTrrringggg, ik schrik van mijn telefoon die de stilte doorbreekt, Bard is al bij de monding. We zijn het erover eens dat een lekkere bak warme drank en een boterham meer dan welkom zijn. Het is namelijk fris met de mist die maar blijft hangen, de interne kachel moet worden gestookt. Het is nog een flink stuk naar de monding, ik besluit een heel klein schoepstaartje op een lange lijn mee te slepen, zo kan ik wat meer vaart maken en toch effectief blijven vissen. Bard heeft erg koude tenen, dus strekt hij even zijn benen op de kant. De hete koffie verwarmt mijn vingers en mijn lichaam van binnenuit. We moeten niet te lang pauzeren, we hebben nog geen aanbeet gezien en er zullen keuzes gemaakt moeten worden. We besluiten nog 2 hotspots aan te doen om een goed beeld van de haven te kunnen vormen en dan eventueel te verkassen.

Het is een mooie monding die secuur wordt uitgegooid. Er staan metalen pilaren op het talud dat vrij steil van 0 naar 4 meter gaat. Hoe verder naar het open water, hoe troebeler het water wordt. De rivier buiten de haven stroomt matig. Een vriendelijke visser met belletjes op zijn hengels vangt zijn eerste vis van de dag, een mooi snoekbaarsje komt boven water. Zijn aasvis ligt echter ver de rivier op, ver de mist in richting het geluid van de onzichtbaar passerende binnenvaart. Onbereikbaar en bovendien niet effectief om met een bellyboot hier het grote water op te gaan. Wat we hier ook proberen, geen resultaat.

Welkom, maar niet de doelsoort

We geven nog niet op, een smalle doorgang tussen twee havendelen, met rechte kades wordt opgezocht. Ook hier geen enkele respons op onze imitatievissen bij de bodem. Bard krijgt opeens wel respons, uit een heel andere hoek wel te verstaan. Zijn enorme zak pepernoten heeft de aandacht getrokken van een vrouwtje eend. De eend is totaal niet schuw en Bard vind de aandacht van de vogelvriend wel prima. Al snel eet de eend uit zijn hand. Vervolgens gaat de tamme vogel op zijn flippers zitten en hupt dan zo op zijn schoot. Die eend moet wel echt honger hebben. Bard zegt dingen als: ‘zo kan ie wel weer' en ‘jezus', maar ondertussen blijft hij de eend voeren en lijkt het gezelschap wel op prijs te stellen. Uiteindelijk raakt hij zijn nieuwe vriendin toch weer kwijt en peddelen we terug richting auto. Een ding is wel duidelijk, in deze haven hebben we nu niets meer te zoeken.

Na een korte rit komen we aan bij de haven waar ik de dag ervoor met Bernd al succes boekte. Het is een haven die veel directer aan groot open water ligt, wat het verschil kan maken nu de baarzen nog niet massaal de havens zijn ingetrokken in deze streken. De verwachtingen zijn hoog bij mij. Mijn hart gaat steeds sneller kloppen als we langs de wal van steenstort peddelen en steeds dichter bij de kom komen waar ik gister twee prachtbaarzen boven water heb zien komen. Het blijft nog even stil, de spanning is te snijden. Shad vlot optikken, top omhoog, langzaam laten zakken…Bam! Hangen! Daar is dan toch die lang verwachtte tik op de shad. De lichte parabolic gaat krom, het onrustige bonken duidt op een mooie baars. De vis breekt op zijn zij door het oppervlak, wauw, het is een pracht van een veertiger. De dikke witte buik laat zien om wat voor slag baars het gaat. Dan schud hij plots met de kop. Ik voel de spanning wegvallen en zie de staart weer het diepe inglijden. Ik baal enorm, een aanbeet, een vis, op een hele dag en dat met nog maar anderhalf uur te gaan voor het donker wordt. Laten voor wat het is en snel verder vissen. Vrijwel direct volgt er weer een mooie tik op de fel oranje saltshaker. Het voelt weer als mooie baars, maar ook deze vis weet te ontkomen, een meter onder het oppervlak is het nu gedaan. Twee maal mooie vis voelen bonken aan de hengel, maar niet landen. Jeetje, het zit wel ontzettend mee. Ondertussen vraag Bard zich af waarom bij hem de aanbeten uitblijven. Er moet snel en met grote sprongen gevist worden, net als de vorige avond. Nou ja, we gaan gewoon door. Mijn shad land kort tegen de steenstort, met een strakke lijn zakt de shad mooi langs het steile talud. Weer snel ophalen, een seconde op de bodem laten liggen en dan…een baars heeft de shad op de bodem naar binnen gezogen en bonkt nu hard aan de andere kant van de lijn. De baars is in topconditie en vecht goed. Wanneer deze vis eindelijk door het oppervlak breekt zie ik dat de shad prima gehaakt zit. Wat een opluchting! De hengel gaat omhoog, de baars glijdt dichter, mijn duim land naast de shad in de bek. Die is binnen! Een goed gevulde prachtvis van in de veertig heb ik in mijn handen. Bard komt langszij om een paar platen te schieten. Het is ons dan toch nog gelukt vandaag! De vis zwemt krachtig weg het koude water in. Het water is nu nog zon 5.5 graad, maar dat zal komende week nog wel een paar graden zakken. We hebben niet lang meer te gaan want het begint nu echt te schemeren. Een zelfde worp tegen de stenen wordt gemaakt. Als de shad onder mijn voeten is aangekomen is het weer een baars die erover schuift op het moment dat de shad heel even op de bodem is. De vis is niet zo groot als de vorige, maar wat een mooie gezonde vissen komen er toch altijd van dit water. Mijn dag is geslaagd!

Perfectie

Terug

Op de felle shad

Bard heeft na het nodige geprobeerd te hebben echter nog geen tikje gezien. Ik heb te doen met mijn maat, die net als ik weinig tijd heeft gehad om te vissen en ontzettend veel zin had om een paar dagen goed te vissen. Hij gaat een eind verderop zijn heil zoeken, richting monding. Ik kan niet genoeg krijgen van dit slag baarzen en gooi vol vertrouwen de steenstort verder uit. Het mag niet baten. Dan het telefoontje van Bard. Kom snel! Mooie vis! Prima, ik peddel volle vaart richting monding. Het is echter een heel eind om snel te overbruggen, ik begin mijn benen al goed te voelen, maar wil bard niet laten zitten. Hij belt met de boodschap dat het te lang gaat duren, hij heeft groot gelijk en ik zie hem verderop een mooie snoek terug het water in laten zakken. Ik heb een tevreden gevoel, we zijn beiden van de nul af. Bard vertelt over een prachtige dril en aanbeet, de snoek was keihard op zijn shad geramd toen hij deze omhoog wilde halen.

Bard en ik gaan beiden nog even een andere kant op in het half uur dat we nog hebben. Ik zoek de buitenkant van de steenstort op, op het grote water. De bodem is een stuk grilliger. Zowel werpend als verticalend levert dit stuk niets op. Terug naar de trailerhelling waar de auto staat. Hier tref ik Bard. Ik hoor van heb het komische verhaal dat hij dezelfde snoek op exact dezelfde plek nogmaals heeft gevangen. Ook heeft hij nog een snoekbaarsje weten te verleiden.

Naast elkaar peddelen we rustig naar de kant. We zijn het eens, een taaie dag, maar goed geëindigd met mooie vissen. Inpakken en wegwezen. Wanneer de auto wordt gestart is het pikkedonker. Na een tijdje rijden wordt het steeds stiller in de auto, een teken dat we beiden inkakken. De muziek gaat hard en houdt me alert. Thuis staat mijn moeder met een grote pan sla met spekjes klaar. Wat een heerlijke dag.

Morgen weer…

Sanne Ploegaert