Donderdag 28 augustus

Een verkenning 

Om 'n uur of elf heb ik op het station afgesproken met Sanne. Met slechts één hengel, kunstaas en wat andere spullen gaan we vandaag met recht licht bepakt per trein achter de baarzen aan. Terwijl ik met de trein naar het afgesproken station reis, is Sanne met de auto onderweg. Door drukte op de weg krijgt hij twijfels. Eerst lijkt het afgesproken tijdstip niet haalbaar, dan volgt een positief smsje. ‘Ik ga elf uur toch halen. Zie je zo.'

De handdruk is ferm en de ontmoeting aangenaam. Beiden staan we stijf van de motivatie en bovendien hebben we elkaar toch alweer 'n poosje niet gezien. Onze verwachtingen voor vandaag blijken iets te verschillen. Terwijl Sanne sterk betwijfelt of we überhaupt vis gaan vangen, heb ik er alle vertrouwen in dat er best wat rovers tevoorschijn gaan komen. Het grote water dat we vandaag voor ogen hebben heeft mijn aandacht al vaak genoeg getrokken. Ik weet dat er heel wat baars en snoekbaars zwemt en daar stinken diverse stekken ook behoorlijk naar. Werpend met shads moeten we de vis in mijn ogen kunnen gaan vinden.

Bij aankomst begroeten we het water meteen vanaf de veerpont die keurig staat te wachten. Hij brengt ons naar de andere kant van het water, waar we zullen beginnen met het bevissen van een zij-arm. Lopend passeren we even later een sluisje dat om aandacht schreeuwt. Hier trappen we af! De eerste worpen zijn gemaakt en Sanne kan al snel een leuk baarsje noteren.

De lange shadhengels van Fox gaan vandaag geweldig tot hun recht komen, zo is snel duidelijk. De eerste vis van Sanne blijkt namelijk het startschot voor een hele serie aanbeten tegen de overkant. Die zouden zeker niet te verzilveren zijn met een kortere hengel of een te dikke lijn. Controle is het toverwoord. En controle hebben we met deze hengels. Er volgen nog een paar vissen, waarna de wind aantrekt. Omdat die dwars over de arm staat hebben we er vrij veel last van. We steken de sluis over en werpen van boven naar de plek waar de vis ligt. Maar de echte animo onder water lijkt over. Onze magen rammelen. Tijd voor een lunch.

Controle

We blijken geluk te hebben als ik even later aanbel bij een kennis van me. Bij haar slaap ik regelmatig als ik hier uitga en ook nu blijkt ze thuis. We zijn van harte welkom om onze lunch bij haar te nuttigen! Onder het genot van een kop thee en een gezellige babbel beleven we ons rustmoment. Ik maak kort gebruik van het toilet en een kwartier later besluiten we het water weer op te zoeken. We nemen dankbaar afscheid en kunnen buiten meteen aan de slag. Een nieuwe zij- arm strekt zich voor ons uit. Het kriebelt, ook deze stek oogt aantrekkelijk!
De eerste baarzen worden weer snel gevangen. Ze lijken verspreid over het water te liggen en regelmatig volgen vissen hun gehaakte maatje. Dat laatste toont aan dat er wel enige scholenvorming plaatsvindt en dat is natuurlijk alleen maar positief. De voedselnijd wordt er stevig door aangewakkerd en dat leidt weer tot fellere aanbeten.

Ook plezier met de kleinere vissen

De wind neemt in kracht toe als we de monding van de arm in het open water naderen. Dat doen we langzaam en werpend, want om een indruk van het water te krijgen we willen zoveel mogelijk water dekken. Het diepteverloop lijkt vrij monotoon over de lengte van de arm, al is het bij de kanten – niet verwonderlijk – wat ondieper dan in het midden. Hier en daar vangen we een visje, maar als we een versmalling naderen lijken we een hopspot te treffen. Ineens beginnen we aan de lopende band baars te vangen. Hoge twintigers en lage dertigers melden zich en de aanbeten worden feller. De vissen zijn in een gretige bui en weten vooral mijn wormimitatie enorm te waarderen. Het ding is gemonteerd op een relatief zwaar loodkopje van zo'n tien gram. Op deze stek kan ik hem alleen met vrij pittige, korte sprongetjes binnenvissen. Blijkbaar is dat precies wat onder water gewaardeerd wordt.

Sanne schakelt over op ander rubber en vindt de baarzen nu ook overtuigender. Nu het vangen weer in balans is krikken we de vangstenlijst in korte tijd aanzienlijk op. En dan is daar ineens een zwaar gewicht. De top van mijn Special Shad gaat krom en ik voel pittige kopstoten. Dan een korte run en niet veel later een schitterend oplichtende flank een meter onder het wateroppervlak. Snoek! Die hadden we op dit water niet snel verwacht, een verassing dus! Sanne helpt bij de landing, want dat is hard nodig met de lage kades hier. Met zijn assistentie kan ik de vis zonder problemen uit het water tillen.

Helaas parkeer ik een aantal worpen later de zo succesvolle imitatieworm. En dan zul je altijd zien dat je juist van dát aasje geen extra exemplaar bij je hebt. Ik schakel over op een Sand Eeltje van Storm en pak daarmee gelukkig de draad zonder problemen weer op. Prachtige aasjes zijn het ook. Sanne experimenteert wat met shads met schoepstaartjes. Die blijken eveneens vis op te leveren.

Grauw sfeertje

Hoe leuk de stek ook is, we realiseren ons dat er nog veel meer water te ontdekken is. Sterker nog: daarvoor kwamen we hier vandaag in de eerste plaats! Een reden te meer om een stuk door te schuiven dus. We schakelen over op grovere shads op zwaardere loodkoppen en nemen de monding van de zij- arm onder vuur. Bij mij blijft het stil, maar Sanne heeft al snel succes. Een fraai snoekbaarsje heeft zijn Salt Shakertje gegrepen. De derde soort van vandaag!

Snoekbaars ook present!

We houden de vaart erin. Lopen een flink stuk en beproeven ons geluk een paar honderd meter verderop bij een pontje. Hier vermaken we ons niet echt. Ik vang een klein baarsje maar de oeverzone blijkt ondiep en vol met vervelende obstakels. We zijn het er over eens dat we weer verder moeten. De avond komt in zicht en we zijn wat kritischer over onze stekken dan aan het begin van de dag.

Aan de andere kant van het sluisje van vanochtend strekt de arm zich verder uit. De resten van een gesloopt gebouw vormen er een apart decor in combinatie met het woekerende groen waar het volledig mee bedekt is. Op enige afstand zie ik hoe Sanne er half in opgaat.

Concentratie

Ook hier zijn de baarzen ruimschoots vertegenwoordigd. Wel lijkt de gemiddelde maat stukken kleiner, waardoor staartbijters en lullige tikjes tegen het kunstaas elke worp voelbaar zijn. Ze stellen onze alertheid op de proef, want alleen de oplettende visser weet nu een overtuigende aanbeet te onderscheiden. Gelukkig zit het met die alertheid wel snor. We vermaken ons bijzonder goed en vissen scherp. We vangen nog een leuke serie visjes en Sanne wordt zelfs getrakteerd op een mooiere baars. Lekker donker en puntgaaf.

Op de Kopyto

Helaas heeft dezelfde visser even later minder geluk. Sanne haakt namelijk een schitterende snoekbaars die zich na een paar kopstoten vakkundig weet te lossen. Het baalmoment duurt een poosje en gaat gepaard met het nodige gevloek. Ik begrijp het gevoel volkomen. Deze vis had ik ook graag willen zien!

De avond zet in en we besluiten af te gaan ronden op de beginstek van vandaag. Daar vangt alleen Sanne nog één visje. Echt overtuigend is het verder niet meer en een lekkere avondhap spreekt steeds meer tot onze verbeelding. De hengels worden afgetuigd en de tassen ingepakt. We kunnen buitengewoon tevreden terugblikken op een geslaagde middag. Gezelligheid en succes, die woorden dekken de landing. Voor een eerste verkenning was het super!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger