Vrijdag 15 augustus

Einde van het begin

Vorige week donderdag viste ik samen Sanne op de oude kreek hier in de buurt. Eén vrije dag in de week, tussen de vakantiewerkdagen. Tijd voor een dagje vissen dus! We vingen toen enkele prachtige vissen vanuit de bellyboat, waarvan twee kastelen van snoekbaarzen. Deze week was ik weer een dag vrij, de vrijdag. Niets weerhield ons ervan om er weer aan de slag te gaan. Wie weet liggen er nog grotere exemplaren op ons te wachten. De dag begint hoopvol, maar alles tuimelt vervolgens ineen.

De wekker gaat iets later dan normaal. Vorige week was de visdag nogal zwaar gevallen. Vroeg opgestaan en heel laat terug naar huis. Ik was echt kapot 's avonds en enkele dagen erna. De keuze om iets later op te staan was dan ook niet meer dan een verstandige keuze. Het zonnetje schijnt lekker en het water ligt er strak bij. De eerste golfjes die we zien worden veroorzaakt door onze bellyboaten die te water gaan. Een mooi zicht. Ik zie hoe Sanne met een vingervlugge beweging zijn tranceducer onder de bellyboat plaatst zonder nat te worden. Een innovatief ideetje van mijn vismaat. Overlaatst schreef hij er nog een artikel over. Droge handen, zo heeft hij het genoemd.

Droge handen

Er worden wat sfeerplaten genomen. Het is echt heerlijk op het water. De bakken met shads worden open gemaakt. De schuimkussentjes die dienen voor het kunstaas worden rijkelijk gevuld. Zo kan er snel van kunstaas gewisseld worden als er met wat anders gevist moet worden. Lichte loodkoppen voor het subtiele verticaalwerk, meestal slugs als kunstaas. Wat zwaardere loodkoppen op de shads met een schoepstaart voor de snellere werpende shadvisserij. In deze tijd van het jaar goud waard op dit water!
Ik begin met de Fin-S van Lunker City in een iets grotere versie in het kleurtje seafoam shad. Lekker vissen met de Vertical Pro van Fox en het Viento reeltje van Daiwa. Op de dieptemeter worden gelijk signalen waargenomen die vis aantonen. Sanne legt alles vast met zijn camera. De rust die over het water heerst wordt onderbroken door een keiharde beuk op mijn verticaal aangeboden aas. Sanne heeft het nog niet in de gaten, hij is de foto's aan het bekijken die net gemaakt werden. Als ik vervolgens zachtjes roep dat ik er al een heb is hij verbaasd hoe snel de eerste vis al wordt gevangen. Enkele gelukkige blikken zijn een feit als er een mooie snoekbaars boven komt zetten. De eerste is gevangen, gelijk een mooi plaatje!

Concentratie vanaf het begin

Gelijk de beloning

Zoals altijd catch & release hoog in het vaandel

De trend is natuurlijk gelijk gezet. Zo'n aanbeet als deze en dergelijke vissen willen we nog meer hebben. Geconcentreerd wordt het talud verder afgevist. Signalen op de dieptemeter blijven komen, de vissen blijven helaas uit. Het gros zal wel witvis geweest zijn, maar enkele bananen waren wel degelijk potentiële snoekbaarzen. Helaas konden we ze niet verlijden.
Vandaag had ik een kleine aanpassing verricht aan mijn bellyboat. Doorgaans staat mijn hengelsteun op rechts en de dieptemeter op links. Zo nu en dan als ik aan het vissen was ergerde ik mij een klein beetje aan het feit dat ik veel sneller naar mijn dieptemeter neigde te kijken, dan naar de steunhengel. Op één of andere manier kijk ik gemakkelijker naar links als ik aan het vissen ben. Allemaal prima natuurlijk, de dieptemeter wordt zo continu goed in de gaten gehouden, maar ondertussen is er ook nog een steunhengel actief. Zonde om zo aanbeten te missen. Vandaag dus de primeur voor mijzelf om de dieptemeter op rechts te zetten en de steun op links. Even wennen, maar het beviel uitstekend.
Ondertussen zijn we alweer een paar uurtjes verder. Het is stil. Verticaal scoren we niks meer en werpend halen we eigenlijk ook niks uit. Ik wijk een beetje af van de doorgaande route nu. Een saai stuk talud. Er is verloop, maar heel saai. Op zich wel vrij stijl, maar het heeft nog nooit veel vissen opgeleverd. Op een gegeven moment kies ik ervoor om Sanne terug op te zoeken en verder op te schuiven naar plekken waar we wel succes hebben geboekt. Op naar de plek waar we die twee grote snoekbaarzen vorige week hadden gevangen. Terwijl ik terug trappelde naar Sanne had ik een lange lijn uitliggen en een shad met schoepstaart. Een grote Saltshaker om precies te zijn, geen verrassing. Ik schuif van twee naar vier meter. Ineens een zachte aanbeet. Ik sla aan, voel even weerstand, maar het valt gelijk weg. De worp die ik hierna maakte zorgde weer voor vis. De aanbeet was zachtjes en bescheiden, maar deze bleef wel hangen. Een klein snoekbaarsje komt bovenzetten. Mooi gezond visje, klaar om nog groter te worden. Sanne is inmiddels dichterbij komen liggen om verhaal te halen over de actie. Na het terugzetten van het snoekbaarsje gooide ik weer over de plek heen. Opnieuw een beet. Mis en daar bleef het dan ook bij. Er zal vast een klein schooltje met jonge snoekbaarsjes gelegen hebben. Leuk, maar verder niet heel interessant. Sanne en ik schuiven weer verder door.

Verderop misschien weer grotere vissen?

Lifter

We trappelen verder de kreek op. Het grillige talud langs een grenzende dijk heeft de laatste tijd al voor de nodige topvissen gezorgd. Misschien dat ze ons vandaag ook weer goed gezind waren. Sneller dan verwacht volgt er een spijkerharde aanbeet op een werpend gepresenteerde shad. Al snel kreeg ik te zien dat de vis er niet mee eens wat. Meters lijn werden al snel van de spoel genomen. Al gauw verwacht ik al niet meer dat het snoekbaars is. De vis gaat hoger zwemmen en blijft van mij weg. Soms veel te snel. Ik hield alleen maar rekening met snoek nu. Ikzelf heb hier alleen nog maar kleine exemplaren gevangen van de Esox Lucius. Dit zou een grotere moeten zijn. Even denk ik de vis verkeerd gehaakt te hebben, omdat ik sommige bewegingen niet thuisgebracht krijg. Als de vis voor de eerste keer boven komt zetten wordt gelijk alles opgehelderd. Het is een schubkarper die de Saltshaker vol te grazen genomen heeft. Een merkwaardige bijvangst, iets wat ik enkel alleen in de polder een keer heb meegemaakt. Ik dril de vis aan de kant verder uit. Sanne lacht en vind het net als ik schitterend om te zien dat het een karper is. Verderop zit een karpervisser nieuwsgierig te kijken met een verrekijker. Misschien heeft hijzelf nog niks gevangen? Wij in ieder geval al wel. Een karper, nooit gedacht die hier in de bek te vangen met kunstaas. Als hij moe is hurk ik en probeer de vis op te tillen met twee handen. Na een paar keer mis gegrepen te hebben lukte het dan eindelijk. Sanne vereeuwigd de vis met zijn spiegelreflex. Wederom prachtplaten kerel!

In afwachting

De verbazing

De trots

Zijn vrijheid nabij

Dit was zonder enige twijfel de sterkste en meest energieke vis die ik op de Special Shad 2.70 mtr van Fox heb gedrild. Het was geen hele grote karper, maar zo sterk! Een geweldige ervaring. Toch altijd een klein beetje zuur wel. Aan de ene kant hoop je natuurlijk op die mega roofvis! Geconcentreerd vissen we verder.
Het talud blijft onvoorspelbaar. Dan weer 1 meter water en de volgende meter zit je weer langs een steile muur richting de 10 meter. Ongelofelijk grillig, maakt het wel spannend en leuk vissen. Als het lukt ten minste. Hier en daar zaten we om de haverklap vast, minder genieten. De karpervisser nadert. De lijnen staan in een waaiervorm. Met een grote bocht gaan we er omheen. We pendelen over de 10 meter nu. Geen enkel signaal op de bodem. In deze tijd van het jaar vind ik het hier ook minder interessant om te vissen. In het najaar ook eigenlijk, als het water echt koud is verwacht ik er eerder vis. Hoe dan ook, we lieten het voor wat het was. Terug naar het ondiepere water.
In de verte zien we dat er weer regen in de lucht hangt. Het komt snel onze kant op. De kans is groot dat het een pittige bui is. Een deken van regenval zien we vervolgens in de verte al aankomen. Op dat moment is het Sanne die een gat in de lucht slaat. Mooie aanbeet en duidelijk een hanger. De lange Foxlat buigt weer goed door. Een beste vis! Ondertussen is het een tropische regenbui die losbreekt. Koude druppels overal. De camera blijft even in de tas. Ondertussen wordt de snoekbaars netjes uitgedrild en geland. Voor Sanne zonder meer één van zijn mooiere snoekbaarsvangsten. De regen blijft maar vallen, de lucht is echt verzadigt met water. We kiezen ervoor om de vis maar weer terug te zetten. Dan maar geen foto.
Ondertussen was de karpervisser even komen kijken. Hij vroeg zich af of we al veel hadden gevangen. Het antwoord was niet heel spetterend natuurlijk, maar hij was wel geïnteresseerd. Na zijn vraag kwam hij zelf nog met een tip aanzetten. Een eind verderop zou met enige regelmaat vanaf de kant gevist worden op snoekbaars. Hij zei dat we het daar maar eens moesten proberen. Ik kende de plek zelf al wel. Het was een landtong die onder water nog een heel eind doorliep. Aan weerszijden een mooi talud, heel interessant dus. Ondanks dit heb ik hier zelden een mooie vis kunnen verschalken. In de winter wel eens onderaan het talud. In de zomer nog niks. Als het talud waarop we ons bevinden niks meer oplevert kiezen we ervoor om toch eens verderop te gaan kijken.

Even de vriendin op de hoogte houden. In de verte zie je de landtong ...

Vanaf het moment dat de regenbui naderde tuimelde heel de dag ineen. De wind is na de regenbui alleen maar aangetrokken. Vanmorgen was het nog lekker rustig. Relaxed vissen vanuit de bellyboat was nu hard werken geworden. Je krijgt je vissen natuurlijk niet altijd voor niks gevangen. Ineens vliegt de dieptemeter van Sanne uit de lucht. Kortsluiting, zijn zekering was doorgebrand. Nadat hij er een nieuwe in had gezet deed zich weer hetzelfde voor. Er klopte iets niet met de bedrading, dat moet thuis nagekeken worden. Met één dieptemeter is het ook wel te doen, maar liever heb je er beide één tot je beschikking. Even denken we dat het Eagle kastje misschien naar de donder is, maar bij het aansluiten op mijn bellyboat doet alles het nog gewoon, gelukkig.
Even later nadert er een boot. Precies op onze hoogte keert hij weer terug naar de haven. Vast iets vergeten, maar toch voelt het raar. Precies alsof hij ons bezig heeft gezien en iemand is gaan waarschuwen. Op de dijk links van ons zien we iemand lopen. Hij blijft precies achter een paal staan die op de dijk staat. Toeval misschien, maar ik vond het maar raar, er gaan ineens allemaal gedachten door mijn hoofd. Opnieuw passeert de boot, nu vaart hij wel door. In ieder geval een visser, want hij gaat een heel eind verderop voor anker. Na enige tijd zien we in de verte nog een boot aankomen. Veel trager, maar ditmaal ligt de neus precies in onze richting. We zien nu wat voor bootje het is. Een rondvaartbootje met toeristen nadert. Als ze binnen ons bereik zijn staat de stuurman ineens op. Hij spreekt ons aan. Het bericht is duidelijk dat er op deze kreek blijkbaar niet gevist mag worden vanuit de bellyboat. Het verzoek is daar dan ook om per direct het water te verlaten. Hij vaart voorbij en keert om. Er volgt nu een versterkt bericht dat we het water moeten verlaten. Sanne en ik kijken elkaar aan en en realiseren ons dat het over en uit is hier. De kreek die we net zo goed leerden kennen mag niet benaderd worden vanuit de bellyboat. Doodzonde, maar het is niet anders. Bij nader onderzoek is gebleken dat de rechthebbende eigenaar van het water geen vergunningen uitschrijft voor het vissen vanuit de bellyboat. Vanaf de kant mag er wel op de aangewezen plekken gevist worden en vanuit de boot is het ook geen probleem, maar dan moet er wel heel veel geld neergelegd worden voor een ligplaats in de haven. Tot op de dag van vandaag dat ik het verslag schrijf en teruglees vraag ik me af waarom het niet is toegestaan. Ik kan me niet voorstellen dat we voor overlast zorgen vanuit de bellyboat. Hoe dan ook, dit was het einde van het begin. Het begin van het leren kennen van de geheimen van de oude kreek.

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven