Maandag 8 oktober

Lekker rommelen

Af en toe kom je tijdens het vissen aan de waterkant mensen tegen. Meestal heel zakelijk en kortaf, maar met sommige mensen is er een bepaalde klik. Zo trof ik alweer even geleden Georges de Bruycker aan langs het kanaal hier. Goed in contact gebleven en inmiddels al een paar keer goed gaan vissen. De horizon moest wat verbreed worden vonden we, dus planden zo een dag in op het grote water. Doelgroep: grote baarzen!

Rond half zes ging de telefoon. Georges was gearriveerd bij de halte waar hij zou staan met boot en wagen. Bij aankomst zag ik 500 meter verderop een wagen met boot op de pechstrook staan van de grote weg. Even een belletje en later stond hij daadwerkelijk bij de halte. Spullen inladen en vertrekken maar!
We waren echt veel te vroeg bij de trailerhelling. Pikkedonker. Langzaam aan de boot gereed maken dus. Sneller dan verwacht werd het lichter. Precies op tijd zaten we op het water. We zochten gelijk de ondiepten op. Een mooi talud werd gezocht. Het duurde even voordat we die vonden. Eerst werpend met shads al gauw een vis. Deze liet zich niet op de foto zetten. Sluwe jongen. Later trollend met een plugje dan wel een baars die zich beter gedroeg. Een schitterend zonnetje en strak water zorgde voor een weergaloos sfeertje. Wat is vissen toch mooi.

Adembenemend

De eerste ridders lieten snel van zich horen

Al gauw bleek dat de eerste vissen zich totaal niet in scholen ophielden. Af en toe een schraal tikje, maar geen zelfverzekerde aanbeten. Veel te weinig naar mijn mening. Ik was zelf ook niet tevreden met het talud. We zaten op een prima diepte. Tussen de twee en de drie meter, maar het talud was te glooiend. Heel langzaam ging deze naar de vier en later dieper. We moesten iets grilligers opzoeken. Georges stemde in en met de buitenboord legde we in korte tijd een grote afstand. Uiteindelijk vonden we een schitterende spot. Kraakhelder water. Twee meter uit de kant zagen we de stenen nog liggen. Recht onder ons was het vijf meter diep. Een schitterende steile kant dus. De fronttroller gaat er in. Ik stond weer te popelen, want het stuurmechanisme stond aan mijn voet. Leuk! Al gauw was het Georges die met een gevaarlijk kromme hengel stond. Keiharde aanbeet, een flink zwemmende vis en vooral zware klappen met de kop. Grote baars! Toen de vis in het oppervlak kwam waren we gelijk overtuigd. De eerste veertiger kon geland gaan worden, wat een bak. Het meetlint ging er gelijk langs. 44cm voor Georges, een nieuw record. Tevreden maakten we een berg foto's.

Een gouden vangst voor Georges

Terug tussen de stenen

Geweldige vangst. Even laten bezinken en snel weer verder. Ik stuur de boot terug naar het begin van het talud en we doen het kantje nog een keer. Lang blijft het stil. Verdacht stil. Zo'n gigant ligt natuurlijk niet altijd opgestapeld met nog een aantal vrienden. Vol hoop op nog zo'n kneiter gooien we verder. In de verte zien we ineens een grote vleugel uit het water steken. Zwart, dus waarschijnlijk een Aalscholver. We gaan even kijken. Een grote voorn is de boosdoener geweest van de Aalscholver zijn dood. De ongekende krachten van de natuur, zullen we maar zeggen. Wat een lomp beest ook. Zelf zou ik echt nooit iets groters naar binnen willen werken dan mijn mondopening aankan ...

Tja ...

De Aalscholver laten we liggen. We zoeken het talud weer terug op en beginnen weer te gooien. Zelf begin ik wat onzeker te rommelen in m'n kunstaasdozen. Misschien eens gooien met een plugje, of toch niet. Metaal dan? Ik probeer alles, maar moet nog wachten op mijn eerste vis. Het talud houdt op een gegeven moment op. Kale bodem en weer een glooiend verloop. We slepen terug en doen het kantje weer opnieuw. Gelijk op de eerste worp is het Georges die weer met een beukende baars in gevecht is. Wederom een veertiger, precies. Vier baarzen, allemaal van schitterend formaat en bouw. Tevreden!

Eén en al karakter!

Voor Georges was het al een werelddag, wat een vreugd!

Nadat we het kantje nog twee keer zonder aanbeet gedaan hebben besluiten we het plan te wijzigen. We eten wat en gaan daarna op zoek naar andere kantjes. We kennen het water nauwelijks, dus het is wat rommelig in onze gedachten. De dieptemeter wijst soms leuke dingen aan. Een paar stekken achtereen geen aanbeet. Ik stel voor om een stuk van het water op te zoeken waarvan ik kan zeggen dat er wel een visje te vangen is. Eerdere dagen hebben dat uitgewezen. Een lang verbindingsstuk tussen het grote open water met getijden van zee en de grote plas waarop we ons bevonden werd opgezocht. Al gauw kreeg ik op de shad een geweldig mooie aanbeet. Helaas moest ik het daar mee doen. Geen visvangst. Eindelijk wel die eerste beet, voelde op zich ook goed! Vol vertrouwden deden we zo verder. Zonder resultaat. Ik hang er een plugje aan en niet veel later is het een roofblei die vol geweld er mee vandoor ging. De eerste vis is binnen. Gelijk keren we en doen opnieuw het kantje met pluggen. Ook Georges ving er eentje, opnieuw een record. Later knalden er nog twee soortgenoten bij mij op het plugje. De grootste was 62cm. Vier roofbleien in een korte tijd, hartstikke mooi!

We werden in de gaten gehouden

Roofblei voor Georges met de JSR 5cm Perch

Zijn eerste

De typerende muil van de zilveren pijl

Het waren niet allemaal grote vissen

Veel vogeltrek vandaag, schitterend weer natuurlijk!

Toffe vis die zijn lichaam vol in de stroming gooide

De stroming viel er wat uit. Tegelijk waren het ook de roofbleien die ineens niks meer van zich lieten horen. Het zal wel weer eens niet, aparte vis! Gelukkig waren we niet speciaal daarvoor naar hier gekomen. De stekelridders stonden bovenaan onze verlanglijst. Snoekbaars was een vis die spijtig genoeg echt heel weinig van zich liet horen. Voor Georges was het nog wel een knappe baars die aan een Curly shadje ging hangen.

Fraaie baars!

Het viel helemaal dood. Geen vis. Ook collegavissers toonde weinig interesse in het water en schoten terug richting de grote slok. Wij idem dito. Ik denk een leuke stek te weten. Wanneer we hier arriveren zien we weinig activiteit op de dieptemeter. Karig, maar toch even proberen. We verspelen een shadje en blijven helaas aanbeetloos. Een korte pauze wordt ingelast voor een sanitaire stop en een versnapering.

Draaiende apparaten

Een ietwat beschadigde dagpauwoog ruste even uit op onze schuit

Ook het materiaal ruste even uit

De dag vordert snel. We hebben het enorm naar ons zin en de vangsten van vanmorgen staan nog steeds vers in ons geheugen gerift. Zelf had ik nog geen stekels gevangen. Wel drie prachtige roofbleien, maar je zult wel begrijpen dat ik graag ook zo'n dikke baars mag vangen. Georges en ik besluiten daarom om terug te grijpen naar de ervaringen die we vanmorgen opgedaan hebben. Enkele doodaas vissers passeren. Weinig spetterende berichten. Kleine snoekbaars. Daar kwamen ze niet voor ... Wij ook niet daarom, dus we bleven vrolijk in de ondiepten gooien. Geen vis, een stukje slepen dan maar, wederom niks. Om eerlijk te zijn, ik raakte wat gefrustreerd. Niet omdat ik het niet kan hebben dat anderen wel mooie vissen gevangen hebben, maar omdat ik het niet echt kon hebben dat de vis zelf niet meer wilde. We waren echt super lekker aan het vissen, heel degelijk ook. Een goed gevoel en dat werd onder water niet echt beantwoord. Ik betrapte mezelf er op dat ik op een gegeven moment te geforceerd stond te vissen. Ik moest! En dat is natuurlijk altijd fout, al kan het wel een prima drijfkracht zijn. Veel wisselen met shads, ik werd gewoon moe van mijzelf. Hup, die speld er af en ik knoop een willekeurige shad er aan. Niet helemaal willekeurig natuurlijk. Er is altijd een shad die in het verleden mooie resultaten heeft geboekt. Zo ging er bij mij nu vol vertrouwen de Slug-Go Salt en Peper aan. Geen gewissel meer. Aandachtig en met een overmaat geduld gooien we verder. De aanbeet was dan eindelijk daar. Georges vertelde vanmorgen dat de aanbeten echt spijkerhard waren. Hier de bevestiging. Ik sta te trillen op m'n benen. Een hele dag wacht ik hier op en dan eindelijk is het moment daar. Op het moment dat de baars in ons gezichtsveld komt slaan we een kreet uit van verbazing. Wat een kneiter! Snel land ik de baars in de lipgreep en til hem aan boord. Georges ziet dat deze ruim over de 45cm gaat. Misschien wel 50cm! Het meetlint blijft echter steken op 48cm, maar wat een gigant zeg. Er worden enkele platen geschoten en later mag de waarschijnlijk zeer oude baars weer gaan zwemmen.

Het was het 't wachten waard!

Met een enorm voldaan gevoel zette ik de baars weer terug

Wat een monster. Als de baarzen zo groot worden komen de karakteristieke kenmerken van de vis pas echt naar voren. De hoge rug, hun mooie rode vinden en met name hun grote muil. De Slug-Go zat echt helemaal achterin. 48cm is recent zonder meer mijn grootste baarsvangst. Tot op heden niet mijn grootste baarsvangst. Die dateert van voor de periode dat ik gericht met verstand ging vissen op baars. Al een geruime tijd is mijn record 51cm. Lang zo door blijven vissen met de passie voor grote baarzen en dan ben ik ervan verzekerd dat het nog wel een keer geëvenaard word, of misschien wel groter. De toekomst zal het leren. Voor Georges en mij kwam de dag in ieder geval snel tot een einde. Ik had zelf 's avonds nog een concert te bezoeken van een band genaamd Autumn. Van Nederlandse bodem, dus het beloofde een gezellige avond te worden. Met deze visdag in mijn achterhoofd kon het allemaal niet meer stuk. Doen we snel nog eens over Georges!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven