Zondag 7 oktober

Geleerde lessen

De tweede keer gaat alles soepeler. Bij aankomst op de stek haal ik meteen de bellyboat uit de auto en pomp het ding op. Eerst even snel de compartimenten checken; ze zitten goed. Vakken volstoppen met materiaal en waadpak aan. Ik til de blauwe eend over de grote stenen naar de grens met het water. Ik leg ‘m op de kant. Hier mag ie even op me wachten. Terug naar de auto, hengel en flippers pakken, auto afsluiten en dan ben ik er klaar voor. Even later dobber ik kalmpjes weg van de oever. Vrijheid!

 
Bellyboaten: heerlijk

Ik maak direct een trage drift strak langs een kade. Zo meteen draai ik de hoek om. Grote vrachtschepen leggen hier vaak aan, gistermiddag kwam er ook weer een 'n bezoekje brengen. Hij ligt er nog steeds, waardoor slechts een klein deel van de kade bevist kan worden. Geeft niets, gisteren leverde het hele stuk ook niets op. Toen wel een harde klapper bij het hoekje waar ik nu omheen draai. Meteen een leuke snoekbaars toen, nu blijft het helaas stil.

Een nachtje later

Stiltes...

Sinds mijn eerste individuele bellyboat avontuur van gisteren is mijn motivatie alleen maar toegenomen. Ik ving 20 vissen en was daarmee ruimschoots tevreden. Een leuke baars van 37 centimeter behoorde zelfs tot de vangsten. En het weer…subliem! Een strakblauwe lucht, aangename temperatuur en weinig wind. Mooier kun je het voor deze unieke visserij niet krijgen! Vandaag wordt het wat dat betreft opnieuw smullen. Het weer zal een kopie worden van gisteren. In de verte kijk ik tegen een bosrand aan. Schitterende herfstkleuren, met die zon erop is het helemaal fantastisch.

Collega rover

Ik besluit nog even te wachten met het bezoekje aan de jachthaven. Een mooie snoekbaarsstek ligt op bescheiden afstand en schreeuwt om een nadere inspectie. Maar hoe gelikt het water hier ook stroomt, en hoe mooi het bodemprofiel ook is, er gebeurt niets. Mijn hoop op een harde knal blijft onbeantwoord.

De jachthaven was gisteren erg productief. Ik ving er in relatief korte tijd 17 baarzen. De meesten daarvan moesten verleid worden door een klein shadje met een trage, constante snelheid vlak boven de bodem te slepen. Relatief kleine vissen, voor in de 20 centimeter , vormden het merendeel van de buit.

Minuscule Fin- S shadjes, ideaal voor baars én snoekbaars

Ik zoek meteen het productieve deel van de haven op. Het heldere, diepere gedeelte bleek gisteren vruchteloos en krijgt vandaag daarom geen aandacht. Ik heb nu minder tijd en moet selectief te werk gaan. De vis is minder actief, dat merk ik direct. De witvisser die ik zojuist passeerde bleek ook al slecht te vangen. Geen bijster goed teken. De futen zijn nog steeds actief en geven me wél vertrouwen. De witvis ligt er dus wel degelijk. Na wat prutsen wordt de kleine Fin- S shad toch gegrepen. Net als gisteren niet met harde aanbeten, maar op een subtielere manier. De baarzen volgen het ding blijkbaar en grijpen het dan tijdens het zwemmen. De eerste visjes zijn in elk geval weer binnen!

Vangen!

Gezien de vangsten heb ik het sterke vermoeden dat de grote school baars nog steeds aanwezig is, maar vandaag een rustdagje heeft. Écht vreten deden ze gisteren, toen trof ik ook meerdere keren visjes aan in de bek van de gevangen vissen. Vandaag uitbuiken blijkbaar. Ik weet een stuk of zeven vissen te vangen en mis er minstens zoveel. De aanbeten zijn – net als gisteren – steeds erg nerveus en rommelig. Komen er eenmaal een paar stekelridders achter de shad aan, dan wordt het ding continu onnauwkeurig aangevallen.

Klein aas bleek populair

Het valt stil. De stek is verstoord, de enkele vissen die vangbaar waren hebben de handdoek in de ring gegooid. Ik weet zeker dat hier nog het een en ander zou kunnen gebeuren als ik langer bleef en m'n creativiteit gebruikte, maar dat is vandaag niet aan de orde. Verkassen dus. Vandaag gaat het in bellyboat jargon: Effe trappelen!

Ik zoek een dood hoekje van de jachthaven op. Heerlijke plekjes en altijd een must om even een shadje te laten zwemmen. Dat gebeurt dan ook. De zon staat hier heerlijk te branden op rimpelloos, maar enigszins troebel water. Witvis zou zich hier moeten vermaken. Het is bij de eerste worp raak. Een vis heeft het stukje rubber tijdens het zakken gepakt. Voelt steviger aan, dit zou wel eens een hoge dertiger kunnen zijn! Het slachtoffer knokt nog even door onder mijn voeten en ontdoet zich dan van het kunstaas. Niets gezien, balen!

De vis kwam kort uit de kant en lag dus ondiep. Dat onthouden we. De kantjes krijgen extra aandacht en de steigers kort bij de oever peuter ik zelfs compleet uit. Waar blijft die knal…?

Volop spanning

Binnen handbereik

De jachthaven geeft niets meer prijs. Ik begin aan de lange terugweg. Doe onderweg toch nog even de stek aan die gisteren die fraaie baars opleverde. Net buiten de jachthaven was het toen raak. Nu niets, ik geef het definitief op. De zon doet stevig zijn best en krijgt alle ruimte. Met een voorzichtig briesje in de rug – op de fiets aangenaam maar nu irritant – is het stevig doorpeddelen. Zweetproductie komt op gang. Jemig, dit is arbeid! De weg lijkt eindeloos en vooral het laatste stuk kijk ik reikhalzend uit naar vaste grond onder m'n voeten. Als dat moment aanbreekt voel ik ontspanning. Opruimen maar. Mijn gedachten dwalen af naar de écht koude dagen die vast nog komen… Ben benieuwd wat de jachthavens dan gaan opleveren. Ik kijk ernaar uit!

Wachtend op de kou

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger