Vrijdag 26 oktober
De eerste stap
Lang en vol verwachting heb ik een zomer gewacht tot het weer zo ver is. Nieuwe stekken zijn gespot. De plannen zijn gemaakt. Alleen de late nazomer gooide roet in het eten. Al twee keer heb ik dezelfde veelbelovende haven aangedaan zonder noembaar resultaat. Toch wist ik dat het hier vroeg of laat wel los zou moeten lopen. Het goede nieuws kwam twee weken geleden: de vis is was beweging en er werd goed gevangen. De doorslag kwam toen ik een dag voor de geplande sessie te horen kreeg dat er wéér goed gevangen was in de bewuste haven. Dit was de sleutelprikkel. De originele plannen werden geschrapt en de koers werd gezet naar de bewuste haven. Driemaal is scheepsrecht. Deze keer zou en moest de haven zich voor mij bewijzen.
De wekker gaat voor mijn gevoel veel te vroeg. Ik kon het gisteren weer niet laten om toch een studentikoos avondje mee te pakken. Dan vandaag maar de prijs betalen. Hup, eruit en brakjes op weg naar de bus. Het voelt koud aan buiten. Oostenwind. Prima, laat die baarzen nu maar komen. Met vlinders in mijn buik stap ik uit de bus. Iedereen is mokkend op weg naar het werk of naar school. Alleen deze baarsvisser lijkt vandaag dit gure, grauwe weer goed te keuren. In de ochtendmist doemen de eerste masten al op. Geen goede dag om foto's te maken, des te beter om te vissen. Zullen er dit jaar net zulke geweldige sessies beleefd worden als vorig jaar? Stiekem hoop ik toch weer op en herhaling van de legendarische sessie met Bard twee jaar geleden. “Daar komen we maar op één manier achter” mompel ik wanneer ik het Mann's shadje richting de boten werp. De eerste indruk is in ieder geval goed. Het water ziet er niet té helder uit en bovendien zijn het de futen die me erop wijzen dat er vis in de haven ligt.
Grauw sfeertje
Geen concurrenten, maar goudeerlijke fishfinders
Ineens is daar een scherpe tik. Reflexmatig sla ik aan. Dat de tik van een vis afkomstig is staat buiten kijf. Alleen gaat het hier om een aanvaring, niet om een aanval. Er zal wel een school witvis in de baan van het shadje liggen. Mijn vermoeden wordt bevestigd door de vluchtige tikjes en het gestuiter wat hierop volgt. Na het volgende aantal worpen is het duidelijk. Midden in de haven ligt een grote, compacte school witvis. Altijd mooi, maar niet waarnaar ik op zoek ben. Ik loop verder de haven in. Ik weet dat de vis in de vaargeul gezocht moet worden, alleen blijft het daar en daarbuiten doodstil. Wat ik ook probeer en waar ik het ook probeer, de gewilde baarzen blijven uit. In de gehele haven is het leeg. Twee uur vissen in de kou zonder een tikje te voelen gaat in je kop zitten. Ligt de vis bewegingsloos op de bodem geplakt? Is alles weggevangen? Is de school baars weer doorgetrokken?
In deze zee van onzekerheden is er één ding wat ik wél weet. Er ligt tenminste een school witvis in deze haven. Misschien liggen er wel een paar baarsjes tussen. Het is in ieder geval het proberen waard. Ik begin de randen van de school af te vissen. Na een kwartier vraag ik me af hoeveel voorns ik al een hersenschudding heb bezorgd en of het nog zin heeft om hiermee door te gaan. Tussen het gestuiter door trekt ineens mijn hengeltje krom. Heb ik er dan eindelijk een voorn vals gehaakt? Kopschudden bewijzen mijn ongelijk. De baars wijzigt koers en laat het hengeltje werken. Een dikke winterbaars verschijnt protesterend in het oppervlak. Eindelijk!
De hoopbrengende eerste
Nadat ik de vis heb teruggezet valt er weer een stilte in, baarstechnisch gezien dan. Zou het een eenling geweest zijn? Ik hang een Mann's twister in de wartel. Meteen wordt deze door een baars ontvangen. Hoewel deze vis een stuk kleiner dan de vorige is weet ik nu wel dat er wat te halen valt. Plotseling is het ook iedere worp raak. Baars na baars komt kopschuddend langsgescheurd. Ik kan nog steeds niet goed geloven dat ik ze gevonden heb. Wanneer ik naar mijn kromme hengel kijk is het toch echt waar. De baarzen moesten gewoon even loskomen. Daarom is het ook belangrijk om op zijn minst een worp of twintig te maken voordat een stek wordt afgekeurd. Nu de baarzen elkaar opjutten kan de twister de bodem ook niet meer bereiken. Tussen de twintigers door beginnen nu ook de dertigers zich te melden. Stuk voor stuk vechtlustige vissen die van ver moeten komen. Hard werken dus, maar voor deze visserij loop ik met liefde een drilarm op.
Voor anderen was het vandaag ook hard werken
Wanneer mijn tellertje op dertig staat beginnen de de vangsten af te nemen. Tijd om wat nieuws te proberen. Eerst komen de lepeltjes tevoorschijn. Wat Bard twee jaar geleden presteerde lukt mij vandaag wéér niet. Op één kopstoot na wordt het blik niet aangeraakt. Spinners en plugjes lukt het ook niet om de baarzen weer gek te krijgen. Shads vangen wel vis, maar lang niet in hetzelfde tempo en lang niet van dezelfde kwaliteit als die magische twisters. Op één of andere manier hebben die Mann's twisters hét gewoon in de jachthavens. Wanneer ik het bewuste rubber weer in de wartel hang begin ik spontaan weer vis te vangen.
Mann's zorgt wéér voor vis op de kant
Ook is het opmerkelijk dat de baarzen de voorkeur geven aan langzaam, monotoon binnengeviste twisters. Met sprongetjes binnenvissen levert wel vis op, maar het langzaam bewegende doelwit geniet de voorkeur. Hoewel ik weer lekker sta te vangen begin ik het wel verdomde koud te krijgen. De vochtige gure wind snijdt dwars door mijn kleren heen. Aan de zon heb ik vandaag ook niets. Een beetje gymnastiek op de steiger zorgt ervoor dat ik het weer warm krijg. Ik vraag me af wat andere mensen welniet moeten denken wanneer ze zo'n vissende malloot op de steigers heen en weer zien springen en met zijn armen zien zwaaien. In ieder geval ben ik nu weer redelijk warm. Ik ontdek dat de baarzen tegen het taluud van de overkant aan liggen. Ze zijn over een lengte van dertig meter aan de lopende band te vangen. Nu is het tijd om te experimenteren met de twisters. Van de vijf kleuren Mann's twisters die ik heb is er één die er duidelijk uitspringt. De chartreusekleurige twister weet vis te vangen wanneer de anderen niet meer presteren. Het takelen gaat gewoon door. Ineens is daar een klap die anders aanvoelt als de voorgaande aanbeten. Een stuk grotere vis laat me hard drillen. Harde spurten richting de aanmeerpalen zorgen er voor dat ik zowaar controlerend moet drillen. Iets wat tot nu toe nog niet echt nodig was. Bijna likkebaardend wacht ik af tot de vis zichzelf laat zien. Plotseling is daar die groeiende, cirkeldraaiende vlek onder water. Een zwaar gehavende 35-er is rijp voor de landing. Zo te zien is deze goed te grazen genomen door een aalscholver. Een litteken bij de rugvin wijst op een nog eerdere aanvaring met een vogel. Onvoorstelbaar dat een baars met zo'n verse wond nog steeds in goede conditie verkeert en gewoon goed eet.
Verminkt door de haaksnavel
Van het materiaal werd het uiterste gevergd.
Na deze mooie vangst begin ik weer minder te vangen. De school is in beweging gekomen en heeft zich nu verspreid over de gehele vaargeul. Meer en langere worpen moeten gemaakt worden om de baarzen één voor één weg te vissen. Nu is de beste tactiek om een aanlegplaats leeg te vissen om daarna op te schuiven naar de volgende. De gemiddelde lengte van de baarzen is prachtig. Stuk voor stuk benaderen ze de dertig centimeter met uitschieters naar boven en beneden. Bovendien verkeren de vissen in perfecte conditie. Echte schoolvissen dus.
Met een sarcastische vorm van tevredenheid kijk ik af en toe naar mijn gehavende en bloedende rechterhand. Nog een symptoom van de baarskoorts. Jammer dat er met dit flauwe licht niet goed te fotograferen is. Nu mijn teller op ongeveer vijfenzeventig vissen staat begint de lust naar een veertiger te groeien. Ik weet gewoon dat hij daar beneden ergens ligt. Het is hopelijk een kwestie van tijd tot de twister hem tegenkomt of andersom. Het enige wat me vandaag tot nu toe niet bevalt, is die kille Oostenwind die recht op mijn mik staat. Alsof de goden mij vandaag in het zonnetje willen zetten gaat de wind in een half uurtje compleet liggen.
Heerlijk om in dit compleet windstille weer deze droomdag af te maken. De perfecte V die de lijn in het water snijdt wordt telkens ruw onderbroken door de aanbeten. De magische grens van honderd vissen begint nu wel erg tastbaar te worden. 95, 96, 97, shit, los! Terwijl ik net als in een bekend oud & nieuw ritueel af sta te tellen krijg ik gezelschap van een geïnteresseerde heer die het fascineren vind om naar de visserij te kijken. Dat is tenminste weer eens iets anders dan die eeuwig minachtende blikken van die mensen die bang zijn dat de lak van hun veertigvoeter smelt omdat je er te dichtbij staat. Dat de man ook een visser is is me nu wel duidelijk en ik beschrijf met genoegen mijn passie. Terwijl we staan te praten buigt mijn hengel voor nummer honderd van vandaag. Wéér een hoge dertiger met een opmerkelijk uiterlijk. Deze is in bezit van een vergroeide rugvin. Iets wat ik nog nooit bij een vis gezien heb.
Mutant
Terwijl de man mij nog een honderd vissen toewenst loopt hij weg. Een blik op mijn horloge wijst er op dat ik nog een half uur te vissen heb voordat ik vertrek. Die honderd extra vissen zit er dus niet in. Wél zou ik graag zie veertiger nog strikken. Het is nu wel te merken dat ik aardig wat vis heb verstoord daar beneden. De koek begint op te raken. Wel zijn het de grotere, voorzichtige vissen die nu dan toch maar de twister aanvallen.
Een moment dat nooit gaat vervelen
De voorzichtige jongens
Ineens dan toch die doffe klap die mijn slappe stokje diep doet zuchten. Het is meteen duidelijk hoe laat het is. Ineens ben ik weer voor 100% geconcentreerd. Wat er ook gebeurt. Deze vis moet en zal op de kant komen. Gelukkig besluit de veertiger om het mij niet moeilijk te maken. Omdat de vis weer van ver moet komen is de dril lang en zwaar. Ongeduldig als een kind met pakjesavond wil ik nu wel weten hoe groot de vis is. Wel moet ik uitkijken dat ik de vis zachtjes dril. Niets is frustrerender als het lossen van zo'n vis door onvoorzichtigheid. Wanneer de grote kop boven water komt heb ik de vis de eerste poging al te pakken in de lipgreep. Een korte kreet van blijdschap klinkt door de haven. De perfecte afsluiting van een heerlijke dag.
De kers op de taart
Voor mij absolute vangstverzekeraars
Zonder problemen koerst het slagschip weer naar de bodem. Het is tijd om te stoppen. Eerst even controleren of de veertiger nog hongerige kameraden heeft. Tijdens deze laatste tien worpen vergissen twee twintigers zich nog in de fatale twister. 108 stuks is de uitkomst van deze geweldige sessie met de veertiger als absoluut hoogtepunt. Grijnzend verlaat ik de baarsvissershemel en ik zet koers naar het thuisfront. Terwijl de avond inzet stap ik vermoeit maar verzadigd in de bus. Wanneer ik neerplof realiseer ik dat de eerste stap van een nieuw winterseizoen is gezet. De eerste stap van een weg die mij deze winter hopelijk naar een nieuw PR gaat brengen.
Winterse baarsvisgroet,
Ernst Schrijver
