Vrijdag 26 oktober

Peentjes zweten

Onderweg naar de supermarkt trilt mijn telefoon. Of ik 's avonds nog een dienst kan draaien, in de spoelkeuken van een nabijgelegen restaurant. Over twee uur beginnen. Het uitzendbureau is er weer lekker op tijd bij! Nou, vooruit dan. Ik kan het geld goed gebruiken. Vrijwel direct na het avondeten de fiets op en bij aankomst meteen aan de slag. Ranzige potten en pannen en vettig servies grijnzen me toe. Spoelkeukenwerk, mijn god. Als ik 's nachts om half een thuis ben – helemaal kapot – weet ik weer waarom ik studeer.

Mijn bovenbuurman heeft ongetwijfeld een feestje. Harde, naar mijn smaak te snelle beats trillen mijn kamer door. Juist, dat kan er ook nog wel bij. Oordopjes dan maar. Ze helpen een klein beetje maar niet voldoende. Ondertussen voel ik hoe dodelijk vermoeid ik ben. En dan te bedenken dat de wekker morgen om kwart voor zes gaat!

Na vier magere uurtjes rust maakt het gepiep me wakker. Nog steeds ben ik doodop. Veel te kort en matig geslapen. Het is te lang geleden dat ik gevist heb dus de motivatie om uit bed te komen is aanwezig. Toch gaat het moeizaam. Ik heb de helft van m'n spullen gisteren al klaar gezet maar ik loop over de afdeling als een dementerende alcoholist. Niets loopt soepel, ik vergeet de helft.
In de bus gaat het mis. Zwoele misselijkheid maakt zich van mij meester. De oververmoeidheid wordt me duidelijk teveel. Ik leef dan ook volledig in strijd met m'n systeem. ‘Slapen jij' is de heldere boodschap. Maar ik luisterde niet en wordt nu gestraft.
Diverse pogingen om een oogje dicht te doen leiden tot niets. Dit voelt niet goed. De misselijkheid neemt toe, zweet parelt op mijn voorhoofd. Als ik maar niet moet kotsen zo meteen.
Ik red het tot het eindpunt. Opgelucht inhaleer ik de frisse lucht. Een diepe zucht. We komen er wel. Ik neem plaats op een bankje en wacht op Johan. Het duurt en het duurt maar het kan me vandaag niet zoveel schelen. Zelf ben ik ook wel eens wat later, geen paniek. Ik kan de rust eigenlijk wel gebruiken nu. Dan toetert een auto zonder boot erachter. Johan? Hij blijkt zich verslapen te hebben, dus we moeten eerst nog even naar huis en dan de boot en spullen oppikken. Kan gebeuren, ik maak me geen moment druk.

Langzaam herpakt mijn lijf zich. Op dit soort ochtenden is het een kwestie van rustig aan doen maar wel bezig blijven. Je systeem meekrijgen in je activiteit. Bij het gereedmaken van de boot merk ik dat het de goede kant opgaat. En als we eindelijk op het water drijven ben ik weer de baas over mijn lijf. De motivatie is nu des te sterker. Vissen!

Klaar voor de strijd

We beginnen vlakbij de trailerhelling. Waarom meteen het gas open als dichtbij ook kansen liggen? De dieptemeter begint signalen te geven vanaf een meter of zes. Twee meter dieper ligt duidelijk meer vis. Scholen witvis? De eerste aanbeet dient zich in elk geval al snel aan. Bij het optikken van de shad voel ik een harde beuk. Ik schrik, maar beheers me en laat het ding vervolgens langzaam weer zakken. Dan voel ik dat de shad wordt gegrepen. Hangen! Het lichte verticaalstokje buigt lekker door en ik geniet. Een fraaie baars nadert de boot. Heerlijk, meteen aan de stekelridders! De staartdreg bleek geen overbodige luxe.

Nét geen veertig centimeter, prima start!

We vissen verder en met een grijns hangt Johan een apart, blauw wit shadje in de speld. ‘Eens kijken of dit ding ook vis oplevert.' Hoewel het een creatie lijkt van een iets té enthousiaste ontwerper, kan zo'n shadje natuurlijk gewoon gepakt worden. Na vijf minuten is daar dan ook een overtuigende aanbeet voor Johan. Hij denkt aan snoekbaars, maar is verbaasd te zien dat een snoekje van een centimeter of zestig de shad gegrepen heeft. Die lag al erg diep! Helaas werkt de vis niet mee voor een fotootje. De slinkse rover laat slechts een geruïneerde shad achter.

Tja…

Hoewel het talud hier duidelijk meer vis herbergt krijgen we geen aanbeten meer. Zou de actievere vis ondieper liggen? Het snoekje leek het tegendeel te bewijzen. We zigzaggen nog een poosje van diep naar ondiep maar komen tot de conclusie dat we ons heil elders moeten zoeken. Elektromotor eruit, gas open en op naar de volgende stek.

Hier krijgen we snel wat we zoeken. Ik heb een greep gedaan naar mijn strakke verticaalstokje. Wilde wel weer eens voelen hoe dat ding zich gedraagt. Al heel snel word ik op mijn wenken bediend. Geen fraaie aanbeet, maar wel een grappige dril. Het voelt als een relatief kleine baars maar eenmaal bij de boot blijkt dat het inschatten van het formaat vis met een strak stokje als dit niet gemakkelijk is. Het is toch weer een fraaie baars! Helaas weet de vis zich van de shad te ontdoen, kort na een mislukte lipgreep. Johan heeft ondertussen meer succes. Zijn vis komt de boot even van binnen bekijken.

Klaar voor de winter?

We varen tergend traag door een doodstil haventje. Zowel het werpen en verticalen met softbaits als het werpen met pluggen lijken hier mogelijkheden te bieden. Johan doet het eerste, ik besluit een plugje te laten zwemmen. Mijn ervaring heeft geleerd dat je met deze techniek op sommige dagen stug moet doorzetten tot je de vis los krijgt. Toch gooi ik nu al snel de handdoek in de ring. Strak misschien nog even, nu heb ik er geen vertrouwen in. Johan draait zijn shad binnen en ziet hoe het ding vlakbij de boot alsnog gegrepen wordt door een meezwemmende baars. Leuke vis, aparte vangst!

Vanuit het niets

Dan valt het stil en breekt een lange, aanbeetloze periode aan. We hebben inmiddels door dat de vis zich gedraagt naar de periode van het jaar. We hebben succes gehad op grotere diepte tot kort onder het wateroppervlak. Zowel een stil hangende shad als een snel binnen geviste werden gepakt. Eerder kreeg Johan verticalend op drieënhalve meter diepte ook al een aanbeet. Kortom: er lijkt geen pijl op te trekken en actief zoeken is het devies. Het is de overgangsperiode van zomer naar winter, het hoort erbij. Doen wij mensen trouwens niet hetzelfde? De winterjas al aan of gewoon een wat dikkere trui? Of schijnt het zonnetje en is zelfs die nog niet nodig? Ook wij zoeken. De hele natuur is volop in beweging.

De natuur staat nooit stil

Zou hij ons ook zien?

Hier en daar een schooltje vis

Even terug naar de trailerhelling. De accu teert op zijn laatste krachten en gaat vast geen dag meer mee. Zijn opgeladen broertje ligt in de auto. Verderop ziet Johan twee mensen in een zeilbootje al peddelend vertwijfeld naar de andere kant van de plas kijken. Zijn gemompel klinkt vol verbazing. ‘Dat meen je toch niet?' Zo'n windje op het water maakt een onderneming als deze inderdaad simpelweg kansloos. Blijkbaar wordt dat niet ingezien. We bieden hulp aan en slepen het stel naar de overkant.

Op sleeptouw

De accu wordt verwisseld en met vers vertrouwen zoeken we een nieuw talud op. Hier heb ik vaker gevist, meestal in de koude wintermaanden. Leverde nu en dan de nodige vissen op. Dit keer zien we op de dieptemeter opnieuw flink wat signalen, maar reacties blijven uit. De vis lijkt niet bepaald los vandaag. Het middaguur is ook net gepasseerd en dat is meestal niet de beste tijd van de dag. We besluiten door te varen naar de rivier en hier straks misschien nog even een poging te wagen.

Het water stroomt nauwelijks. Dat maakt het er niet gemakkelijker op; de vis kan nu behoorlijk verspreid liggen. Toch wordt het ook al kouder en verwachten we al enige groepering. Maar waar? We besluiten een hotspot voor snoekbaars van de bovenste plank op te zoeken. Bij de kop van een pier is het water – ondanks de afwezige stroming – volop in beweging. Hier moet het gaan gebeuren. We verticalen en werpen met shads en ik zet zelfs een rammelaar in. Niet te snel opgeven, even doorzetten. De dieptemeter leert ons dat er inderdaad vis ligt. Kon ook niet anders. En toch dwingen we weer geen aanbeten af. Verdorie, ze werken niet mee vandaag!

Ook zoekende?

Een nieuw plan wordt gesmeed. We varen een heel stuk stroomafwaarts en gaan daar trollend aan de slag. Op 'n meter of vijf diep volgen we het talud. Onderweg passeren we een doodlopend zijkanaaltje met veel aangemeerde boten. Die liggen er vrijwel altijd. Deze stek kunnen we natuurlijk niet overslaan. En dus even heen en weer. Helaas worden de pluggen slechts beroerd door de bodem.
We trollen verder. Mijn nieuwe, korte baitcaster – pas geleden over gekocht van Piet Driessen – gedraagt zich uitstekend en stemt me gelukkig. Een reeltje moet ik nog aanschaffen; voor vandaag heb er een van Johan kunnen lenen. In de toekomst ga ik vast en zeker veel plezier beleven aan dit stokje. Een fraaie aanwinst!

Het trollen gaat ons waarschijnlijk niet veel opleveren. Ik heb een paar keer vast gezeten maar we hebben geen enkele aanbeet gehad. Wat nu? Johan weet een grote kuil te liggen en die vissen we secuur uit. Hetzelfde verhaal als de voorgaande uren: de vis ligt er maar aanbeten blijven uit. Ik vraag of we een paar kleine jachthaventjes verderop kort kunnen uitvissen. Johan ziet het wel zitten, slechter dan dit kan het natuurlijk ook niet worden. Creatief blijven! In een miezerig klein, doodstil en relatief ondiep haventje werpen we wat met plugjes. Geen van rekent hier op activiteit maar plotseling staat Johan een fraaie snoekbaars te drillen. In het heldere water zien we de vis op anderhalve meter diepte stoeien met de plug. Fraai gezicht! Helaas heeft de snoekbaars succes. Twee felle slagen met de staart en ze is weer uit het zicht verdwenen. Johan is zijn landingsnet kort geleden kwijtgeraakt. Was dat hulpstuk nu aanwezig geweest, dan hadden we deze vis wellicht wél in de boot gehad. Het zij zo.

De onverwachte actie geeft in elk geval nieuwe energie. Met extra aandacht werpen we het jachthaventje uit. Dat blijft zonder resultaat en dus doen we een nieuwe poging in een naastgelegen haven. Hier is het iets dieper, wederom stil en volledig verlaten. Eigenlijk een schitterende stek voor deze periode van het jaar. De omringende bomen zijn volop verkleurd en de gevallen bladeren bedekken steigers, boten en het water. Herfstachtiger kan het haast niet worden.

Een witte eend zwemt al een tijdje kort achter de boot met ons mee. Wat moet ie van ons? Het gekke is dat er nergens soortgenoten te zien zijn. Heeft deze vreemde vogel de jachthaven voor zich alleen? Johan graait naar iets in zijn tas en ineens gaat het beest door het lint. Bijna paniekerig en hopeloos onhandig fladdert de eend over de rand van de boot en gaat bij Johan zitten. Wat krijgen we nou?! Snel pak ik mijn camera. De bezoeker lijkt zich nergens aan te storen en heeft enkel oog voor potentieel eten.

Vreemde eend in de boot

Onze hongerige gast blijft niet lang. Op den duur is het vertrouwen blijkbaar niet groot genoeg meer. Hij blijft alleen bij de boot zwemmen in de hoop op voedsel.
De dag nadert zijn eind. Zonder dat we het echt doorhadden zijn vele uren verstreken. Op die snoekbaars na hebben we geen enkele aanbeet gehad. Joan vier vissen, ik drie. Eigenlijk is het bijzonder weinig en behoorlijk teleurstellend. Toch heb ik er vrede mee. Ik put tevredenheid uit het feit dat ik me na de dramatische ochtend heb weten te herpakken. We hebben weer leuke gesprekken gevoerd, dat telt voor mij ook mee.

Het begint te schemeren. Een heerlijk sfeertje ontstaat. Stilte op het water. ‘Wil je daar nog even kijken?' Johan wijst naar de stek die een speciaal plekje in mijn hart heeft. Mijn grootste baars komt er vandaan. Ruim twee jaar geleden ving ik hem op een hornetje: een bak van een vis met een lengte van 45,5 centimeter . Vooral heel hoog gebouwd en kerngezond.
‘Lijkt me prima.' De elektromotor stuurt ons langzaam richting de stek. Een prachtig, steil talud met kiezels dat afloopt naar zes a zeven meter diepte. In de zomer ligt hier veel speldaas tegenaan en de baarzen liggen er dan onder. Vanwege het gebrek aan beschutting is het vooral een stek voor de late middag en avond.

Ik besluit hier aan de slag te gaan met een niet te kleine plug. Daarmee kan ik het talud mooi afvissen, zeker als het ding diep loopt en een beetje gewicht heeft. Mijn oog valt daarom op de dikbuikige Model A van Bomber. Een schitterende, oerdegelijke plug die ik gelukkig in tweevoud heb. Al meerdere mooie baarzen en ook een hele serie roofbleien op gevangen.
Eerst werp ik vooral naar de oever, waarna ik de plug het talud af laat tikken. Een geweldige techniek die vooral in de zomer bijzonder effectief kan zijn. Volgens mij moet ik de vis nu iets dieper zoeken. Een worp parallel aan het talud. Ik blijf me verbazen over de duikdiepte van dit ding. Vier meter lijkt geen probleem, ideaal voor deze omstandigheden. Nog een worp, en nog een. We zwijgen, de concentratie is groot. Een heerlijke roes daalt als een warm deken over me neer. Ik sta heerlijk te vissen.
De plug nadert de boot maar zwemt nog steeds diep. De dunne gevlochten lijn snijdt door het water. ‘Bam.' Geen harde dreun, maar wel de onmiskenbare solide aanbeet van een grotere vis. ‘Hangen!' Stevig gewicht. De knokpartij komt op gang. Johan heeft ook meteen door dat we niet van doen hebben met een bescheiden visje. Hij legt zijn hengel aan de kant, stuurt de boot bij en kijkt bovenal mee. Verwachtingsvol turen we in het diepe, heldere water. Wat zou het zijn?
Strepen. Baars!! God allemachtig, dit is echt een kanjer. Net als bij de snoekbaars van Johan zien we hoe de vis een geweldige strijd levert met de plug. De schrik slaat me om het hart als ik zie dat alleen de staartdreg een minimaal stukje vlees in de bovenlip gepakt heeft. Geen net, dus het móet met de hand. Super voorzichtig dril ik de imposante baars uit. Dat is nog niet binnen een handomdraai gebeurd. M'n handschoenen heb ik al eerder tijdens de dril uitgewurmd. Ik hang over de rand van de boot. Nóg beter kan ik nu zien dat de vis elk moment kan losschieten van de dreg. Zenuwen gieren door mijn lijf. Peentjes zweten. Ik houd het bijna niet meer als de baars tot vier keer toe alsnog een sprintje trekt. Die heeft geen zin in een lipgreep. Dan krijg ik de beste kans tot nu toe. Hét moment. In één beweging steek ik mijn duim in de gigantische bek, meteen klemvast. HEBBES! Een ongelooflijk intens gevoel van geluk vult mijn hart. Ik kan alleen maar grijnzen als mijn blik van de vis naar Johan schiet, en weer terug. Wat 'n kasteel, geniaal!
Ik kan het meetlint niet geloven. 49 centimeter! Hier ligt ie dan. Éindelijk mijn nieuwe pr. ‘En ineens is je dag anders' merkt Johan kalmpjes op. De understatement van de week. Snel maken we een serie foto's. Wat 'n gerust gevoel als je vismaat met een camera kan omgaan. Johan is zo iemand. Ook nu weer schiet hij schitterende plaatjes. Bedankt Johan!

Dé reus

Machtig!

De vis zwemt met krachtige slagen de diepte in en dat maakt de vangst compleet. Een zucht. ‘Wauw!' Nog een zucht en nog zo'n kreet. De roes heeft me te pakken, ik ben één en al genot. Voor even de gelukkigste man op aarde.
‘Zullen we er nog zo een proberen te vangen?' Johan snakt naar vis. Geef ‘m eens ongelijk! Ik grijp meteen naar mijn hengel, we werpen verder. Een snoek volgde straks de plug van Johan en draaide toen op het laatst weg. Dat was ongeveer hier. Meteen weer een volger! In het heldere water is het vrij goed te zien. Weer zie ik de snoek wegdraaien. We staan opnieuw met de zenuwen in het lijf te vissen. Ik vis mijn plug geconcentreerd binnen maar meld hardop dat ik hoop dat Johan de vis haakt. Een worp later is het kassa. Johan geeft zijn plug, die verward met de onderlijn vlakbij de oever in het water belandde, een paar tikken. Het levert het effect van een popper op. Klats!! De snoek heeft definitief voor de aanval gekozen en zit nu stevig gehaakt. Imposante aanbeet! Ook bij de boot haalt de vis de nodige capriolen uit om er alsnog vandoor te kunnen gaan. Zonder succes.

Druktemaker

Overtuigend gepakt

De snoek blijkt onprettig gehaakt en wordt daarom meteen teruggezet. Zwemt snel weg en dat schept vertrouwen. Hopelijk gaat ze het gewoon redden. Wat een tumult zo op het laatst! Johan en ik kijken elkaar tevreden aan. Inderdaad, zo is je visdag plotsklaps totaal anders. Van een taaie dag naar een spetterend avontuur. Vissen kan verassend zijn!

Johan, bedankt voor de fraaie foto's en de gezellige dag!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger