Zaterdag 13 oktober

Grote slok

Yes, weer een dagje vissen! Sanne Ploegaert zou vandaag voor versterking zorgen op het water. Samen lekker watertrappelen op de grote slok. Vroeg in de morgen arriveerden we op het terrein van een vriendelijke boer. Onder toeziend oog van een horde koeien die uit de schuur kwamen lopen, bliezen we onze bellyboaten op. Niet veel later traden we aan op het water.

De bootjes en de wagen

Nieuwsgierig

Ik wijs Sanne de plekken waar Georges de Bruycker en ik afgelopen maandag een stel dikke baarzen gevangen hadden. Ze liggen hier in de ondiepten. Op een meter of twee. Ik voer de spanning wat op door in te gaan op de details. Keiharde aanbeten! We stippelen de route uit langs de met stenen gevulde sterkdam. Meteen vanaf de eerste meters verwachten we alles. Helaas iets te veel. We krijgen geen beet. Regelmatig zette we een shad tussen de stenen. Steeds heen en weer om hem los te krijgen. Het lukte niet altijd. Een tweetal stads leggen het loodje, spijtig.
Het is ons al gauw duidelijk dat we de vis elders moeten zoeken. Een hele kant, zo'n 500 meter denk ik, zonder aanbeet. Dat betekend niet veel goeds. Sanne en ik laten ons wat afdrijven naar dieper water. Al gauw is het Sanne die met een kromme hengel staat. Helaas lost de vis. Snoekbaars waarschijnlijk. We zakken verder en komen aan op een meter of 10. Heel veel witvis op de dieptemeter. Roofvis moet er onder liggen. Dat vermoeden werd beantwoord met een mooie baars voor Sanne en een snoekbaars voor mij.

Sanne bij paal

De eerste was binnen

Dieper dan verwacht

Geen gigant, wel een schoonheid

Twee snelle vissen en wat aanbeten op dieper water. Hartstikke mooi, maar niet precies hetgeen waarvoor we gekomen waren. Grote baarzen in het ondiepe, dat was de insteek. Het diepere water bood blijkbaar meer mogelijkheden. Dachten we dan. Het bleef een ruime tijd bij deze twee vissen. Dat het nog taaier zou worden vanuit de bellyboat werd al wel snel duidelijk. De wind trok wat aan en de frequentie tussen de golven nam ook toe. Onrustig vissen dus. Ik ging er niet mee akkoord dat we nog geen grote baars in het ondiepe waren tegen gekomen. Zeker toen het bleek dat we rond de 10 meter geen beet meer kregen was de neiging aanwezig om gewoon weer terug te kruipen naar het ondiepe. Dat gebeurde dan ook. Een kleine aanpassing in het kunstaas. Ik blijf bij langwerpig kunstaas. Echter wat lichter dan voorheen. Een Alewife Fin-S Fish met een Lunker City kopje van 4 gram werd uitgekozen. Alsof het zo bedoeld was kreeg ik gelijk bij de eerste worp een enorme knal op m'n shad. Gelijk roep ik Sanne dat ik er één heb. Duidelijk een veertiger uit het ondiepe. Dus toch!

Geconcentreerd

Vogeltrek

Dus toch!

Tussen de stenen vandaan geplukt

Dikke prima!

Het meetlint geeft precies 45cm aan. Een prachtige gouden baars. Wel eentje met oorlogswonden. Echt een oude vis dus! Vol enthousiasme keert ook Sanne terug naar het ondiepe. De vis is duidelijk niet los, want we komen er geen meer tegen. We proberen nog even wat dieper, maar besluiten al snel dat we beter een andere stek aan konden doen. Ik had er nog wel een paar in petto.
Met een volgeladen wagen betreden we een jachthaventerrein. Druk met trailers, veel vissers op de been. Zouden ze het ook zo taai hebben? Ik denk het niet. Met de boot leg je toch iets sneller afstanden af en bestrijk je veel meer water. In mijn ogen ook meer efficiëntie, hoewel je met de bellyboat natuurlijk alles veel nauwkeuriger uit kunt kammen.
Een nieuwe stek, dus weer nieuwe kansen. Al snel ruik ik vis. Een keiharde knal op een grote Fox shad. Helaas bleef het bij even hangen, want hij schoot los. Het was wederom zo'n impulsieve aanbeet als die van daarnet. Eerste worp tegen een stenen kantje. Gelijk enorm veel vertrouwen op de stek. Hier komt er nog wel eentje uit. Het duurt lang. Heel lang, maar uiteindelijk komt dan toch opnieuw die aanbeet. Inmiddels al wel een stuk uit de jachthaven. Structureel kroop ik steeds op en af van een talud van 6 naar 2 meter. Bovenop kreeg ik de aanbeet. Wederom op de Fox shad. Duidelijk weer een baars. Keihard knokken en zelfs lijn nemen, wat een vis! Ik land de vis en trappel naar Sanne. Hij was een eind van mij verwijderd en kon niet goed zien of ik nou wel of geen vis had. Eenmaal bij hem aangekomen schoot hij wat foto's en konden we de baars opmeten. Wederom een kanjer van 45cm. De vierde vis van de dag, niet veel, maar wel weer een hele mooie!

Trots

Lastig voorin gehaakt op de staartdreg

Braaf weer terug

Bovenop

Ik kijk voor de verandering weer eens op mijn horloge en zie dat de tijd enorm snel voorbij is gevlogen. "Time flies when you have fun", zeggen ze altijd mooi. Ik neem genoegen met de stek en weet zeker dat er bij doorzetten nog zo'n dikke baars boven komt zetten. Sanne weet het echter niet. Hij heeft nog niet veel gevoeld aan de andere kant van de lijn. Wat is wijsheid. Blijven of opnieuw een andere stek opzoeken met de kans dat we een school mooie vissen treffen (of niet natuurlijk). Hij kiest voor een andere stek. Gezien ik mijn vissen al gevangen heb vandaag stem ik er mee in. Wie weet treffen we daar nog iets veel mooiers aan.
Een nieuwe jachthaven wordt opgezocht. Sanne koos hiervoor uit eerdere ervaringen. Eind vorig seizoen lagen we hier 's avonds met Luc van Litsenborg de ene na de andere snoekbaars te vangen. Werpend in het ondiepe. Vandaag was het helaas akelig stil. We leggen er ons na een uurtje bij neer en keren terug naar huis.

De Fin-S die vanmorgen de eerste veertiger opleverde

Geen veertiger voor Sanne. Zeker wel iets waarvoor we terug gaan komen!

Twee hele mooie veertigers. Op zich was het doel van de dag behaald. Alleen hadden we iets meer aantallen verwacht. De eerste keer met de bellyboat op echt groot water. Op zich al een prestatie dat we iets moois hebben kunnen vangen. Veel vissen, leergeld betalen en ik weet dan zeker dat we op de langere termijn op het grote water vanuit de bellyboat mooiere resultaten gaan behalen. We blijven het proberen!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven