Zaterdag 17 november

Reunie

‘Als het maar stekels heeft.' Dat is haast het motto geworden waarmee Bernd en ik telkens het water opzoeken. We hebben het dan natuurlijk over baars en snoekbaars, onze favoriete rovers. Beiden prima te belagen met softbaits, een visserij die ons beiden bijzonder aanspreekt.
Op 4 november van vorig jaar trokken we er samen met Gerben Mul – bekend van de organisatie van net NKS – op uit. Toen gingen we de ruigste rivier van Nederland te lijf op zoek naar vriend snoekbaars. Het werd een beregezellige dag die wel haast een vervolg móest krijgen. Op de laatste Fair for Lure and Fly werden daarom de agenda's tevoorschijn getoverd. De afspraak stond! Midden november zou het opnieuw moeten gaan gebeuren. Wederom gezellig met z'n drieën de rivier op. Een onvervalste reunie.

De kou valt mee. Na een paar bijzonder frisse nachten met de nodige vorst heeft de bewolking deze keer de nodige warmte vastgehouden. Mildere temperaturen als gevolg. Het zal 'n graad of drie zijn. We zijn ruim op tijd vertrokken en bij de bushalte moeten we daardoor nog even wachten. Ik graai m'n boterhammen tevoorschijn en zet m'n onafgemaakte ontbijt voort. Banaantje erbij en 'n paar slokken thee. Heerlijk. Bernd nuttigt ook het een en ander en beiden bespreken we de dag die voor ons ligt. Zometeen 'n ritje met de bus en dan lekker de rivier op.

In de bus – die op dit tijdstip van de dag geheel voor ons blijkt – belt Gerben. Hij meldt dat hij iets later zal zijn. Geen probleem natuurlijk. Wat zijn tien minuten op een hele dag? Wel netjes dat hij ons vast even waarschuwt.
Bij aankomst moeten we dus weer even wachten. Bernd besluit ervan te profiteren en zoekt een paar straten verderop een chipknip op. Een paar minuten kan ik in stilte genieten van de herinneringen aan vorig jaar. Toen stonden we ook hier, net als nu. Het was echt een geslaagde dag toen, ik kijk uit naar de komende uren.
Bernd komt teruglopen en prompt zien we Gerben aan komen rijden. Een ferme handdruk voor de man, een schouderklopje voor de bananenboot. Hartstikke leuk om hier vandaag weer een dagje mee op pad te kunnen. Het ding heeft dienst gedaan op zee en is al zo'n veertig jaar oud. Eén robuust brok pure trouw. De nostalgie druipt er vanaf.
Bij de trailerhellingen verlopen de voorbereidingen soepel. Gerben is geen man van het urenlange gepruts. Dat mag ik wel. Hup, het water op en vissen. Aan mij de eer om het laatste zetje te geven. Met een uiterst klunzige manoeuvre klauter ik over de rand de boot in. Het gaat net goed, bijna een scène voor een home video. ‘Visser neemt zelf een duik.'

Hoog water

Het pionieren van vorig jaar heeft ons de nodige kennis van het water opgeleverd. De stek die ons toen aan het eind van de dag een paar mooie vissen opleverde, wordt nu als eerste opgezocht. Vol gas blazen we over de rivier. De koude wind snijdt genadeloos in onze gezichten. Vingertoppen worden ijslolly's. Vanochtend leek het mee te vallen met de kou, maar nu, op het water, is het alsnog afzien. De mist creëert wel een adembenemende sfeer.

De motivatie werd geprikkeld

Vol gas

Het water staat hoog vandaag. Dat was de laatste tijd wel anders. Ik ben er blij mee, uitgaande van het idee dat de snoekbaars nu waarschijnlijk de gekende stekken opzoekt en daardoor makkelijker te vinden is. Dat blijkt op de eerste stek nogal tegen te vallen. Terwijl het zonnetje langzaam maar zeker boven de horizon kruipt vissen we uiterst geconcentreerd een veelbelovend bodemprofiel af. Talloze signalen op de dieptemeter, een flauw talud van 6 naar 9 meter . Aanbeten blijven voorlopig uit. Dan is het Bernd die toch de eerst vis weet te strikken. Een bescheiden snoekbaarsje mag als eerste op de foto.

Nummer één meldt zich

In stijl op de Seashad

Niet veel later kan mijn maat nummer twee noteren. Gerben en ik krijgen slechts een paar twijfelachtige aanbeten. Aangezien de eerste vis van Bernd ook al voorzichtig aan de shad ging hangen, concluderen we dat de snoekbaars niet bepaald los is. Ze zijn zelfs ronduit schuw. Hopelijk gaat dat in de loop van de dag nog los lopen. Of is het een kwestie van het vinden van de juiste stek?
Voorzichtig laat ik mijn shad weer zakken. Bam! Een onmiskenbare, harde aanbeet. Met een ferme zwiep wordt de haak gezet. Die hangt. Op de Godfather wordt de vis gecontroleerd uitgedrild. Ik heb ook mijn parabolic bij me maar gezien de ruige omstandigheden vrees ik dat die vandaag weinig dienst gaat doen. Het drillen van een sterke vis als deze is feitelijk tien keer mooier op het lichtere broertje van deze bezemsteel. Toch geniet ik volop en begroet ik met een grijns de moegestreden vis. Het is een heel leuk exemplaar, bepaald geen misselijke start!

63 centimeter, geen slechte aftrap!

Toch hadden we hier meer verwacht

We houden de vaart erin. Een stek verdient natuurlijk wel aandacht, anders kun je er net zo goed niet verticalend aan de slag gaan. Vaak moet de vis ‘n poosje geïrriteerd worden voor de aanbeten komen. Nu blijft het echter op een paar vissen na stil en dus wil Gerben verder gaan kijken. Bernd en ik zijn het er volledig mee eens.

We zoeken een paar vrijwel vruchteloze stekjes op, waarvan enkele ook tijdens onze vorige expeditie onder de loep werden genomen. Het blijkt voorlopig niet aan de stekken te liggen: overal is het donders taai en we moeten knokken voor een aanbeet. Op een plasje weet Gerben zijn eerste visje van de dag te vangen. De talloze signalen op de dieptemeters geven reden tot hoop op meer. Toch heb ik eigenlijk nooit zo op die schermen vol bananen. Liever hier en daar een paar voorzichtige signalen of een lokaal groepje vissen. Meestal leverden die stekken meer op.

De nul weggepoetst

Een typerend beeld deze dag

Lekker klooien

Het mag dan een taaie dag zijn, de gezelligheid maakt alles meer dan goed. Ik kan echt geweldig genieten van een goed gezelschap als dit. Een dag twee mensen om je heen die net zo ‘stekelgeil' zijn, dat zorgt geheid voor een prima sfeer. Drie neuzen in dezelfde richting, allemaal hopend op die ene harde knal.
Het weer begint ook iets vriendelijker te worden. Nog steeds is het fris, maar de laagstaande zon heeft laten merken vandaag geen bijrol te willen spelen. Haar felle stralen worden met een glimlach ontvangen en geven nét dat beetje warmte. Precies genoeg om er extra van te kunnen genieten.

Gezelligheid alom

Veel leuke gesprekken

Feedervissers op de kant zorgen voor een komisch moment. Volledig ingepakt in thermokleding staren ze naar het topje van hun hengel. We proberen voldoende afstand te houden, maar de argwanende blikken zeggen meer dan duizend woorden. Wat hun betreft kan de afstand niet groot genoeg zijn.
Gerben voelt weerstand, zet de haak en ervaart hoe onopwindend het drillen van een voerkorf is. De man aan de andere kant van de lijn heeft waarschijnlijk ook wel eens fraaiere vangsten gedaan en begint te koken van woede. Goed tegen de kou, slecht voor het hart. We varen naar de kant. De man wenst duidelijk geen woord met ons te wisselen en reageert niet als Gerben zijn excuses aanbiedt. De shad heeft de nylonlijn in elk geval overleefd, we kunnen verder. Terug op open water zien we hoe een collega van Gerben's slachtoffer van de andere kant lastig gevallen wordt. Wat hebben die mannen het toch ook moeilijk. Brede grijnzen op onze gezichten. Klassiek tafereeltje dit, prachtig.

Klassieke humor

We verlaten het plasje met de witvissers en zetten koers naar nieuwe stekken. Een andere plas komt aan bod. De nodige grote schepen liggen hier in stilte bij elkaar. Een overnachtingsplek, aldus Gerben. Wij zoeken ons heil achterin de plas, tegen de kant waar de wind op staat. Op de weg er naartoe varen we niet te snel, zodat de dieptemeters ons een beeld kunnen geven van de situatie. Er ligt veel vis, zoveel is duidelijk. Toch is het al de hele dag taai wat betreft aanbeten. Het optimisme is dus ingetogen. Eerst zien, dan geloven.

Het wordt stil in de boot zodra we aan de slag gaan. We hebben lol gehad, we genieten, maar we zijn het er ook roerend over eens dat er nu toch echt weer eens vis gevangen moet worden. Alle drie doen we onze uiterste best.
Een glasheldere aanbeet , acuut zet ik de haak. ‘Ja'. De vis hangt overtuigend en gezien de typerende dril meen ik met baars van doen te hebben. Dat blijkt juist. Een ruwe stekelridder – een echt straatvechtertje dat het klappen van de zweep kent – mag poseren. Éindelijk weer vis!

De impasse doorbroken

Het talud spreekt me aan. Ik heb het gevoel dat hier meer te halen is en meld het mijn collega's. We laten ons verder afzakken, de oever langzaam verlatend. Af en toe moet er lijn bijgegeven worden om bodemcontact te houden. Weer een voorzichtige aanbeet. Mis! Ik laat de shad zakken, wil hem weer voorzichtig optikken en voel dan dat het ding alsnog gepakt is. Weer is het een baars die een kijkje komt nemen.
Ik vis uiterst traag en met de grootst mogelijke concentratie. Langzaam voel ik mezelf wegzakken in een roes. De shad en ik zijn één. Elke beweging die ik maak probeer ik in gedachten zo precies mogelijk door te vertalen naar de actie van het rubber. Mijn ogen zijn bijna gesloten. ‘Bam!' Weer een aanbeet, helaas weer mis. Kort daarna een succesvolle herkansing. Ik noteer nummer vier, een klein snoekbaarsje. Achterin de boot blijft het voorlopig stil.

De drift parallel aan het talud, tussen 8 en 9 meter , voelt goed. Volgens mij moeten we precies hier zijn. De signalen op de dieptemeter zien er prima uit. Hier en daar duidelijke wolken witvis, maar daaromheen vrijwel kale vlaktes met losse signalen. Ze liggen in de buurt en we hebben ze gevonden.
Nummer vijf meldt zich. Ik realiseer me dat de vangsten niet bepaald gelijkmatig verdeeld zijn en werp een plagende blik naar achteren. ‘We worden naar huis gevist', hoor ik Gerben mompelen. Bernd stemt ermee in, ik kan alleen maar genieten. Het meeste vangen is niet het doel, maar een beetje concurrentie is gezond. Ik geniet vooral van de roes waar ik nog steeds volop inzit en meld dat het uiterst trage vissen misschien de sleutel tot succes is. Om kleur als factor uit te sluiten kiezen Bernd en Gerben in elk geval ook voor een bruine shad.
Het spelletje begint opnieuw als we terugvaren naar het begin van het talud. Weer dwalen mijn gedachten af naar een diepte van zo'n negen meter. Het zonnetje schijnt fel in mijn gezicht, het beetje wind houd me wakker. De shad zweeft vlak boven de bodem, vrijwel bewegingsloos. Schuift in een supertrage glijvlucht naar de bodem om daar even rust te nemen. Heel langzaam tik ik hem op, maximaal 15 centimeter . Ik voel dat de aanbeet gaat komen. Het ritueel wordt herhaald. Bij het optikken is het gruwelijk hard raak. Tegen de beweging van de shad in voel ik een brute aanbeet. Spijkerhard en zonder ook maar de geringste twijfel. ‘Ja, hangen!' Gerben en Bernd kunnen alleen maar hoofdschuddend grijnzen.
Ondertussen voel ik dat dit een stevigere vis is. Het kopschudden is voor mij altijd de duidelijkste indicator daarvoor. Flinke halen naar links en naar rechts. Dat lukt een bescheiden visje gewoonweg niet. ‘Dit is een mooiere.', meld ik. Bernd pakt het landingsnet al tevoorschijn maar ik besluit de vis met de hand te landen. Als het maar éven kan kies ik daarvoor. Voorzichtig schuift mijn vinger achter het kieuwdeksel richting de bek van de vis. Die heb ik prima te pakken. 66 centimeter, fraai exemplaar! Het voelt als de bekroning op mijn geconcentreerde spelletje.

De bekroning

Nu beginnen de vangsten beter verdeeld te raken. Eerst is het Gerben die een aanbeet mist, dan slaat Bernd tot twee keer toe in de lucht. Vervolgens is het voor hem alsnog raak. Helaas gaat de vis er vandoor als hij nét in het zicht is. Kijkend naar de hengeltop van Gerben zie ik hoe er een snoekbaarsje aan gaat hangen, om vervolgens alsnog los te laten. We grijnzen, dit is zo'n buitengewoon typerende aanbeet. Ik wend me weer tot m'n eigen spelletje, maar hoor vervolgens dat Gerben het alsnog geflikt heeft. Als ik omkijk zie ik hem een leuke vis landen.

Wie het veel doet wordt er handig in...

...en vangt ondertussen gewoon vis!

Na deze leuke vangst valt het langzaam stil. De aanbeten worden nog spaarzamer en steeds voorzichtiger dan ze al waren. Tijd voor 'n stukje varen én voor wat algemene plaatjes.

Ruig vaarverkeer

Materiaal in rust

Fin-S: betrouwbaar en degelijk

De eerstvolgende stek is de monding van een ondiepe plas. De doorgang is een meter of vijftig breed, behoorlijk langgerekt en heeft een prima diepte. Hier weer talloze, hoopgevende signalen op de dieptemeters. Wanneer komt die aanbeet? Hij lijkt haast niet uit te kunnen blijven. Meerdere driften volgen. Stilte in de boot, de aandacht is bij het kunstaas. Dan, weer bij het zakken, een friemelbeet voor mij. Duidelijk onderschept, en dus een ferme haal om de haak te zetten. De vis geeft leuk partij voor zijn relatief bescheiden omvang. Een leuk snoekbaarsje van een centimeter of 50 wordt als nummer zeven genoteerd.
Verdere actie blijft uit, terwijl we ervan overtuigd zijn dat de snoekbaarzen er liggen. Ik probeer agressiviteit te forceren met een ratelplug. Zonder resultaat. Bernd mist twee aanbeten en daar blijft het bij.

Heerlijke setting

Mijn topshad van deze dag

De zon begint serieus te zakken, het licht wordt schaarser. We varen weer een stuk vol gas en we voelen dat de kou terrein begint te winnen. Opnieuw de snijdende wind. Toch zijn we er inmiddels volledig aan gewend. We hebben vandaag voldoende gegeten, dus het lichaam heeft ladingen brandstof en pompt het bloed stevig rond. Alleen harde aanbeten kunnen ons vandaag nog kippenvel bezorgen.

Op de laatste stek heeft de wind geen kans. We liggen in de luwte van een kanaalarm en de zon is hier ook niet meer te zien. Typische avondstek met een apart sfeertje. Zou hier nog iets te halen zijn?
Ik reken er eigenlijk al niet meer op maar mag toch nog een snoekbaarsje vangen. Daarna blijft het weer een tijdje doodstil. Bernd dwingt een stijlvolle afsluiter af. Doet ie geweldig! De aanbeet was schijnbaar erg fraai en de glimlach op zijn gezicht vertelt meer dan duizend woorden. Het was een taaie dag, deze vangst was meer dan welkom. ‘Die twee gemiste vissen op dat plasje zaten me niet lekker', aldus Bernd. Ik begrijp het volledig en ben blij mijn tevreden maat te kunnen vereeuwigen met deze topvangst. Dik verdiend kerel!

Verdiend succes

Vrij abrupt is daar dan toch het besluit om de trailerhelling op te gaan zoeken. Jemig, wat heb ik genoten. En hoewel ik een paar vissen meer ving dan Bernd en Gerben, weet ik dat ook zij tevreden zijn. Het was een taaie dag, maar vooral ook een erg gezellige. Gewoon weer geslaagd dus. Tien minuten lang genieten we in stilte van de schitterende zonsondergang. Terwijl het water met een noodvaart onder ons doorschiet en de koude wind ons tranen in de ogen bezorgt, verschijnt een brede glimlach op onze gezichten. Woorden zijn niet nodig op dit soort momenten. Heerlijk! De winter hangt in de lucht, wat mij betreft is ie meer dan welkom.

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger