Dinsdag 13 november

Een PR op afspraak

Het maakt niet uit waar ik ook heen verhuis. Overal loop ik mensen tegen het lijf die van vissen houden. Één van die mensen is mijn vriend en huisgenoot Krijn. Al een tijdje heb ik hem mooi gemaakt met mijn verhalen over het sportvissen en baarvissen in het bijzonder. Krijn heeft vanaf het begin laten weten geïnteresseerd te zijn in het vissen in de jachthavens. Nadat ik zijn bescheiden Pr te horen kreeg was het tijd om daar verandering in te brengen. Medio november was het zover. De baarzen werden gevangen en ik had al meerdere goede sessies gehad in een jachthaven niet te ver bij ons vandaan. Tijdens een lesvrije dag besloten we onze studieboeken te laten staan en af te reizen naar de jachthaven.

Een stekende wind blaast door het klapperende raampje in het portier van de rijdende auto. Ik word aangeraden het raampje wat open te draaien om het geklapper te stoppen. Nu raast de harde novemberwind de auto in, hetgeen praten bijna onmogelijk maakt. Ach, gewoon de radio harder zetten en doorsperen naar de jachtgronden. Het begint net licht te worden wanneer de masten in de verte verschijnen. Ik weet wat er op ons te wachten ligt, aangezien ik nog geen week geleden hier een 100+ sessie heb gedraaid. We pakken snel onze spullen uit en laten ons stalen ros achter op de parkeerplaats.

Het hoeft niet ruim te passen

Het hout kraakt onder onze voeten wanneer we de steigers betreden. De afgelopen keren lag er een bol aasvis gecentreerd in de vaargeul. De baarzen lagen tegen het taluud van de vaargeul aan. We wensen elkaar een goede sessie en twee Mann's twisters zoeken meteen de vaargeul op. Net als de vorige keren laat de eerste aanbeet even op zich wachten. Toch is daar na tien minuutjes de eerste tik op mijn hengeltje. Geroffel op de hengeltop kan maar één ding betekenen: de vis lig er nog.

Waar er één ligt…

Er moet wel secuur gevist worden. Met worpen van een meter of twintig moet de lijn tussen de aanlegpalen terecht komen zonder er overheen te vliegen, hetgeen een verloren stuk kunstaas zou betekenen. Wanneer het rubber de bodem bereikt heeft dient deze zo monotoon mogelijk te worden binnengevist vlak boven de bodem. Optikken is ook mogelijk, maar lijkt op deze stek minder vis te produceren. Ook Krijn heeft de smaak te pakken en begint zijn visjes te vangen. Echt groot zijn ze nog niet, maar ik ben ervan overtuigd dat de grotere, schuwere vissen nog wel zullen volgen wanneer de voedselnijd echt losbreekt.

Ook Krijn ving zijn visjes

Krijn en ik staan naast elkaar te vissen en vermaken ons uitstekend met de eerste baarsgolf. Vanuit mijn linker ooghoek zie ik hoe de hengel van mijn maat ombuigt. Aan het gestomp te zien heeft de eerste dertiger zich gemeld. Krijn dirigeert de vis langs de aanmeerpalen en kan hem met de lipgreep verzilveren. 36 centimeter . Een bescheiden lach verschijnt op zijn gezicht. Het PR is in ieder geval al gebroken. Ik beloof hem dat er nog wel grotere gaan volgen en de baars mag weer terug. Ineens begint het water te stromen. En niet zo'n beetje ook. Het water trekt snel de haven uit. Dit heb ik op deze stek nog niet meegemaakt. Ik heb geen idee waardoor de stroom veroorzaakt wordt. Wél weet ik dat de baarzen nu waarschijnlijk in beweging gaan komen. In de vaargeul is het nu moeilijk vissen geworden vanwege de stroming. We zoeken een andere stek op van waar de stroomnaad te bevissen valt. De eerste worp heeft al effect. Een dertiger verschijn protesterend aan het oppervlak. Te zien is dat zijn escorte schrikt van onze aanwezigheid en weer richting bodem wegschiet. De volgers hebben ook een mooie maat.

De overgave

Op één of andere manier lijken de vissen een voorkeur te hebben voor mijn aas en niet voor dat van mijn maat. Zelfs wanneer we van materiaal verwisselen ben ik degene die veruit de meeste vissen vangt. Zelf denk ik dat het met de kleinste details te maken kan hebben. Tijdens het binnenvissen maak ik minieme polsbewegingen. Het is onbewust, maar kan in bepaalde situaties een verschil uitmaken. De aanbeten beginnen weer af te nemen en de groep dertigers lijkt verdwenen. Krijn zoekt zijn geluk verder in de haven. Een van mijn laatste worpen op deze plek wordt beantwoord met een harde ram. Meteen weet ik dat het goed raak is. De aanbeet van een goede veertiger is vaak onmiskenbaar. Het aas verdwijnt dan simpelweg in een vacuüm waneer de vis toehapt. De vis zet alles op alles om los te komen en ik geniet van de lange dril. Ik roep Krijn om mijn hengel over te nemen terwijl ik de vis verzilver. Kijk, dít bedoelen ze met grove baars. Krijn heeft nog nooit zo'n grote baars gezien en schiet enthousiast wat plaatjes. De vis heeft een pens van jewelste, maar is niet uitzonderlijk groot. De meetlat geeft 42 centimeter aan.

Massieve vis

Altijd met beleid

Zodra de vis zijn kop onder water heeft schiet hij weg. Ik kan het niet laten en slaak een kreet van geluk. Wat een dril en wat een vis, geweldig! Ik geef Krijn een schouderklop. “Bedankt voor de foto's, maar nu is het jouw beurt!” Inmiddels is de stroming gestopt, net als de aanbeten op de stek. We besluiten om samen weer in de vaargeul verder te vissen. We vangen nog wel vis, maar niet in zo'n rap tempo al een poosje geleden. We zijn ongeveer vijf vissen verder wanneer mijn aasje weer ik een vacuüm verdwijnt. Deze vis verzet zich net zo hard als de vorige veertiger. Ik kom in de problemen wanneer de vis om een aanmeerpaal heen zwemt. Bliksemsnel moet ik een beslissing nemen. Het 6-honderdste dyneema kan niet veel hebben. Voordat ik het zelf kan doen maakt de vis de beslissing voor me. Met een schok valt de lijn slap. Er schieten meerder lelijke woorden uit mijn mond terwijl ik naar het wapperende stuk dyneema kijk. Ik vindt het niet zo erg als de vis wint. Wél vind ik het erg wanneer de vis dit moet bekopen met een stuk rubber in zijn bek. Hoewel de vis hierdoor niet in levensgevaar verkeert, zal deze hier de komende week wel last van gaan ondervinden. Het duurt een tijdje voordat ik het weer kan opbrengen om door te vissen. Krijn heeft een plek gevonden waar het nodige visje te vangen valt. Samen staan we wederom te genieten van het prachtige visweer en de vechtende baarzen voor onze voeten. Ik weet wederom een grote vis te vangen die op het eerste gezicht ook de veertig centimeter gaat halen. Jammerlijk genoeg komt hij hier net een paar centimetertjes te kort. De vis weet er wel in te slagen mijn rotgevoel van daarnet te verdrijven.

Cruciaal moment

 
Een mooie troost

 
Prachtplaat

Het is altijd lekker om iemand bij je te hebben die verstand heeft van fotografie. Krijn heeft het goed onder de knie en weet een aantal mooie plaatjes te schieten. Mijn huisgenoot besluit zijn twister te vervangen voor een Mann's Action Shad. Hoewel hij af en toe toch een visje vangt is het wel duidelijk dat de baarzen wederom de Mann's twisters verkiezen boven elk ander kunstaas dat we bij ons hebben.

Toch wéér de twisters

Krijn hangt zijn vertrouwde aasje weer in de wartel. We hebben nog ongeveer een half uur te vissen voordat het te donker wordt. Met het wegvallen van het licht beginnen de aanbeten ook af te nemen. Ik heb mijn hengel er voor vandaag al bij neergelegd, maar Krijn vist vastbesloten door. Een kromme hengel is zijn beloning. Zal zijn kersverse PR dan weer sneuvelen? De vis protesteert nog één keer vlak voor onze voeten, maar geeft zich dan over. De meetlat geeft 37 centimeter aan. Wéér een PR! Krijn is dolblij met deze aanscherping en we besluiten de haven achter ons te laten.

Wederom een Pr en een prachtige afsluiting

Wanneer ik in de auto het raampje wederom een stukje opendraai zit ik te reflecteren. Hoe groot zou mijn geloste vis geweest zijn? Een PR? Dat zullen we helaas nooit weten. Het is mijn missie om dit seizoen mijn PR aan te scherpen. Er is absoluut geen reden voor ontevredenheid dat me dat vandaag niet gelukt is. Wanneer ik de brede glimlach van de jongen naast mij zie realiseer ik me dat dit niet voor iedereen het geval is.

Vriendelijke baarsgroeten,
Ernst Schrijver