dinsdag 29 mei

De kop afbijten!

De opening van het roofvisseizoen is een dag waar iedere fanatieke roofvisser al een maand kwijlend naar aftelt. Uitzonderingen zoals ikzelf daargelaten. Ik moet toegeven dat door mijn actieve studie en mijn sociale “verplichtingen” mijn visactiviteiten bijna een half jaar op een té laag pitje hebben staan sudderen, maar de opening van het roofvisseizoen missen? Pas drie dagen ná de opening ontdekte ik achter de computer dat het te laat was. Ik had nog geen concrete visplannen, laat staan dat mijn materiaal in orde was. Na het wegwerken van de eerst frustraties was het tijd om concrete plannen te maken. Dinsdag 31 mei zou het roofvisseizoen voor de heer Schrijver eindelijk van start gaan.

Wanneer ik gefrustreerd op de klok kijk is het al half één ‘s nachts geweest. Ik lig al een uur in bed, maar kan niet in slaap komen. Misschien heb ik er nog geen vrede mee dat ik de opening gemist heb, misschien ben ik gewoon zenuwachtig voor morgen. Eventjes relaxen en een nieuwe start maken is voldoende. Iets minder dan vijf uur later gaat mijn wekker. Snel mijn spullen bij elkaar grissen en op naar de waterkant. Het voelt als pure nostalgie om weer zo vroeg door de polders te fietsen op weg naar mijn eerste stek. Het is prachtig weer. Als het goed is zal het vandaag zo blijven ook.

Ochtendstond…

De eerste stek is een klein sluisje in mijn oude woonplaats. Het oude bouwwerkje is een vaste ligplaats voor de wat grotere baarzen. Traditiegetrouw hang ik een Mann's shadje in de wartel en stuur ik het aasje onder mijn voeten recht naar beneden. Na drie sprongetjes is daar al de verwachte tik. Ik sla aan en krijg meteen een glimlach op mijn gezicht. Voor mij hangt het eerste staartloze shadje van het seizoen! Het verminkte plastic is snel vervangen. Na de eerste paar sprongetjes van het nieuwe rubber duidt een harde ram op het succes van de vervanger. Met een krom hengeltje sta ik te genieten van de eerste baars va het seizoen. Met een grote zwaai verzilver ik de dertiger, die met het licht van de opkomende zon wel uit goud lijkt te zijn gegoten.

Een waar juweeltje

Na wat fotogenieke plaatjes verdwijnt de eerste vis weer richting bodem. Het duurt niet lang voordat de grote broer en het kleine neefje van de eerste vis mijn handen passeren. Een goed begin is het halve werk! Helaas blijft het hierna stil op de eerste stek, en is het tijd om weer wat kilometers te fietsen naar de volgende stekken. Ik kan niet wachten tot ik een bootje heb, en ik deze reis een keer al vissend kan maken.

Kilometers maken op weg naar de volgende stekken

De volgende vaste stek op mijn lijstje is een andere sluis, waar eigenlijk altijd wel een rover te stikken is. Net als in de vorige sluis verdwijnt mijn shadje eerst in de deurkanaaltjes. Helaas blijft de harde aanbeet uit. Wél ontvang ik een aantal friemelige aanbeetjes die duiden op de aanwezigheid van kleine baars. Na een snelle wissel hangt er een klein balansjigje van Nilsmaster aan mijn wartel. Na wat gepruts met het kleine spul weet ik toch vijf vingerkleine stekelriddertjes op de kant te brengen. Een leuke bezigheid, maar mijn ambities liggen vandaag ergens anders. Ik besluit door te gaan. Aan de andere kant van de sluis begin ik weer vrolijk te verticalen met het Mann's shadje. Na een slaapverwekkend kwartier verticalen ineens een snoeiharde ram, gevolgd door een scheldwoord wanneer de vis me in de aanbeet meteen afbijt. Staaldraadje eraan en gewoon lekker doorvissen.
Niet veel later krijg ik de tweede kans, wanneer het hengeltje weer hard dubbelslaat en meerdere meters lijn in spurtjes van mijn molen verdwijnen. Dat het hier weer om een actieve lentesnoek gaat staat buiten kijf, maar hoe groot de vis is is moeilijk te voorspellen. Klein zal de vis in ieder geval niet uitvallen.

Diepe duiken en snelle sprinten…

Na een relaxte dril (mét staaldraad deze keer) geeft de snoek zich gewonnen en is deze rijp voor de landing. Wanneer ik het stukje gekwelde rubber tussen de tanden vandaan wrik maak ik een ontdekking die de teleurstelling van net weer teniet maakt. Niet ver achter de eerste schuilt een tweede shad, die onmiskenbaar de voorganger van de het huidige aasje is. Nadat het teruggewonnen aasje weer in mijn bezit is kan de snoek terug haar element in.

Verassende beesten

Wachtend op de vrijheid

Toch wel een goed gevoel, om een eerder gemaakte fout, hetzij door mazzel, weer goed te maken. Na de veroorzaakte commotie tijdens de dril, lijkt de sluis nu wel uitgestorven. Tijd om door te gaan naar mijn volgende stek.
Wanneer ik het hek van de jachthaven passeer word ik aangevlogen door twee waakhonden. De dieren worden afgerend door mijn aanvallende houding, maar beginnen met de tijd minder angstig te worden en blaffen me de oren van het hoofd. De gealarmeerde havenmeester roept de dieren terug en vraagt mij om de wettelijk verplichte documenten. Wanneer ik hem vertel dat ik van zijn vrouw toestemming heb om in de haven te vissen, krijg ik groen licht.
In tegenstelling tot de winter, zijn er nu veel minder baarzen te vinden in de jachthaven. Bovendien maakt de nu aanwezige waterflora het vissen er niet makkelijker op. Toch wordt mijn aasje ineens abrupt onder een boot getrokken. Ik moet mijn hengel in het water steken om te zorgen dat de vis mij niet aan de boot afsnijdt. Na de eerste spurt is het gedaan met de energie en geeft de baars zich over. Na het onthaken en meten schijnt de vis 36 centimeter te halen. Een slag vis waarvoor je mij wel uit bed mag halen.

Achterblijvertje

Één brok karakter

Na deze topvis weet ik nog twee, ietwat bescheidenere dertigers onder de volgende boot vandaan te peuteren. Ik vang me niet direct klem. Toch verbaas ik me over de kwaliteit, en de kracht van deze vissen. Typerend dat juist de grotere vissen in de jachthaven blijven hangen. Terwijl ik een welkom broodje wegwerk, blijf ik rustig doorverticalen. Boot na boot gaan resultaatloos aan mij voorbij. Na een uur vruchteloos peuteren eindelijk weer die verlossende tik! Na een korte dril ligt er een redelijke twintiger aan het oppervlak, gevolgd door een handvol hongerige schoolgenoten. Nu is het raak! Baars na baars komt nu uit het water en ik vermaak me kostelijk. Helaas zijn dit soort momenten vaak even snel voorbij als dat ze zijn begonnen. Aan het eind van dezelfde steiger krijg ik weer een harde beuk te incasseren. Wéér heeft zich een redelijke snoek gemeld die zich voor mijn voeten weet te ontdoen van het shadje. Ik kan me niet te veel opwinden, aangezien ik nu zeker weet wat voor vis van me gewonnen heeft, en vis rustig door.

Allround roofvismagneet bij uitstek

Na een drietal worpen op afstand wordt wederom de dans van mijn aasje abrupt onderbroken. De gehaakte vis gedraagt zich anders dan alle voorgaande. Na de aanbeet biedt de vis niet veel weerstand. Ongeveer vier meter voor de kant lijkt de vis wel te groeien. Onmiskenbaar snoekbaars. De vis laat zich gemakkelijk landen en verdwijnt meteen weer in het water.

Strakke kop.

Na deze vis, die het roofvistrio compleet maakte, blijft het lang stil in de jachthaven. Voor mij even té stil en ik besluit na een redelijke tijd vruchteloos vissen dat het tijd is om door te gaan.
Wederom een jachthaven staat als laatste stek op mijn lijstje. In deze haven is er maar één plaats waar regelmatig een goede baars of twee te strikken valt. Het betreft een diepe kuil onder de rails op de bodem van de jachthaven. Door een onbekende reden bevindt zich hier een meterdiepe kier, waar ik al menig dertiger heb weten te vinden. Vol verwachting stuur ik het shadje naar de bodem. Aan de diepte te zien heb ik de smalle kier nog niet gevonden. Ineens valt mijn shadje een meter extra naar beneden, vrijwel meteen gevolgd door een harde ram op mijn hengel. Slaan, en niets!. Het zal voor de vissen wel moeilijk zijn om goed aan te vallen in dat krappe gat. Het extreem langzaam bewegen van de shad geeft resultaat. Na wat gefriemel weet ik een hoge twintiger uit het gat te toveren. Na deze vis blijft het een tijdje stil. Nét wanner ik besluit om er een punt achter te zetten wordt het stukje rubber subtiel weggeslokt. De toch wel forse vis komt meteen uit het gat omhoog en spurt het open water op. Helaas is de forse baars niet togen het uitgebalanceerde materiaal opgewassen. Mokkend geeft de vis zich over. Met 35 centimeter méér dan een waardige afsluiting van mijn openingsdag te noemen.

Voor mij maar één vis

Wanneer ik naar huis fiets realiseer ik me dat het niet zo gek is dat ik een tijd lang geen tijd heb kunnen vrijmaken om te vissen. Vier verblijfplaatsen door het hele land, een vrij drukke studie én een vriendin vragen nu eenmaal veel tijd. Ach, tenminste hoef ik me alleen maar zorgen te maken om luxeproblemen!

Vang ze dit seizoen!
Ernst Schrijver