maandag 28 mei

Watertrappelen

Vijf uur in de morgen was het dat Sanne mij op kwam halen met de Punto. De bellyboatspullen van mij zorgde er samen met die van Sanne voor dat de wagen praktisch helemaal vol zat, leuk plaatje. Na een gezellig ritje met vrolijke harde muziek kwamen we aan op de uitgekozen visstek. Een dag met de bellyboat op het kanaal stond vandaag op de agenda. Grote scheepvaart, dus goed opletten en nauwkeurig de stekken uitzoeken. Veiligheid voorop, dat was onze opzet!

De spullen werden uitgeladen en netjes in het gras gelegd. De auto bleef nog even open voor wat achtergrondmuziek tijdens het optuigen van onze bellyboaten. Kunstaasbakjes werden in orde gemaakt en één voor één pompte we de bellyboat op. Het was al goed warm 's morgens, dus de eerste zweetdruppels verschenen al op ons voorhoofd. Nadat we de auto afsloten en in onze waadpakken schoten begon het leuke werk. Klauteren naar de waterkant en vervolgens lekker watertrappelen. We hadden er zin in!

Meteen bij het tewater gaan mochten we enkele leuke golven trotseren van een binnenvaartschip. Even opletten! Heerlijk gevoel in je maag, de bellyboat verplaatst zich verder niet, niks aan de hand. Bij de volgende schepen van dit slag weten we dat we gewoon door kunnen vissen, zolang we niet in zijn vaarweg liggen, prima. We sturen ons richting een stukje water waar Gert-Jan en Sanne afgelopen zaterdag aardig wat snoekbaarzen bijeen geraapt hadden. Het was meteen overduidelijk dat we vanuit de bellyboat een stuk minder vingen. Waarschijnlijk was dit omdat de vis die er vandaag lag niet heel groot was. Heel veel zuivere aanbeten van kleine snoekbaars. Spijkerhard, maar bij het aanslaan geen weerstand. Na enige tijd wisten Sanne en ik toch een paar leuke visjes te vangen. Niet alleen snoekbaars, maar ook een stel leuke baarzen. De zon begon inmiddels ook goed zijn werk te doen, het beloofde een mooie dag te worden.

Gelokt met een puntstaartje

De baarzen lagen er weer scherp tussen

Zeker geen grote vis, maar de sport was erg vermakelijk

De grotere baarzen zouden nog volgen, dit was alvast een leuke start

We waren wat diep aan het vissen. Variërend tussen de 8 en 10 meter. Er lag voldoende vis, dus we bleven een beetje plakken. Echt heel veel rendement uit de aanbeten haalden we niet, dus besloten we om een stuk door te schuiven. Een mooie ondiepe kant van ongeveer 50 meter met veel stenen en vervolgens een heel stijl talud werd stukje voor stukje secuur uitgekamd. Ondiep werd er nu gevist. Veel beet, heel veel beet. Kleine vis, wel allemaal baars ditmaal. Redelijk wat vangsten op de teller nu. Sanne sloeg helaas het meeste mis, een beetje pech denk ik. Bij mij bleef gelukkig wel het meeste hangen. Nadat de beet er wat afviel besloten we om even aan wal te gaan. Onze magen produceerden geluiden waarvan de oorzaak nooit positief geweest had kunnen zijn, ontevreden dus, etenstijd! Sanne blijft wat langer in het water. Ik nuttig alvast een boterhammetje. Hij krijgt regelmatig beet en vangt nog een visje bij voor de statistieken. Dat bellyboaten werkt ongelofelijk verslavend zag ik al wel bij Sanne. Na enig zeuren van mij kwam hij dan eindelijk op de kant, ik vond het nogal ongezellig op de kant, haha!
Nadat we lekker hadden gegeten konden we weer met de buikbootjes het water in. Flippers aan en peddelen maar. We gingen gelijk terug naar de stek waar we zojuist erg veel beet kregen. Het viel gelijk op dat de scholen met baars naar een andere plek getrokken waren. De zon was gaan schijnen. Af en toe een klein beetje en dan ineens een knal! De Parabolic Godfather van Henk buigt ver door en de vis in kwestie krijgt het vervolgens voor mekaar om ook nog eens de hengel voor de helft onder water te trekken. Voorzichtig uitdrillen, slip iets losser, beetje lijn geven en rustig de vis landen nadat ze zich moe had gevochten. Een baars van formaat kwam bovenzetten. Heerlijk gezicht vanuit de bellyboat, zo groot had ik ze nog niet gevangen op deze manier. Achterin de dertig, dat zeker. Misschien net veertig. Het onhandige meetinstrument op m'n schoot van de bellyboat zegt dat de baars net wel, net niet veertig centimeter is. Hoe dan ook, een prachtige baars!

Mooie groene kleuren van een ondiepliggende baars

Sanne krijgt bij het zien van deze prachtige baars natuurlijk een enorme boost met energie. Vlug vissen we verder, misschien liggen er meer van dit formaat. Het zonnetje deed nog steeds goed zijn best tussen alle wolkenvelden door. Het was goed warm geworden. Af en toe gooi ik met m'n handen een plens water over m'n hoofd heen. Lekker verkoelend. Alwetend dat het water vrij smerig kan zijn is de oorzaak meteen bekend als ik binnen nu en een korte tijd wat haren verlies, maar dat zal wel los lopen. Geen grote hoeveelheden beet meer. Waar is die kleinere vis gebleven? Vast naar dieper water getrokken om zich veilig te stellen voor de grotere rovers. Dat die grotere rovers er lagen werd nog maar weer eens benadrukt toen Sanne een keiharde beuk op zijn Metallic Carrot shad kreeg. Een paar geconcentreerde ogen keken naar de hengel. Deze gedroeg zich erg aangenaam. Zwaar gewicht! Het geluid van de slip komt naar buiten, we wilden beide erg graag zien wat er zich ditmaal op de shad gestort had. Het was wederom een kneiter van een baars. Groter en nog mooier dan de baars die net bij mij het bootje van dichtbij kwam bekijken. Fototoestel in de aanslag en knippen maar. Sanne kreeg het beter voor mekaar om de vis nauwkeurig te meten. 42cm en echt een prachtbaars. Schitterende kleuren en diepzwarte ogen, mooie vangst Sanne! Kort na deze kanjer komt er een vis van dergelijk formaat om de hoek kijken, wel iets kleiner, 39cm ditmaal, maar zonder meer wederom een zeer mooie baars.

Terechte tevredenheid!

Meteen bij zijn eerste bellyboatsessie mag hij dit fotomodel weer terugzetten

Stuk voor stuk prachtige vissen!

Het zonnetje verdween en het was gelijk gedaan met de aanbeten van grote baarzen. Opmerkelijk was dat we na enige tijd wel weer kleinere baarzen gingen vangen. Zeker een puntje van aandacht. Misschien toeval, maar ik denk dat het te maken heeft met de hoeveelheid zonlicht. Gezien er toch weer een hele grote hoeveelheid van de vissen niet bleef hangen, kozen we ervoor om het kanaal over te steken en het daar eens te proberen. De teller stond op een vis of 25. Sanne had nog niet zo heel veel gevangen, maar wel beduidend de grotere vissen, ik mocht mij tevreden stellen met de meeste vissen, waaronder een leuke snoekbaars. De dag is nog jong en we waren ervan overtuigd nog veel bij te kunnen vangen. De oversteek was wel even spannend. Toch een redelijke afstand. Goed kijken, links, rechts en dat misschien wel tien keer gedurende de oversteek. Een plotseling snelvarend binnenvaartschip zou niet echt welkom zijn. Die wijken niet uit voor een bellyboat, dat zien ze veel te laat ook. Veiligheid voorop, dus daar ging even alle aandacht naartoe. Eenmaal aangekomen dachten we wel even gauw wat visjes bijeen te sprokkelen. Het duurde even voordat we het doorhadden. Met name Sanne slaagde er in om een leuk aantal baarzen bij te vangen. Geen grote vissen, maar wel weer erg leuke sport. Een grote groep Canadese ganzen vliegt over. Eerst op ooghoogte scherend over het water, later ter hoogte van onze bootjes vliegen ze wat hoger, schitterend gezicht. De natuur is vanuit de bellyboat op één of andere manier toch weer een stuk dichterbij, heerlijk!

Canada's

Leuk speeltje van Marcel's Tackleshop, de Stradic 1000 FB

Langzaam maar zeker naderen we een andere steksituatie. De kale schuine oeverzone gaat over in kademuren en een stukje industrie. Een scheepswerf om precies te zijn. Vanaf de kant altijd een hele lastige stek, omdat je er niet gemakkelijk bijkomt. Meestal is er een Jack Russel aanwezig die heel vervelend doet. Volgens mij zijn we niet gewenst op dat terrein. vanuit de bellyboat gelukkig geen probleem nu, wat een berg perspectieven biedt dat apparaat toch! Voordat we daar arriveren bereiden we ons eerst voor op het passeren van een middenklasse tanker dat voorbij vaart. Ze licht niet heel diep in het water maar er wordt wel aardig wat water weggetrokken. Sanne licht net te kort tegen de kant en komt even droog te liggen. Dat leverde wel een lacherig moment op moet ik zeggen, zag er heel maf uit. Zelf lag ik op iets dieper water en viel niet met m'n bootje op de stenen. Nadat de boot voorbij was kwam het water weer terug met enige snelheid. Sanne dreef weer. Er kon weer gevist worden. Bij het naderen van de scheepswerf werd het interessant. Heel veel beet. En ook heel veel vangsten. Klein aas was de sleutel tot succes. Hele grote vissen vingen we niet, maar het amusement was enorm. De teller steeg binnen een korte tijd naar 50 vissen.

Een leuk slag baarzen

Allemaal even fel!

Nadat we hier compleet waren uitgevist besloten we om opnieuw het kanaal over te steken. Zodat we dus weer aan de goede kant van het kanaal waren. Dat dan in de zin van; aan deze kant van het kanaal staat de auto voor de terugreis. We waren echter ongeveer een halve kilometer verder, dus we konden nog een heel stuk terugvissen. Bij de oversteek werd er weer goed gekeken naar de scheepvaart. Het kanaal was hier een stuk breder en we bevonden ons in een flauwe bocht. Ik koos ervoor om in een vrij hoog tempo te peddelen wat uiteindelijk een verdomd vervelende kramp in m'n rechterkuit resulteerde. Midden op het water, gelukkig zonder scheepvaart in de buurt. Stel je voor dat er wel een schip zou naderen, enge situatie! Na wat strekken kon ik weer rustig verder peddelen. Sanne volgde een stuk verderop. Eenmaal aan de overkant begonnen we weer te vissen. Sanne kreeg wat beet, ik niet en koos ervoor om even een plaspauze in te lassen en opnieuw m'n benen te strekken, maar dan aan wal. Sanne ving nog een visje, geen grote baars, maar het was er één. Zelf ving ik helemaal niks, kreeg af en toe wel wat beet, maar ze beten hier niet goed door. Op het moment dat ik dit zei tegen Sanne knalde bij hem er weer een baars op. Shad achterin de keel. De haak had helaas enkele kieuwbogen meegepakt. Sanne vraagt om een onthaaktang. Niet veel later lag deze na wat opereren op de bodem van het kanaal, kan gebeuren. De shad kwam uiteindelijk los. Vis 52 kon weer gaan zwemmen. Het zag er goed uit, ondanks dat we verwacht hadden dat de baars het niet zou redden. Niet veel later zocht ik met een chagrijnige kop de oever op. Verwijder mijn flippers van mijn waadpak en zet voet aan wal. De bellyboat wordt op de kant "gegooid" en ik ga er verslagen bijzitten. Sanne begrijpt er werkelijk niks van, en nu jullie dit zo lezen waarschijnlijk ook niet. Feit was in ieder geval dat er op de plek van één van de riempjes waarmee de flippers vastzitten aan de laarzen van mijn waadpak een enorme scheur bevond. Slijtage na nog geen 10 sessies met de bellyboat. Ik zat dus met een lek waadpak. Het was net één uur geweest. Nog heel veel vistijd, maar ik besloot om niet verder te vissen om een grotere scheur in de laars van mijn waadpak te voorkomen. Verslagen zette ik mij neer in het gras. Niks aan te doen, maar de frustratie was enorm.

Ik had graag de dag voortgezet ...

Balen, enorm veel balen, meer kon ik niet. Het zijn zaken die gebeuren, dingen die ook nooit welkom zijn. Materiële schade kun je gewoon niet hebben als visser zijnde. Voor Sanne vond ik het wel jammer gezien dit zijn eerste bellyboatsessie was. Nog eens een succesvolle ook. Een paar schitterende baarzen hebben we kunnen vangen. Een mooi aantal vissen ook nog eens, schitterend gewoon. Heel erg zonde dat zo'n sessie op deze manier dan heeft moeten eindigen. Sanne gooide nog wat vanaf de kant en ving nog een baars of twee. Daarna zorgden we ervoor dat alle spullen weer in de auto terecht kwamen. De visdag is voorbij. Inmiddels is alles weer in orde met het waadpak en zal er snel weer gevist worden, jullie horen er van!

Vriendelijke roofvisgroet,
Bernd van Broekhoven