Zaterdag 26 mei

Dé aftrap

De laatste weken van de gesloten tijd werd de jeuk steeds erger. Die eerste twee dagen, het weekend der weekenden. Mijn hemel, wat keek ik er naar uit. Han en ik zouden 26 en 27 mei samen twee dagen lang op de Maas aan de slag gaan. En stevig ook! Vroeg opstaan en met volle motivatie aan de bak, op zoek naar die eerste gretige rovers van het nieuwe seizoen. Gretig, want dat zijn de vissen in juni vaak wel. De paaiperiode is dan voor het grootste deel van de rovers wel achter de rug en zoals wij roofvissers met het kwijl in de mond het water weer opzoeken, zo doen deze afgepaaide vissen zich nu vaak tegoed aan het visbroed.

Moeders houden doorgaans veel van hun kinderen. En dus hebben ze ook vaak veel voor ze over. Op deze eerste dag van het nieuwe seizoen word ik op een mensonterend tijdstip door m'n moeder naar Han gebracht. Gebrácht, jazeker. Uiteraard kon ik ook wel zelf rijden, maar de auto kon deze zaterdag blijkbaar niet gemist worden. ‘Thuis slaap ik wel verder', stelt m'n moeder me gerust. Ze weet dat ik lang naar deze twee dagen heb uitgekeken. Duizend maal dank ma! En net zoveel respect trouwens.

De rit naar de trailerhelling lijkt korter te duren dan ooit. De tijd vliegt nu eenmaal als je lol hebt, en we hébben lol. We genieten met volle teugen, alleen al van het gevoel dat we binnen een uur eindelijk weer op het water zullen zitten. De laatste bochtjes, de hoek omrijden en dan komt de helling in zicht. Heerlijk, die vertrouwde plek! De Maas ligt er prachtig bij en het water prikkelt de zintuigen als nooit tevoren. Hup, snel die boot klaarmaken en aan de slag.Van het moment waarop de motor begint te lopen geniet ik ook altijd weer. Motiverend gebrul. Geen teken van lui gerommel, maar van actie. Vroeg opstaan en vissen! De eerste stek wordt zo snel mogelijk opgezocht.

Welkom terug

We hebben besloten in het begin een stuk te gaan trollen. De motor kan zo prima warmdraaien, terwijl de visdrang enigszins gestild wordt. Bij Han ligt de nadruk op enigszins, want na een kwartiertje pruttelen draaien we onze pluggen binnen en gaat het gas écht open. Hannibal ruikt roofbleibloed.

Het water is enigszins troebel, zo hadden we bij de trailerhelling al geconstateerd. En doorgaans is dat niet zo bevorderlijk voor de activiteit van de bleien. Het snelstromende water spoelt alle kritische gedachten hoe dan ook weg. Roofblei! De kans op deze sportvissen van formaat is hier doorgaans groot dus we gaan ervoor. Han werpt zijn arm uit de kom, ik doe vrolijk mee. Laat die dreun maar komen!
Maar het blijft stil. En hoewel Han niet opgeeft en regelmatig van kunstaas wisselt, heb ik al vrij snel besloten dat ik het werpend op snoekbaars wil proberen. Ik kom een paar keer vast te zitten aan de bodem, meer gebeurt er nog niet. Zeer weinig activiteit al met al. We gaan het verderop bij de monding van een beekje proberen. Iets minder stroming op deze plek, maar toch een hotspot. Er komt een tweede bootje aanvaren. Met drukte op het water houden we op deze openingsdag – ondanks de matige weersvoorspellingen – zeer zeker rekening.
Al bij de vijfde worp is het raak. Een zeer duidelijke, ferme aanbeet is voor mij het teken om krachtig de haak te zetten. ‘Hangen!' Han kijkt resoluut om en er verschijnt en glimlach op z'n gezicht. Dit zou wel eens de eerste van het nieuwe seizoen kunnen gaan worden. Ik voel stevig gewicht, dat vervolgens helaas in één klap wegvalt. Hier heerst geen twijfel: dit was een snoek die zich met zijn sterkste wapen heeft ontdaan van de strakke lijn. Driedubbel balen, altijd weer. Vis weg, vis zit met kunstaas in z'n bek en tot slot: kunstaas weg. Het kan altijd een keer gebeuren, tenzij natuurlijk een stalen onderlijn gebruikt wordt. Hoewel ik dat doorgaans liever niet doe bij deze visserij, ga ik nu overstag. Dit gaat vandaag niet nog een keer gebeuren.

Komt die eerste vis nog? Na een vruchteloos potje ‘speedtrollen' op de roofbleien mag de motor weer een tandje lager presteren. We trollen nu met een rustiger tempo en eindelijk meldt zich daar de eerste vis van het nieuwe seizoen. Han is de gelukkige: een klein snoekje deelt twijfelachtig in de eer.

Gestippelde start van 2007!

Even verderop mag ik mijn eerste visje vangen. Visje mag hier letterlijk opgevat worden, want een zeer bescheiden snoekbaarsje is het slachtoffer. Even later volgt er nog een van iets acceptabeler formaat. Vanwege de regen maken we geen foto's.
Het trollen zal vandaag de hoofdmoot vormen van de technieken. Eind mei en begin juni zijn daar elk jaar weer mooie maanden voor. Ik doe het met veel plezier, als er tenminste nu en dan wat gebeurt. Krijg je urenlang geen aanbeet, dan vind ik het een te passieve techniek en schakel ik liever over op een alternatief.
We naderen trollend de monding van een kanaaltje. Hier ligt een interessante stroomnaad met parallel daaronder een fraai, scherp talud. Vaak staat deze stek garant voor een paar snoekbaarzen, en ook nu laten deze rovers zich hier zien. Han haakt een leuke snoekbaars en mag met zijn ‘nummer 2' poseren.

Snoekbaars, dé junirover

De monding van het kanaaltje heeft Han ook al eens roofblei opgeleverd. Geen wonder dus dat hij het ook daarop nog even probeert. Ik besluit de aantrekkelijk ogende kanten (overhangende bomen) uit te peuteren met een popper. Reactie nul, maar van de techniek op zichzelf geniet ik al volop.
De baars krijgt nu onze aandacht. Het kanaaltje zelf herbergt doorgaans heel wat van deze stekelridders, vooral in de zomer en het najaar. We hangen twee kleinere plugjes achter de boot en slepen ze langzaam voort. Vier meter, vijf misschien? Dan is het al raak. In stijl op de Trigger van Strike Pro!

Wat betreft kunstaas een dag van de klassiekers

We varen verder. Nu eens strak over het midden van het water, dan eens scherp langs de begroeide kanten. Han vangt ook al snel een leuke baars en breidt zo zijn soortenlijstje uit. Maar dan zien we geen strepen meer. Ook niet als we het kort werpend proberen. Jammer! Ik had er graag nog een paar gevangen.

‘Wat nu?' Han heeft de vraag deze dag al een paar keer eerder gesteld. Ik waardeer het, want goed overleg zorgt ervoor dat je plannen maakt waar beide vissers zich enigszins in kunnen vinden. Ik denk kritisch na, kijk om me heen en probeer inspiratie op te doen. Niet zo bijster veel activiteit aan het wateroppervlak, bijna windstil en vochtig, zelfs mistig weer. Bovendien is er nog niet zo veel scheepvaart actief. ‘Wat mij betreft gaan we de kantjes uitwerpen', laat ik Han weten. Die gaat akkoord. Met jerkbaits probeert hij het op snoek, terwijl ik mijn geluk beproef op snoekbaars. De lure & shad van Fox doet dienst als hengel, een roodgele, slanke shad van SPRO mag de rovers foppen.
Er gebeurt bar weinig en een uurtje later zijn we weer aan het trollen. Ik aan de diepe kant op snoekbaars, Han aan de ondiepe kant op snoek. De pas aangeschafte Bomber 24 Long A doet prima dienst en bevalt me nu al uitstekend. Binnenkort moet ik hier even een leuke serie van bestellen, zo had ik al besloten. Bam! Tijdens het binnendraaien knalt de volgende snoekbaars erop. Nummer zes volgt spoedig.

De Bomber 24 Long A: vangen maar...

...en dat lukte aardig!

De monding van een andere beek komt in zicht. Op deze stek ving Bernd in maart verticaal een nette snoekbaars en het verbaast me dat ik hier tot nu toe nog niet zulke goede zaken gedaan heb. De stek oogt grandioos, ook op de dieptemeter. Volop vis! Dit keer gaat de hengel toch echt krom. De Bomber bewijst in de smaak te vallen bij een breder publiek: een snoekje heeft zich eraan vergrepen.

Strak voor de monding

De stek blijkt nu wél volop activiteit op te leveren. Want als ik met de eerstvolgende worp de Bomber vlakbij de oever werp zijn twee a drie slagen met de molenslinger voldoende om alwéér een aanbeet te forceren. Dit gaat hard! Een erg fraaie baars van 37 centimeter mag kort poseren.

Topplaat van mijn topvis!

Als de stekels uit het zicht verdwenen zijn voel ik dat ik even op snoekbaars moet werpen. Het kriebelt nu eenmaal. Het juiste materiaal wordt snel erbij gepakt en ik werp. Eerste worp: geen reactie. En dan de tweede worp, midden in de stroomnaad. Als ik de shad voor de vierde keer optik een log gewicht. Gewicht dat langzaam meekomt en dan begint te protesteren. Flinke beuken op de top: kopschudden! Dit is duidelijk een erg grote vis, ook Han heeft dat meteen door. Hij draait zijn kunstaas snel binnen en stuurt de boot keurig tijdens de dril. Perfect, ook daar heb je vismaten voor.
Drie of vier minuten, zo lang lijkt het in elk geval te duren. Pas dan komt de vis, die eerst steeds diep bleef, langzaam omhoog. Een halve meter onder het wateroppervlak een nieuwe run richting de bodem. De staart was héél even te zien en nam alle twijfel weg: een zeer grote snoek. Een halve minuut later geeft de imposante dame zich definitief over. Strak op de hoofdhaak, recht voor in de bek gehaakt. Yeah, waanzinning! Uit enthousiasme geef ik Han een klap op z'n schouder.

Gulzige dame

Bescheiden ravage als aandenken

Tijdens de korte reanimatie besef ik dat ik het vorige seizoen nog afsloot met een kneiter van een snoekbaars. En nu alweer deze dame! 107 centimeter maar liefst, weer een nieuw persoonlijk record. Laten we het bescheiden stellen: die laatste sessies op de rivier lopen best lekker.

De mondig van de beek levert niets meer op en dat lijkt het startsein voor het middagdutje te zijn. Want trollend, maar ook werpend en verticalend gebeurt er in de twee uur die volgen helemaal niets. Het einde van de dag komt in zicht. Dan meldt zich bij mij vanuit het niets nog een leuk snoekbaarsje op een felgeel plugje van Cotton Cordell. Even later vang ik ook nog een snoekje, wederom op de 24 Long A. Daarmee kom ik op een leuk totaal van 12 vissen. Han wist ze om de één om andere reden vandaag niet zo goed te vinden. 3 stuks voor hem.

Puntgave afsluiter

Laat hoeft het niet te worden, zo besluiten we. Thuis moet er nog een lekkere hap op tafel getoverd worden en bovendien gaat de wekker morgen weer zeer op tijd af. Dan zal dag twee volgen! ‘Wat gaan we morgen doen?' vraagt Han me bij de trailerhelling. Ik heb die twijfel vandaag al vaker hardop gehoord. Een terechte twijfel, want de berichten uit het zuiden - onze oorspronkelijke bestemming - waren niet zo bijster goed. Yvo en Sando hadden vandaag een erg taaie dag en het was bij hun bovendien druk op het water. Filevaren is niet onze hobby.
‘Misschien een andere rivier?' opper ik. Han zegt met een grijns dat hij altijd nog een dagje de Waal op wil. Dat lijkt mij super, maar ik heb de indruk dat het geen heel serieus voorstel is. ‘Straks maar eens een leuk plan bedenken.' is de conclusie. Nu eerst dat zeil over die boot en dan richting huis!

Vriendelijke roofvisgroeten,
Bard Borger