zaterdag 23 juni

Verzopen einde

Eindelijk weer lekker vissen. Precies twee weken geleden bevond ik mij op een grote bak met water op jacht naar de grote baarzen. Vandaag was het weer aan Sanne en ik om op ons vertrouwde thuiswater een visje te vangen. In de tussentijd heb ik niet veel tijd gehad om te vissen. Tentamens, werken, concerten en een feestje waren de activiteiten die het vissen weer een weekje deden wachten. Altijd iets moois om weer naar uit te kijken!

Tijdens het bellen met Sanne waren we het er unaniem over eens dat we weer gewoon moesten aantreden bij het eerste daglicht. Het kon nog wel eens een behoorlijk nat worden in de loop van de dag, dus besloten we optimaal van onze morgen te genieten. Rond de klok van vijven reed Sanne bij mij de straat binnen. Mijn auto was ook al volgeladen. Alleen het bakje koffie moest nog op. Standaard op de vroege morgen start er een gesprek. Laag volume, de mensen in de wijk liggen allemaal nog te slapen. "Goede morgen Sanne, heb je er zin in?" "Zeker!" Niet veel later reden we op het gemakje naar de plaats van bestemming. We zochten weer de plek op waar we eerder dit seizoen al eens een mooie dag gemaakt hadden. Niks is zeker dat het vandaag weer een prima dag zou worden, dus we hadden geen verwachtingen. De dag ervoor had ik van een kennis vernomen dat hij vanaf de kant eigenlijk niks had klaargemaakt. Hij kon ze niet vinden. Hopelijk zouden Sanne en ik het er vanuit de bellyboat beter vanaf brengen. De spullen werden opgetuigd en vervolgens konden we te water.

Leuk plaatje op de vroege morgen. Waar is de zon trouwens?

Het was erg vochtig vanmorgen. De laatste dagen had het erg veel geregend en ook vandaag zou er weer een flink pak water gaan vallen uit de hemel. Gezien de lucht alweer verzadigd was met donkere grijze wolken, had ik er niet heel veel vertrouwen in dat we het lang droog gingen houden. Het viel gelukkig mee. De hemel brak open en er ontstonden blauwe plekken. Het was heerlijk vissen. Ook de baarzen en snoekbaarzen hadden er tamelijk veel zin in. Ze lagen verspreid, maar de beet zat er erg goed op. Veel los en mis, maar we vingen onze visjes. In het eerste uurtjes hadden we samen dik 15 vissen bijeen gesprokkeld. Sanne loste een erg mooie vis aan het einde van dit uur. Waarschijnlijk ging het om een snoekbaars van zeer mooi formaat. De vis bleef lange tijd diep, nam met lange zware slagen wat lijn en deed de Sportex verticaalhengel enkele keren goed krombuigen. 70+, zonder meer! Daarom ook erg jammer dat deze vis halverwege losschoot. We moesten verder genoegen nemen met een snoekbaars van net geen 60cm, wat kleinere snoekbaarzen en enkele felle baarzen. Het weer viel mee en we vingen een visje. Al met al: lekker bezig!

Sanne drilt een mooie baars op de Sportex lat. Eerder die morgen stond hij helemaal krom van een snoekbaars

Ze lagen enorm scherp

Fraai plaatje

Geen 70+ zoals die er bij Sanne op zat, maar zeker een mooie snoekbaars

Dat het niet de hele dag zo mooi kon blijven bleek maar weer. Donkere wolken kwamen opzetten en de wind trok behoorlijk aan. We kozen ervoor om een stek uit te zoeken die stroomopwaarts lag. Tegelijkertijd ook tegen de wind in. Zo konden we mooi alles op het gemakje afvissen, zonder dat we weggeblazen werden door de harde wind. De golven werden steeds hoger door de wind die er steeds harder op kwam te staan. Af en toe versterkt door een kustvaarder of binnenvaartschip leverde dat enkele leuke momenten op. Een reactie van buitenaf is altijd dat zo'n bellyboat toch erg gevaarlijk is met die golven, gezien je om zou kunnen slaan!? Dat valt echter reuze mee, onmogelijk volgens mij. Er komen juist alleen lachende gezichten naar voren als er weer zo'n grote golf aan komt zetten.
Goed, de donkere wolken lieten van zich horen. Sappel viel de regen er uit. Tegen de wind in peddelen we vrolijk verder. Vooral Sanne vangt goed vis op deze stek. Zelf heb ik wat moeite met het vinden van de juiste snelheid en techniek. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet wat Sanne anders deed dan ik. Hij ving 5 vissen en dan mocht ik er nog eens eentje vangen. Uiteindelijk kreeg ik een eigen spelletje onder de knie. Een Arkansas Shiner gekleurde Slug-O van Lunker City liet ik mooi van een taludje hobbelen en weer terug omhoog. Ik kreeg niet veel beet, maar de beet die er op zat verzilverde ik. Kleine snoekbaars vooral. Die lagen waarschijnlijk allemaal gefixeerd op het kleine speldaas. Ook leuk!
We naderen een kop. Deze scheidt het kanaal met een oud doodlopend zijkanaal. Veel beweging in het water door scheepvaart. Samen met een grillige bodem een prima stek dus. Baars was de vis die hier gevangen werd. We genoten volop. Hier en daar troffen we een schooltje. Geen giganten. Hoewel Sanne op een gegeven moment weer met een gevaarlijk kromme Sportex stond. Deze vis gedroeg zich alleen anders. Feller en veel meer gedreven om hard te knokken. Het was duidelijk dat het om een mooie baars ging. Geconcentreerd drilt hij de vis naar het oppervlak, maar voordat we hem kunnen zien schiet de shad los. Auch, twee mooie vissen lossen op een dag is niet fijn. De vangst van een mooie dertiger was een schrale troost. De vis die loste was zonder meer weer een veertiger. Een lengtemaat die we bij de vorige vissessie driemaal waren tegengekomen. Jammer maar helaas. We dobberen weer verder.

Tijdens een eetpauze eten we wat vruchten van deze mooie struik, heerlijke bramen

Baars was de vis die zich goed liet vangen

Voor Sanne was dit Chartreusse Ice gekleurde Salt Shakertje het shadje van de dag. Volgens mij heeft hij ook met niks anders gevist .. ?

Wanneer we de stek verlaten hebben we 35 vissen. Iets meer baars dan snoekbaars. Prima aantal voor een vijftal uurtjes vissen met zijn tweeën. We steken het kanaal weer over wat we eerder die morgen al een keer gedaan hadden. We bevonden ons weer aan de kant waar onze auto's ook stonden. De kant die we nu af gingen vissen was lastiger. We hadden meewind en gingen eigenlijk veel te snel. Met wat handigheid door tegen te peddelen konden we ons wel langzamer mee laten driften. Het vissen werd er niet heel veel gemakkelijker op. Ik zit aan m'n dieptemeter, schoof hem een beetje opzij. Met het verrichten van die actie vernam ik dat het te gemakkelijk ging. De band zat niet strak meer. Conclusie: mijn linkercompartiment was niet meer voorzien van de hoeveelheid lucht die er in zou moeten zitten. Verdorie, lakkage! Op dag moment barst toevallig de pleuris los. Het lijkt wel alsof de regendruppels terug omhoog ketsen. Rottigheid komt nooit alleen zeggen ze wel eens. Ik kijk Sanne aan en zonder dat ik iets zei weet hij dat de visdag ten einde was. De bellyboat liep veel te snel leeg om nog gewoon door te kunnen vissen. Snel laten we ons met meewind terugblazen naar de plek waar we in het water waren gegaan. Ietwat gefrustreerd door materiaalpech klauter ik op de kant. Kan gebeuren, maar twee keer achtereen is wat karig. De vorige sessie zat ik met een lek in mijn laars van het waadpak. Zucht. Nadat ik op de kant meteen ben gaan zoeken naar het gaatje kwam ik er achter dat er bovenin op de naad een klein scheurtje zat. Kan maar één ding betekenen, te hard opgepompt, stom! Enfin, niet moeilijk over doen verder, thuis op het gemakje plakken met pvclijm en er iets van leren, dan is alles weer in orde. Sanne ving nog twee baarzen bij tijdens zijn laatste drift langs het talud. Met 37 vissen mogen we toch best weer tevreden zijn. Samen met die twee geloste vissen van Sanne erbij was het helemaal een supersessie geweest. De volgende keer vangen we ze! Op het moment van wegrijden maken de ruitenwissers snelle slagen. Het regende echt hard. Ik voelde me verzopen. Echt nat waren we niet. Maar noodgedwongen moeten stoppen door materiaalpech voelt ongeveer hetzelfde. Jammer, de volgende keer hopen we op meer geluk. Komt goed!

Vriendelijke roofvisgroet,
Bernd van Broekhoven