Zaterdag 23 juni

Plezier op de rivier

De riviervisserij kan in de zomer heel taai zijn. Vaak maak je grillige periodes mee waarin het de ene dag vreselijk taai is, terwijl de vis twee dagen later elk stukje kunstaas lijkt te accepteren. Je kunt nog zo je best doen om het gedrag van de vis te begrijpen, soms is er gewoon geen pijl op te trekken. De oplossing? Heel simpel: gewoon gaan, je best doen en dan maar zien wat er gebeurt. En niet te snel opgeven!

Vrijdagavond, de bus is op tijd. Hengelkoker, rugzak, schoudertas en een vuilniszak met slaapzak sleep ik mee naar binnen. De enigszins verbaasde blik van de chauffeur voelt vertrouwd: zo gaat het altijd. Gelukkig is de bus helemaal leeg en heb ik alle ruimte om mijn puinzooi een plaats te geven. Ik ga zitten en weet dat ik voorlopig rust heb.
Aankomst op het afgesproken station. We mogen weer in beweging komen. Een vriendelijk bedankje aan de chauffeur, uitstappen en vervolgens een blik richting parkeerplaats. Johan is er nog niet, dus ik moet even wachten. Het regent licht. Niet aangenaam maar als het morgen niet erger wordt dan dit zou ik blij zijn. De voorspellingen zijn ronduit slecht.
Johan komt aanrijden, kort nadat ik hem voor de zekerheid 'n smsje gestuurd heb. Ik was dus nét te ongeduldig. We rijden naar zijn huis, waar de boot voor de deur staat. Die kan meteen worden aangekoppeld, zodat dat morgenochtend niet meer hoeft te gebeuren. Ik breng m'n spullen naar binnen, waar ik vriendelijk wordt ontvangen door de vrouw van Johan. Vrijwel meteen krijg ik zelfs een wafel met kersen aangeboden. Die sla ik niet af natuurlijk! Johan komt ook binnen en we zitten nog een uur gezellig te praten. Relaties zijn het onderwerp van gesprek. Ik heb er de afgelopen weken werkelijk uren over nagedacht en gepraat. Geen wonder, gezien de ontwikkelingen.
Dan voel ik de vermoeidheid plotsklaps opspelen. Het gaat echt hard en ik merk dat ik snel een matras moet gaan opzoeken. Nog even m'n hengels optuigen – Johan smeert alvast boterhammen – en dan krijg ik mijn slaapplek toegewezen. ‘Loop maar mee.' Ik volg en de weg voert zowaar naar buiten, de hoek om, naar een caravan. Daar wordt ik kort wegwijs gemaakt en dan is een ‘slaap lekker' het laatste sociale contact.
Daar zit je dan, voor één nachtje in de caravan van een vismaat en z'n vrouw. Je komt nog eens ergens als visser. Ik denk er verder niet meer over na en kruip in m'n slaapzak. Tijd voor een coma. Na een kwartier wordt dat idee bruut verstoord. Het begint te regenen. Nou en? denk je misschien. Maar in een caravan betekent dit regelrecht lawaai. Goeiedag, waanzinnig! Ik kom er zelfs niet van in slaap en blijkbaar tref ik het deze nacht: de bui houdt uren aan. Dan wordt het droog en val ik eindelijk in slaap…eindelijk! Totdat blijkt dat de regen wordt afgelost door de wekker.

Een paar uur later, eindelijk zitten we op de rivier. Een uurtje geleden hebben we bij de trailerhelling Yvo en Lucien getroffen. Zij vissen vandaag samen, Johan en ik vormen het andere team. De eerste uren trollen we beiden langs een andere oever, op zoek naar de eerste activiteit. Af en toe werpen we een blik naar de overkant, maar daar lijkt nog niet zoveel te gebeuren. Bij ons ook niet trouwens. Groot snoekaas wordt niet te diep en ver achter de boot aangeboden, terwijl kleinere, dieplopend plugjes korter achter de boot over de bodem tikken.

Verdubbel je kansen

Stevige scheepvaart kwam op gang

De laatste tijd mag ik graag slepen met Aruku shads. Ze lopen relatief diep – mits gevist met een dunne gevlochten lijn – en geven hun zwemactie prima door. Uiteraard maken ze bovendien donders veel herrie: soms dé doorslag op een taaie dag! Al een klein half uurtje zwemt ook nu weer zo'n herrieschopper achter de boot. En eindelijk is daar die verlossende ram van de eerste vis. Wat een aanbeet! De Godfather parabolic gaat lekker krom en geeft veel drilplezier. De vis ligt al snel in het oppervlak en rommelt daar nog wat na. Omdat hij bovendien kort uit de oever kwam verwacht ik een winde. Het blijkt te kloppen. Geen weergaloze gigant, maar wel een prachtige sportvis die zeker even op de foto mag.

De eerste van het nieuwe seizoen!

Een kwartiertje later is het weer raak. Opnieuw krijg ik een onmiskenbare, snoeiharde aanbeet en wederom ligt de vis snel in het wateroppervlak. We scheppen de vis, net als zijn voorganger, met een rubberen net. Die is uitermate geschikt voor dit klusje. De vis heeft nog behoorlijk wat energie en doet daardoor bij het poseren een beetje moeilijk. Een snelle meting leert ons dat de vis 49 centimeter lang is. Fraai exemplaar!

Zijn grote broer lag verderop te wachten

Na nog een vruchteloos stukje trollen besluiten we Lucien en Yvo even op te zoeken. De boot van Johan is behoorlijk snel dus dat is zo gepiept. De twee blijken helaas nog niets gevangen te hebben, waarbij gezegd moet worden dat ze tot nu toe enkel en alleen met groot kunstaas op snoek hebben gevist. Een paar honderd meter werpend vissen bleef ook nog zonder succes. ‘Twee windes voor ons' melden we. Lucien verwacht dat Johan zijn reputatie weer waar heeft gemaakt, maar we moeten melden dat ik ze gevangen heb. Normaal gesproken is het inderdaad steevast Johan die de windes weet te vinden.

Meters maken, dat is de strategie waar we voorlopig nog even aan vast houden. En dat wordt al snel beloond met een snoekje dat de Aruku shad gretig pakt. Weer tik ik de vis van het ondiepe af: daar liggen dus toch hier en daar enkele vissen. De laatste dagen leek de vis op dit stuk rivier vrij diep te liggen. Johan haakt vervolgens een baars die, eenmaal keurig uitgedrild naast de boot, alsnog wordt gelost. Die lag wel degelijk diep.

Gretig rovertje

Yvo en Lucien werpen de binnenbocht uit

We komen bij een interessant stuk van de rivier uit. Steile kades en dieper water. Bij navraag aan Johan blijkt even verderop een stuw te liggen. Ik realiseer me dat ik niet lang geleden op het stuk rivier aan de andere kant van die stuw gevist heb.
Yvo en Lucien liggen verderop al stil en zijn overduidelijk verticalend een poging aan het doen. Zij hebben blijkbaar nog steeds geen schubben gezien. ‘Zullen wij ook even meedoen hier?' Dat laat ik me geen twee keer zeggen. ‘Graag' Ik wil ook wel even met shads aan de slag. Ik begin werpend, maar uit ontevredenheid over de omstandigheden daarvoor stap ik al snel over op verticalen. De twee boten liggen nu kort bij elkaar, concentratie overheerst. ‘Pok', een licht tikje op mijn favoriete Saltshaker van 4,5 inch . Limetreuse is het geweldige kleurtje waar ik zo verliefd op ben. Hoppa! De haak zet ik zonder enige twijfel. En de vis hangt! Een leuke dril volgt, waarbij het slachtoffer diep blijft en lekker knokt. Onmiskenbaar snoekbaars. De vis blijkt nét gehaakt op de staartdreg, maar ik weet de vangst desondanks veilig te stellen. Schitterend als het allemaal precies klopt. Weer een vis waar domweg voor doorgezet moest worden. Koppie erbij houden, scherp blijven en met een beetje geluk pak je dan toch nog zo'n vis als deze. Ik voel veel voldoening.

In stijl op de 4,5 inch Salt Shaker Limetreuse. Voor snoekbaars mijn absolute nummer één

Het is tijd voor een break. We trekken de boten half op een ondiepe zandbank die grenst aan een fraaie rietkraag. Yvo heeft taart meegebracht en die smaakt bijzonder goed. We bekijken wat fotootjes, praten even bij over de resultaten tot nu toe en lachen. We lachen véél. Met zo'n koppel als Johan en Lucien kan het ook niet anders. Ze kennen elkaar veel te goed om het saai te houden. Grappen over en weer. Dit soort pauzes geven je weer energie, zeker op de taaiere dagen.

Kijk uit voor dat scherpe riet Lucien!

Na de pauze worden nieuwe plannen gesmeed. We gaan dieper slepen want we hebben toch allemaal het vermoeden dat de vis onderaan het talud ligt. Zo tussen de 4 en 5 meter . We varen terug, stroomopwaarts. Yvo en Lucien nu langs ‘onze' oever, wij over die van hun. Al snel haakt Johan een fraaie vis, maar die wordt helaas vrij snel weer gelost. Johan baalt stevig, het zit hem tot nu toe niet mee vandaag. Verderop is het alsnog raak. Na een pittige regenbui mag hij eindelijk zijn eerste van de dag vangen. Helaas is het geen snoekbaarsje dat een schoonheidsprijs verdiend, maar vis is vis!

De aftrap voor Johan

Dan volgt een stille periode van een paar uur, waarin we de draad even helemaal kwijt raken. We krijgen een aantal forse regenbuien over ons heen en gelukkig biedt de regenkleding uitkomst. Echt koud is het niet en telkens drogen de spullen na een bui relatief snel weer op. Langzaam hervinden we ons en persoonlijk ga ik alleen maar meer genieten van deze heerlijke dag op de rivier. Frisse lucht, de wind, veel vogels op en langs het water en af en toe ook water van boven. Het hoort er allemaal bij, stuk voor stuk zijn het aspecten die bij het vissen op de rivier horen. Ik geniet ervan.

De rivier: waar mens en dier samenkomen

Dan komen de baarzen los. Johan geeft het startsein met een dubbelvangst vlakbij een veerpontje. Die lagen waarschijnlijk tegen de kettingen aan, daar waar ze samen met het speldaas in de zomermaanden vaak te vinden zijn. Gelukkig zit ik net op dat moment te prutsen met mijn materiaal, waardoor ik één hengel kan overnemen. Het zijn kleinere vissen, maar toch fraaie exemplaartjes. Tijd voor een gezellig plaatje.

Fraaie dubbelvangst voor Johan. Als het de komende tijd gaat opwarmen komen deze jongens weer echt los!

Johan heeft moeite met het controleren van de boot. Geen wonder, want de wind begint meer en meer op te spelen. Op den duur worden we bijna weggeblazen, koers houden is lastig. Voor de schipper die de wind op zijn neus heeft zijn dit geen fijne omstandigheden, omdat de boot bij de minste of geringste afwijking opzij wordt geblazen. Continu corrigeren is een noodzaak. Johan vist verder met één hengel, ik doe hetzelfde.

In het laatste half uurtje los ik nog een stevigere vis – waarschijnlijk een snoekbaars – en los ik kort bij de boot een fraaie baars van zo'n 35 centimeter die bijzonder mooie sport levert. Ik krijg een geweldige herwaardering voor die schitterende allround plug van Storm: de Thundercrank. Voor de riviervisserij is het gewoon een prima plug. Loopt stabiel en is duurzaam in gebruik. Ik mag afsluiten met een leuke baars die voor mij het aantal soorten op vier brengt. Vandaag mocht ik winde, snoek, snoekbaars én baars vangen. Wetende dat ik voor allemaal mijn best heb gedaan, geniet ik des te meer van dat gegeven. Johan had helaas opstartproblemen maar ving alsnog zijn visjes.

Ter afsluiting op de Thundercrank

Bij de trailerhelling zien we ook Lucien en Yvo aan komen varen. Zij blijken de vis alsnog gevonden te hebben: baarzen en kleine snoekjes vormden hun hoofdmoot. Helaas hebben ze ook een dramatische ervaring gehad met een speedboot. Op een haar na was het een fatale botsing geweest. ‘Zo maak je nog eens wat mee', zou je in eerste instantie zeggen. Maar dit was wel heel erg serieus. Gelukkig leven we allemaal nog en kunnen we terugkijken op een interessant dagje. Doorzetten was vandaag het motto. Het was geen dag voor de visser die uit was op snel succes!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger