maandag 9 juli

Dubbele brandstof

Eindelijk! Een middag helemaal vrij. De auto staat voor de deur en het weer blijkt de hele dag al aardig mee te vallen. Veel beter dan voorspeld was. Er staat een pittig windje maar de zon laat zich uitbundig zien. Niet dat twijfelachtige gedoe van de afgelopen dagen. Wat zeg ik, weken! Wolken en regen domineren al meer dan een maand. Nu krijgt de zon even ruimte en is het zowaar meteen warm. Vissen dus, zonder twijfel. Ik kleed me snel om, pak m'n spullen bij elkaar en geef ze een plek in de auto. Achterbank wordt naar beneden geklapt zodat de hengels er in de volle lengte in kunnen. Zonnebril op en starten maar!

Hevig gemotiveerd zit ik achter het stuur. Ik denk al vooruit, aan het haventje dat ik met een bezoekje ga vereren. Het is altijd een interessante stek die echter vooral in de zomer leuke resultaten voor het baarsvissen kan opleveren. Een stukje rijden, dat is het nadeel. Geen optie als ik met de fiets op pad ga.
Ai, de benzine! Het metertje staat bedroevend laag en het waarschuwingslichtje knippert zelfs al af en toe. Nu weet ik wel dat je op zo'n moment vaak nog een flink stuk kan rijden, maar ik neem liever geen risico. Dan eerst nog maar even tanken. Motivatie mag voor mij dan brandstof nummer één zijn, de auto redt het daar niet mee.
Twintig minuten later ben ik bijna op de plaats van bestemming. Wie zie ik daar in de verte naar hun auto lopen? Zijn dat Freek en Bj örn niet? Ik nader de twee nog verder en dan blijkt dat ik het bij het juiste eind heb. Raampje open en even een woordje wisselen. ‘Heren, hoe waren de vangsten?' Er volgt geen bijzonder optimistisch verhaal. De twee hadden het op meerval geprobeerd maar die liet niets van zich zien. Op de stek die ook ik voor ogen heb werden alleen een paar baarzen gevangen. Mooi, daar kom ik voor. Het vertrouwen stijgt nog verder! Ik wens de gebroeders nog een succesvolle middag. Ze zoeken een andere stek op.

Rust. Een paar krakende steigers onder m'n voeten en het water dat rustig voorbij stroomt. Goeiedag, wat jeukt het. Dit zijn van die heerlijke momenten die elk visser kent. Een geweldige, uitdagende stek helemaal voor jezelf en niets of niemand die je lastig valt. In m'n eentje vissen voelt soms als therapie.
Als ik mijn schoudertas en rugzak een plaats gegeven heb kan het spelletje beginnen. Ik besluit veel van kunstaas te gaan wisselen op zoek naar de juiste vanger. Mijn ervaring is namelijk dat er in deze periode van het seizoen vaak geen pijl op te trekken valt. Vaak zijn spinners nu hét aas, maar soms doen die het juist niet zo goed en moeten er softbaits of plugjes aan te pas komen.
Eerst een klein Mepp's spinnertje, maat twee. Een beetje rood erin verwerkt, deze zou het klusje moeten kunnen klaren. Maar het is taai. Er volgen weliswaar meteen een paar kleinere baarzen, maar daarna blijft het stil. Pas later volgt alsnog het eerste visje.
Direct onder de steigers zoek ik verder. Hoewel deze stek zich wat betreft omgeving geweldig leent voor het werpend vissen, is dat lang niet altijd de meest productieve techniek. Vaak moet de vis dichterbij en zelfs tegen de eigen oever gezocht worden, waarbij pendelworpjes voldoende zijn. Smakkende geluiden onder de steigers verraden soms een school jagende baarzen en die moet dan resoluut bevist worden.
Ook vandaag blijkt zo'n dag. Het prutsen tegen de eigen oever en onder de steigers wissel ik nu en dan af met worpen richting open water. Maar dat laatste levert geen enkele reactie op. Dichterbij bespeur ik wél activiteit. Af en toe wild gesmak, nu en dan ook enkele twijfelende volgers. Ik vang een paar kleinere baarzen, wild is het verder niet. De vissen liggen er wel maar eenvoudigweg nog niet echt los. Alleen de kleinere exemplaren zijn af en toe actief, kort bij de oever.
Toch vermaak ik me prima. Ik geniet volop van de rust en het weer. M'n t- shirt heb ik al lang uitgedaan, zodat ik mijn lijf op wat zon kan trakteren. Deze zomer is het er nog nauwelijks van gekomen.
Dan weer flinke herrie onder de steigers. Jagende baarzen! Ik twijfel geen moment en werp het hornetje íets naar rechts. Hij maakt even een spurtje en bam! Een iets forsere baars grijpt het hulpeloze fopvisje. Dat bedoel ik: meteen reageren en profiteren van die voedselnijd. Tijdens zo'n aanval op een prooivisje gunnen de baarzen elkaar niets en grijpen ze alles dat voorbij komt. Ook nu ging het zo.

Plotseling gretigheid, ook dát is baars!

Heerlijk materiaal voor de lichte visserij

Foto's maken in m'n eentje heb ik een tijd niet meer gedaan. Het kwam er nu eenmaal niet van. Nu weer een bootsessie samen met iemand anders, dan weer een paar regenachtige sessies in m'n eentje. Ik merk dat ik weer even moet wennen aan het hanteren van de camera. Zo'n baars die totaal niet mee werkt is trouwens extra frustrerend. Snel een paar kiekjes en dan mag ie weer zwemmen.
De wind steekt op, het weer lijkt te gaan omslaan. Maar na een kwartiertje blijkt het toch mee te vallen. Vooralsnog in elk geval. De zon komt weer even tevoorschijn, zij het minder overtuigend dan de voorgaande uren.
Ik werp nog flink wat water af met een spinnertje maar meer dan twee kleinere baarzen levert dat niet op. Zou ik de grotere baarzen misschien toch gewoon op de rivier zelf moeten zoeken? Het hoge, troebele water maakt het daar in elk geval niet tot een aangename visserij. Liever wacht ik daarom even tot het water gezakt is. De komende dagen gaat dat vast een keer gebeuren.

Oog voor elk stukje natuur

In de auto ligt nog materiaal om op snoekbaars te werpen. Zal ik die spullen nog even gaan pakken? Ik twijfel. Dan bemerk ik de geweldige honger en voel ik dat het weer toch echt minder aangenaam wordt. M'n t- shirt gaat weer aan en ik besluit er een punt achter te zetten. Mijn gevoel zegt me dat er vandaag gewoon niet meer in zit. Trouwens, ik heb volop genoten en daar ging het me deze keer vooral om. Missie geslaagd, nu lekker naar huis en mezelf even uitleven achter het fornuis. Tijd voor nieuwe brandstof!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger