Mooi Menaggio

25 tm 30 juli

Menaggio, prachtig gelegen aan het Comomeer in Noord Italië ziet er op het eerste gezicht uit als een filmset (hier is het voor verscheidene blockbusters ook voor gebruikt). Ik kom hier van jongs af aan al regelmatig en de pure schoonheid van het gebied blijft me iedere keer weer verbazen. Hier valt het pure Noord Italië nog goed te beleven. Menaggio is een klein plaatsje gelegen aan het kristalheldere Comomeer. Het meer heeft een oppervlakte van 146 km² en is met een diepte van 210 meter het diepste meer van Europa. Dit meer en nabij gelegen meren bieden hengelaars de mogelijkheid om verschillende vissoorten te vangen, zoals: kopvoorn, bruine forel, zeelt, zonnebaars, Italiaanse fint, black bass, snoek en natuurlijk ook baars!

Het Comomeer: diep, helder ,mysterieus en adembenemend mooi

Met een schok land het vliegtuig en laat ons beiden uit een diepe slaap ontwaken. Vreemd om nu vliegend in Italië aan te komen in plaats van met de auto. We zijn geland in Bergamo. Ons wacht nog een redelijke treinreis noordwaards en een oversteek met de boot eer we onze tent kunnen opzetten. Gelukkig verloopt de rest van de reis ook voorspoedig. Al snel lopen we op de boulevard te genieten van het uitzicht en het heldere water. Onder ons zien we verscheidenen grote vissen heen en weer kruisen. Ook zijn er grote scholen kleiner grut onder de kant te zien. Al mijn hele leven vraag ik me af wat voor soort vissen die grote jongens zijn. Nu heb ik genoeg kennis om dit eindelijk te bepalen. Na een korte observatie word het duidelijk dat het hier om kopvoorns gaat. Stiekem ben ik al plannen aan het om de komende dagen te vissen.

Allereerst moet er natuurlijk een visvergunning gescoord worden. Na wat handen en voetencommunicatie kunnnen een aantal Italianen mij vertellen waar ik de vergunning kan verkrijgen. De vergunning dient opgehaald te worden in het postkantoor. Deze vergunning is geldig voor de gehele provicie Lombardije. Voor zestien euro mag je drie maanden in de proviciale wateren vissen. Jammer dat er niet zo iets als een weekvergunning bestaat, maar zestien euro is te overzien.

Een ware belevenis om hier te kunnen vissen

De volgende ochtend sta ik een beetje onzeker aan de waterkant. Deze ochtend wil ik besteden aan het pioneren in een smeltwaterstroompje dat uitmondt in het meer. In soortgelijk water heb ik in Duitsland veel bruine forel mogen vangen. Ik heb mijn kleine, lichte spinhengeltje en een kleine hoeveelheid aan divers baarskunstaas meegenomen. Zoals ik al zei, deze vakantie was origineel niet bedoeld als visvakantie. Er is niet veel regen gevallen de laatste tijd. Het water staat niet zo hoog als dat het moet staan. Na een tijdje met spinners en kleine plugjes het watertje uitgekamd te hebben blijkt dat het toch moeilijk is om met zo weinig water forel aan de schubben te komen. Toch weet ik dat ze er zitten. Jaren geleden heb ik een man ze zien vangen. Helaas voor mij zit het er dit jaar niet in.

Het riviertje viel tegen

Mijn vriend Vincent zegt ook geinteresseerd te zijn in het vissen, en wil het (onervaren als hij is) zelf ook wel proberen. ‘S avonds staan we beiden aan de oever van het meer om de monding van het riviertje uit te kammen met allerlei soorten kunstaas. Er wordt op het meer veel op baars gevist, hetgeen ervoor gezorgd heeft dat maatse baars hier een zeldzaamheid is geworden. Toch ben ik zelfverzekerd dat er wel een baarsje uit moet kunnen komen. De eerste avond verloopt, mooi als deze is, helaas visloos. We besluiten om toch maar voor het bier en de vallende sterren te gaan.

Niets vangen is nog nooit zo mooi geweest

Iedere avond staan er langs de gehele oever meerdere oude Italianen te vissen op een vissoort die ik jaren heb gezien, maar nog nooit heb gevangen. Het betreft hier Italiaanse fint Alosa agone , niet te verwarren met onze Nederlandse fint Alosa fallax. De heren smijten patenosters die veel weghebben van makreelpatenosters richting open water en vissen deze redelijk snel schokkend terug. Al jaren heb ik gehoopt deze vissoort ook te vangen. Dit jaar leg ik me dit als missie op.

De volgende avond staan we weer aan de waterkant. Ik heb mijn hiervoor meegenomen haringpatenoster gemonteerd en sta deze hoopvol richting de horizon te smijten. Links naast mij staat een “local” hetzelfde kunstje uit te voeren. Ik doe hem zo goed mogelijk na en hoop op een aanbeet. De finten arriveren altijd in vlagen. Als je buurman vangt, duurt het over het algemeen niet lang voordat jij aan de beurt bent. Mijn buurman vangt zijn eerste vis van vanavond. Ik zet me schrap en wacht op wat komen gaat. Na zijn eerste verschijnt er een tweede, derde en vierde vis op de kant. Nu begin ik te twijfelen of ik wel goed bezig ben. Wanneer de beet bij hem wegvalt, besluit ik om hem te vragen waar hij nu precies mee vist. Ik geef de hengel door aan Vincent en wandel richting mij collega.

Net wanneer ik hem wil vragen hoe het spelletje werkt hoor ik en brul van rechts komen. “Beet!” roept Vincent, die staat te stribbelen met een kromme hengel. Ik sprint op hem af. Wanneer ik hijgend naast hem sta realiseer ik me dat mijn vriend geen fint heeft gehaakt, maar onlosmakelijk is verbonden met de bodem van het Comomeer. Na het gewoonlijke gepriegel zit er niet veel meer op dat de boel kapot te trekken. Daar gaat mijn tuigje! Ik gooi het bijltje erbij neer, maar Vincent wil nog doorvissen. Ik hang een vibrax nr.1 in de wartel en laat mijn vriend lekker verdersmijten.

Wanneer ik voor de tweede keer de Italiaanse visser heb bereikt vraag ik hem of ik naar zijn tuig mag “verdere”. Na een korte “si” ontdek ik dat het tuig inderdaad gewoon een patenoster met drie haken is. De met zilverdraad en gekleurde kraaltjes versierde haken zijn een meter van elkaar verwijderd. Ik bedank de man en bedenk me waar de hengelsportwinkel ook alweer is. Morgen schaf ik een paar van die tuigjes aan. Ineens is het rechts van me weer Vincent die het uitschreeuwt. Enigszins laconiek van het vorige alarm loop ik rustig naar hem toe om te kijken wat er nu weer aan de hand is. Ineens krijg ik een spartelende kopvoorn bijna ik mijn gezicht geslingerd. Ik grijp de vis en onthaak deze meteen. Ik ben jaloers als wat. Niet alleen heeft Vincent het voor elkaar gekregen om de eerste vis te vangen, het is ook nog en vissoort die ik nog nooit heb weten te verzilveren. Na een paar plaatjes wordt de kopvoorn weer teruggezet. Dolenthousiast vissen we door tot de zon achter de bergen wegzakt. Helaas kunnen we het kunstje niet herhalen en moeten we het bij één vis laten Het is nog lang geen topscore, maar er is weer hoop!

Vincent schept hoop in de vorm van een kopvoorn

Overtuigend op de vibrax

Nu ik weet dat de kopvoorns zijn te vangen op spinners en dus ook ander klein spul probeer ik de volgende ochtend even om een kopvoorn te vangen. Overal zijn ze in het water te zien. Vissen tot ruim een halve meter lang zwemmen bijna onder je door. Helaas schrikt het kleine kunstaas ze in dit heldere water alleen maar af. Alles wordt afgekeurd: Spinners, lepels, rubber, poppers en zelfs kleine jigjes worden staalhard genegeerd. Des te frustrerender is het om te zien dat ze na het weigeren van je kunstaas snel even een klein visje opslokken om de honger te stillen. In het stilstaande water zijn ze hier dus niet zo maar te vangen aan kunstaas. Ik besluit de kopvoorns links te laten liggen en mijn hoop te vestigen op baars. Na elleloze worpen in het water dan eindelijk een tik! Ik krijg een grijns wanneer ik het bekende gespartel voel. En ja hoor! De eerste Italiaanse perca is een feit! Tijdens de dril zag ik een paar volgende soortgenoten. In hun kiezog waren ook nog andere, compactere schimmen te zien. Ik weet nog een paar baarsjes te vangen en ondek eindelijk wat de unanieme achtervolgers zijn: zonnebaarzen! Helaas zijn deze te klein om op de spinner te vangen.

Adembenemend

De eerste Italiaan

Wanneer ik aan het vissen ben geniet ik van alle levende natuur om me heen. Momenteel liggen er op het strandje waar ik sta een aantal hagedissen op te warmen. Ik kan het niet laten om ze te proberen te vangen. Wanneer ik vlakbij ben vliegt een van de hagedissen onder een kapotte surfplank. In mijn achtervolging smijt ik de surfplank om. Ik schrik me dood en spring reflexmatig achteruit. Twee reptielenogen kijken me nijdig aan. Ik sta oog in oog met een grote, donkere aspisadder. Ik heb ze in de bergen wel vaker gezien, maar nog nooit zo'n grote en nog nooit zo dicht bij de bewoonde wereld. Ik weet dat ik een enorm probleem heb als de gifslang me weet te bijten. De adder ligt opgekruld en valt twee keer naar me uit. Ik ben geen onbekende met slangen en wil een foto van het ondertussen geïrriteerde dier. Ik dirigeer de slang met een stok en hou mijn afstand. Na de foto's laat ik het dier gaan. De slang vlucht het water in en verdwijnt.

Gevaarlijke buurtbewoner

Een beetje trillerig sta ik na te genieten van deze ontmoeting, en besluit ik door te gaan naar de laatste stek van vanochtend. In een klein haventje probeer ik met een spinnertje wat baarsjes te verleiden. Helaas een kansloze poging. Wanneer ik wat loop te spelen met het spinnertje hangt er ineens een grote zonnerbaars onder die er gretig naar hapt. Binnen twee spromgetjes heeft hij hem te pakken. Na een korte, felle dril zwaai ik de vis in mijn handen. De schoonheid van zonnebaarzen fascineert me al jaren. Vooral deze grote, dominante vis is een plaatje.

Een labyrint van neon blauw

Vericalen met een spinner blijkt een erg effectiefe manier om de grote zonnebaarzen te lokken, alleen zijn er maar een paar die daadwerkelijk in de dreg happen. Wanneer het te warm begint te worden staak ik mijn experiment en snel ik me naar ons strandje om verkoeling te zoeken in het water. Diezelfde avond staan Vincent en ik weer op onze stek. Met een biertje in de hand genieten we van de zwoele avond en het experimenteren met visgerei. Ik heb zo'n lokaal tuigje weten te bemachtigen en smijt deze met vernieuwde enthousiasme richting de overkant.

Vééél worpen maken

Na een uur vissen dan eindelijk die verlossende tik en het harde vechten van een haringachtige aan de andere kant van de lijn. Vol genot dril ik de vis uit. Het is voor deze visserij een redelijk grote Italiaanse fint. Het dier is prachtig gekleurd. De buikzijde heeft een paarse metallic glans en de bovenzijde is olijfgroen. Mischien is het de ondergaande zon die ervoor zorgt dat de kleuren zo mooi uitkomen. In ieder geval ben ik erg onder de indruk van deze aanwinst op mijn soortenlijst.

Missie geslaagd!

Helaas slaagt min poging om de vis terug te zetten niet en dwarelt de fint als een blaadje naar de bodem. Een hopeloze situatie. Ik besluit de vis van kant te maken en te schenken aan mijn Italiaanse buurman die dankbaar de vis in ontvangst neemt. Onder de lokale bevolking is er helaas geen sprake van catch & release. Jammer, maar hier nu eenmaal de gang van zaken. Mijn missie is door het vangen van de fint in ieder geval geslaagd. Inmiddels maakt de zon alweer plaats voor de maan en we laten het Comomeer voor wat het is.

De laatste dagen heb ik meer baarzen en zonnebaarzen weten te vangen door een lijntje aan de spinner vast te maken en deze te beazen met een enkele made. Het geblink van de spinner trekt de vissen aan, waarna de made een lekkere, kronkelende maaltijd vormt. Een succesvolle combi die mij nog veel vissen heeft opgeleverd.

Het Comomeer mag dan een enorm visrijk meer zijn. Toch is het voor de roofvisser niet makkelijk om hier aan de schubben te komen. Snoek is door het gebrek aan grove vegetatie nauwelijks aanwezig. Baars is zo goed als weggevist en andere roofsoorten houden zich op in de duistere dieptes van het meer.

Alleen al omdat het er zo mooi is..

Deze vakantie was nooit bedoeld geweest als visvakantie. Ik had niet veel materiaal, het was gewoonweg te warm en onbewolkt. Bovendien waren activiteiten zoals wandelen, zwemmen en bergbeklimmen prioriteit. Toch moet ik toegeven dat het een genoegen en een voorrecht is geweest om in deze prachtige omgeving te hebben mogen vissen en na vijftien jaar sinds mijn eerste keer Menaggio eindelijk te hebben mogen vangen!

Vriendelijke groeten,
Ernst Schrijver