Vrijdag 27 juli

Avonturen (3)

Harde wind. De zon doet zijn best maar kan nog niet veel betekenen. Het is nog vroeg en het is koud op de verlaten kade. Kippenvel op m'n onderarmen. Bernd heeft het beter voor elkaar met zijn warme trui. Toch klaagt zelfs hij over de kou. Dag drie is een kwartier bezig. Zouden we vandaag vanaf de kant ook een paar grotere vissen kunnen vinden?

De plannen voor vandaag waren niet in een handomdraai gemaakt. Aanvankelijk dacht Bernd er serieus over om ondanks zijn lekkende laars het grote water op te gaan met de bellyboat. Ik liet de keuze helemaal aan hem, al maakte ik wel kenbaar dat ook ik de voorkeur gaf aan het vissen vanaf het water zelf. ‘Je moet zelf inschatten of je vrijdag kunt leven met wat water in je laars. Als je denkt dat je daar teveel last van gaat hebben, moeten we gewoon vanaf de kant gaan vissen. Aan ergernis hebben we niets.'
Donderdag laat in de middag hadden we ons buitengewoon goed vermaakt langs een lange schuine oever. Zoals Bernd al beschreef vonden we daar ver uit de kant de nodige vissen. Omdat het bovendien prima werpen was met de rug in de wind, besloten we op dat moment definitief dat we ook vrijdag het kanaal zouden opzoeken. Gewoon vissen vanaf de kant, zoals we dat altijd deden.

Bewapend en wel, op naar het kanaal!

De kade vormt het startpunt en overdonderd door vangsten worden we er niet. Bernd mist een paar beten terwijl ik een telefoongesprekje met Han voer. Die belde kort om te informeren naar de resultaten tot nu toe. Veel ruis door de harde wind, ik versta Han nauwelijks. We houden het kort en ik vis verder. Snel een snoekbaarsje voor mij, kort onder de kant gehaakt. We vangen verder niets meer.

Klein en gretig

Een paar honderd meter verder zoeken we een beter vervolg. Wederom verre worpen en opnieuw het gevecht met de wind. Dat blijft een lastige factor bij deze visserij. Lange, strakke en toch gevoelige hengels zijn nu echt een noodzaak! Het is Bernd die de eerste vissen vindt. Relatief kort bij de kade blijkt een schooltje actieve rovers te liggen. Wederom zijn het vooral snoekbaarzen van klein formaat. Die overheersen op het moment behoorlijk op dit water. De verklaring? Ik heb wel wat ideeën maar zou het eigenlijk niet weten. Ook Bernd heb ik er nog geen conclusies over horen uitspreken. Feit is dat deze visjes op sommige stekken haast een plaag vormen.

Plaag van plezier

Omdat stek nummer drie behoorlijk teleurstelt en omdat de brug over het kanaal weer geopend is, steken we over. Het verkassen met de auto gebeurt zonder veel woorden, het is zo'n beetje routinewerk geworden. Een geoliede machine.
Aan de overkant rijden we een stukje om zodat de auto op een rustige plek uit het zicht staat. We nemen een extra lichte hengel mee naar de kant, want we verwachten dat de wind op deze stek in ons voordeel is. Zo licht mogelijk vissen blijft ons streven.
Mooie actieplaatjes schieten gaat ons goed af, maar ook hier wordt de vis niet overtuigend gevonden. Bernd vist een heel stuk beetloos af terwijl ik vissend met mijn een felgele fin- S shad slechts een paar kiezelharde beuken weet te incasseren. Die mogen er dan ook wel wezen en ik maak Bernd erop attent. ‘Altijd kans op een leuke snoekbaars hier.' Hij kan het weten en ik trouwens ook. Op deze stek ving ik bij mijn eerste bezoek al een leuke snoekbaars.
Bernd probeert het op dezelfde stek, maar dan een flink eind naar rechts. Zijn voorkeur gaat uit naar het vissen vanaf de schuine oever daar. Op het punt waar de kade ophoudt doet hij extra z'n best. Dat zijn dan ook vaak de interessante plekken op dit kanaal. Een half uur later pakken we in. Bernd heeft niets gevangen, ik ook niet.

De natuur is overal

Bernd in actie

Schuine oevers! Gisteren deden we er leuke zaken en daarom zoeken we ze nu weer op. Er moet nu verdorie toch eens écht vis gevangen gaan worden. Overtuigend is het tot nu toe geenszins. De lange steigers laten we nu meteen voor wat ze zijn, we beginnen meteen vanaf de schuine kanten te werpen. En ja hoor, het gaat meteen los! Binnen korte tijd vangen we een serie leuke baarzen die hard knokken. Het gaat zeer gelijk op, altijd leuk. Een dubbelvangst zelfs. We vermaken ons prima, eindelijk hebben we ze gevonden!

Dubbel plezier

Strak op de hoofdhaak

Dan wordt het langzaam stiller. De vis lijkt zich verder uit de oever op te houden. Bernd schuift een stuk op, ik heb het gevoel dat er nog meer te halen valt en ik blijf nog even stug doorvissen. Een voorzichtige beet in de verte. Hangen! Weer een leuke baars. Een paar worpen later volgt er nog een. Deze heeft het Hammer shadje volledig naar binnen gewerkt. Over vraatzucht gesproken! Dan valt het ook hier definitief stil. Ik zoek Bernd op, maar die heeft geen actie meer gezien. Of toch? Hij mist 'n paar beten, ik besluit een handje mee te helpen. Bij de eerste worp is het raak. Moeten ze nu echt alleen die gekke Hammer shad hebben? Het ding doet z'n werk in elk geval prima.

Vanuit m'n ooghoeken zie ik dat Bernd van kunstaas wisselt. Ik let er niet speciaal op want het gebeurt – zeker bij hem – tientallen keren per dag. Bij de eerste worp is het raak. ‘Op de lepel', hoor ik Bernd zeggen. Een mooie baars komt tevoorschijn, een zwarte lepel van respectabel formaat bungelt in zijn bek. Geinig ding! Volgens Bernd kan hij er kort mee bij de bodem vissen, erg handig op dit water. De eerstvolgende worp geeft een leuke snoekbaars te kennen dat hij ook wel wat zag ik het stukje metaal. Vlak bij de kant kiest hij alsnog eieren voor zijn geld.

Alsnog actie

De kleinste Hammershad in een soort spieringkleurtje. Hij deed het geweldig!

We rijden een flink eind richting het zuiden. De schuine oevers waren leuk maar hadden duidelijk rust nodig. De beten namen af en we besloten om er vanavond terug te keren. We beginnen ten zuiden van het dorpje waar we gisteren waren, omdat Bernd daar nog een aantal goede stekken kent. Ik ken ze ook van eerdere bezoeken hier. Er moet inderdaad een visje te vangen zijn, afgaande op onze ervaringen van toen.
Toch blijkt het tegen te vallen. Hier en daar vang ik in het begin een paar vissen, Bernd vindt ze nog niet. Bij de schuine oevers zit hij vaak vast. Gebeurt mij binnen een kwartier ook. Het talud opvissen blijft een lastig verhaal, zeker vanaf de kant.
Op de hotspot van gisteren gaat het ook nu weer los. Daarbij merken we wel dat de vis eerst op gang gebracht moet worden. Even laten zien dat de tafel gedekt is. We vangen een serie baarzen en als het lijkt stil te vallen meldt zich een leuke snoekbaars met een knalharde beet. Leuke dril ook. Ik geniet er met volle teugen van.

Een plaatje waar ik de tijd voor nam

Toen ze wakker werden ging het los

Stekels, daar houden we van

Dan wordt Bernd melig. De warmte en de opgebouwde vermoeidheid van de afgelopen dagen eisen zijn tol. De eerstvolgende stekken leveren niets meer op. Het inkakmoment van de dag, zo moeten we het maar zien. Het wordt tijd voor een ouderwetse friet met satésaus, vindt Bernd. Ik ben het volledig met het menu eens maar wil graag eerst nog een stek aandoen. Bernd gaat akkoord, hij weet ook nog wel een geschikte locatie. Daar waar we woensdag het water afgestuurd werden gaan we nu vanaf de kant te werk. Verre worpen en weinig vis. De zon begint te zakken, de wind neemt iets af. Tergend langzaam gaat de middag over in de avond.
Tegen het talud vindt Bernd nog een paar baarzen. Ik vang er een ver uit de kant, vissend met een imitatieworm. Het zijn nog een paar leuke vissen maar het is verder allemaal niet bijster indrukwekkend. We besluiten definitief de frietzaak op te zoeken. Eten!

Mann's blijft presteren

Klaar voor de landing

Dat plan wordt gedwarsboomd door een hopeloos lange rij. Daar hebben we geen trek in, dan eerst nog maar even vissen. Bernd rijdt snel naar een dichtbijgelegen stek waar we een half uurtje kunnen doden. Een diepe kanaalarm die vol ligt met boten. Aanvankelijk gebeurt er niets, dan krijgt Bernd ineens een beet. Toch nog leven hier? Bernd heeft het gevoel dat het een verdwaald snoekbaarsje was. Maar toch blijkt hier meer te beleven. Voor mij althans, want Bernd vindt geen vis meer. Ik los een baars, vang er dan een. Er volgt er nog een en ik sluit af met een snoekbaarsje. Nog even scoren voor het eten. Dan is het toch echt tijd voor die vette hap waar Bernd en ik zo gek op zijn!

Nog even scoren

Stilleven..

De grote friet satésaus en frikadel speciaal vielen bijzonder goed. Soms overschat ik mijn honger, maar dit keer paste alles netjes in mijn maag. Als die kon praten had ie me nu bedankt, ik weet het zeker.
Het is tijd voor het laatste uurtje. Het laatste genieten, samen werpend langs het kanaal. Ik merk dat het gevoel van weemoed me opnieuw bekruipt. Jemig, wat kan ik toch genieten van dit water. Jammer dat ik morgen weer afscheid moeten nemen. Een gevoel van rust komt als een warm deken over me heen. Een blik naar links, waar m'n maat staat. Concentratie en toch ontspanning. De avond is gevallen, de wind is verdwenen. Het laatste licht zorgt voor een geweldige sfeer. De baarzen. Ze komen nog éven los voor een laatste hap. Ze zijn duidelijk actief want we vangen ze kort onder de kant. Die zijn het talud opgekropen achter de prooivis aan, dat kan niet anders

Het laatste uurtje

Genieten!

Ik geniet zonder grenzen. Elk tikje waarmee de shad neerkomt voel ik. Zeven gram, zwaarder is mijn loodkop niet. Zo lekker als nu viste ik zelden. De laatste gretige baars knalt met volle overtuiging op het aas. Een spurtje adrenaline schiet door m'n lijf. Dit gevoel zal gelukkig nooit wennen. Dit soort dagen ook niet. Samen vissen met je beste maten blijft heerlijk, en altijd weer verassend. Het blijven avonturen.

I'll be back

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger