Donderdag 26 juli

Avonturen (2)

Er staat een stevige wind over het kanaal. Een kabbel kunnen we het niet meer noemen. Grote golven maken het heel lastig vissen. De wind trekt aan en er lijkt een storm op te komen dagen. Ik ben de controle over mijn bellyboat compleet kwijt. Stuurloos, zo hard als ik trappelen kan met de flippers probeer ik mij staande te houden. Het lukt niet. Hevige regenval, het zicht wordt wel heel slecht. Ineens is daar dan een grote politiejacht. Volle vaart komt hij op mij af. Ziet hij me? Nee hij ziet me niet. Paniek, wat nu! Ik trap zo hard als ik kan maar ben te laat ...

De wekker gaat af en ik schrik wakker. Oeff, een droom. Goede morgen Bard! Mijn maat heeft net zulke kleine oogjes als ik. Gisteren was een vermoeiende dag. Het vissen was vrij intensief en daarbij kwam voor Bard ook nog de lange reis hier naartoe. Een stevig ontbijt en een lekkere bak koffie en thee voor Bard volgt. Vrij gauw zitten we in de auto. Bellyboats achterin en gas op de zuigers. Je zal wel denken. Waarom gaan ze bellyboaten als ze de vorige dag van het water zijn gestuurd door de politie. Ik zal het uitleggen. Het kanaal loopt tot ver in Gent. Op een gegeven moment zit je dus niet meer in Nederland als je het kanaal volgt. Vlak over de grens is er een mooi zijkanaaltje. Ander vaarwater, andere regels. Voor zover ik weet moet hier een goede vis te vangen zijn. Of dat inderdaad zo is, gingen we vandaag uitproberen. Nadat we de opblaasbootjes te water hadden gelaten begonnen we al gauw met vissen.

Actief plaatje

Meelifter

Ardennen?

Een eerste aanbeet blijft lang uit. Een stenen muurtje in de verte geeft een mooie stek aan. Bij aankomst krijgen we gelijk beet. Echt van die priegelbeetjes waar je eigenlijk heel weinig mee kunt. Kleine vis, dat is een feit. Baars, maar kleine snoekbaars zat er ook zeker tussen. Echt van die typische "knalletjes". Bard is de eerste die een vis verzilverd. Toevallig waren er op dat moment twee vissers op de kant die vroegen naar ons resultaat. Tegelijkertijd ving Bard de eerste, grappig. Hier blijft het dan ook bij. We vissen het hele stuk af wat we nog in gedachte hebben, ik denk zo'n kleine kilometer. Compleet aanbeetloos, helemaal dood. Wanneer we aan het einde zijn van het zijkanaaltje vragen we ons af wat nu het plan is. We gaan er hoe dan ook uit, hier is het niks. Even plassen op de kant. Al dat water rond je heen is aanstekelijk. Eenmaal op de kant constateer ik opnieuw een lek in mijn laars. Niet in de vorm van het vinden van een gat, maar het voelen van een natte voet. Verdoemd, weer pech met die laars. Mijn humeur zakt enigszins naar een minder fijn niveau. Waarom? Vraag ik me natuurlijk af. Een vraag die niemand voor mij beantwoorden kan. Materiaalpech, het blijft een domper. Ook het vissen is tegengevallen. Waar moeten we ons nu op storten? Ik vergeet de pech met m'n materiaal en bedenk gauw alternatieven. Voor vandaag blijft het in ieder geval bij het vissen vanaf de kant.

Indrukwekkende omgeving

Gestrikt met het sassy shadje

We zitten op het water en trappelen terug naar de auto. Een heel stuk en het schiet echt niet op. Het is Bard die vindt dat hij echt geen meter vooruit komt. "Dit gaat minstens nog een uur duren!" Ik ben ervan overtuigt dat ik die afstand in een kortere tijd afleg. Kijkend naar zijn bellyboat zie ik dat de Ron Thompson echt een heel stuk dieper in het water ligt dan mijn Creek Company. Dat verklaard de zaak dat ik sneller ben. We krabbelen terug naar het einde van het kanaaltje en klimmen daar op de kant. Te voet langs een parallelweg dan maar. Een uur later zitten we in de auto op weg naar beter. Onderweg pakken we nog een viswinkel mee in België. Heel gezellig was het er niet, wel veel klanten. Goede zaken daar voor die mensen. Bard koopt nog een shadje en we stappen weer in de auto.

We arriveren in een leuk dorp met een heerlijk rustig binnenhaventje. Eten! De tas met al het lekker komt tevoorschijn. We zetten ons neer en genieten van het weer en de omgeving. Veel jongbroed in het water. Ook enkele meerkoeten met jongen. Dat zal de tweede keer al wel zijn dit jaar. De salades en een zalige bak soep smaken weer heerlijk. Ik voel me nog niet heel happy. Dat waadpak blijft maar in m'n hoofd zitten. Gauw vergeten en relaxed vissen zo. Eerst nog even goed eten en gezellig kletsen. Het dorp leeft, veel mensen op de been. Hier en daar zie ik mensen kijken en denken. Terugkijken is dan altijd leuk. Enfin, de tijd tikt vrolijk verder. Verschil met gisteren is dat we vandaag niet tot het donker vissen, maar tot een uur of vier. Rond zes uur verwacht Désirée ons, een goede vriendin. Lekker koken, eten en goed relaxen zodat we de vrijdag er weer helemaal tegenaan kunnen.

De twee

Meerkoet met jong

Het eten wordt opgeruimd en we hervatten ons avontuur. Het oogt heel rustig onder water. Ik krijg geen beet. Toch is het Bard die in korte tijd een paar baarzen met zijn sassy shadje uit het water tovert. Veel vissen zijn het niet, maar alles voelt goed, gezien de morgen erg karig was begonnen. Eenmaal aan het einde van de kade vinden we duidelijk een grote groep met baarzen. Hier mag ik dan mijn eerste visje van de dag vangen. Het waadpak is vergeten.

Eindelijk een baars

Het groepje met baarzen dunt zich snel uit en al heel rap krijgen we geen beet meer. Af en toe een tikje en een visje. Je kunt zo de hele dag wel vis blijven vangen. We hebben alleen geen hele dag. Ik hoop op meer actie elders. Grotere vis vooral. Bard gaat akkoord. We rijden weer.
Een mooie schuine kant wordt opgezocht. De wind staat perfect. Mooi in de rug. We vinden de vis ver weg. Allemaal een leuk slag baarzen die goed sport geven. De snoekbaars die we vangen is niet groot. Broed van vorig jaar. Allemaal een centimeter of dertig. Leuke aanbeten op de shad, dat wel. We eindigen met vissen voor vandaag. Net geen dertig vissen in totaal. We zijn lekker bezig geweest..

Stevige vissen

Bard scoorde later in de middag goed met de kleinste Hammers

Diep water en strakke stokken

Fel beestje

De Cormoran, niet overal even gewenst!

De grotere vissen blijven nog even uit. Morgen weer een kans. Ik hoop nog steeds op een dikke baars en snoekbaars voor Bard. Tijdens de dagen die hij hier al heeft gemaakt met mij langs het kanaal zijn er al dikwijls mooie vissen gepasseerd, maar de echte memorabele vangsten blijven steeds uit tijdens zijn bezoek. Gelukkig draait de gezelligheid daar niet om, maar het zou wel eens mooi zijn. Vrijdag weten we of het gaat lukken. Vanavond eerst gezellig kokkerellen bij Désirée. Daarna gezellig naborrelen achter de TV en zalig in slaap doezelen, zodat we de vrijdag compleet opgeladen kunnen starten aan ons laatste avontuur voor ik op vakantie ga. Komt helemaal goed!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven