Woensdag 25 juli

Avonturen (1)

De bellyboat is prima te tillen, maar de flippers zijn een ramp. Als een kreupele eend waggel ik over de grote stenen. Vrij steile oever, oppassen geblazen. Voeten hoog genoeg optillen, want anders struikel ik nog over m'n eigen voeten. Uitkijken voor de gladde keien, die zijn extra gevaarlijk. Bernd loopt voor me uit het water in. ‘Hier is het vlak en kun je prima staan.' Dat geeft vertrouwen. Een grote stap het water in en dan voel ik inderdaad een vlakke ondergrond. De bellyboat kust het water. Even een kwartslag draaien en dan neem ik voorzichtig plaats. Een gevoel van intense rust komt over me heen. Hengel en andere spulletjes bij de hand, het avontuur kan beginnen. Met een paar trage bewegingen van de flippers neem ik afscheid van de oever. De eend zwemt!

Woensdag 25 juli, een uur of twaalf. Schitterend weer, wel een pittige wind. Na de duffe trein- en busreis ben ik blij dat ik de frisse Zeeuwse lucht kan opsnuiven. Het kanaal! Mijn blik valt er met een gevoel van heimwee op. Maar waar is Bernd? Hij zou me afhalen maar de rode auto is nog nergens te bekennen. Na een paar minuten nog steeds niet, dus dan maar even een belletje. Een kort en vaag telefoongesprekje volgt. Verbinding meteen weer verbroken. Wat is er aan de hand? Dan verschijnt in de verte de auto. Bellend rijden is inderdaad geen succes, dit verklaart een hoop. Een geweldige ontmoeting is het. We hebben elkaar een poosje niet gezien en kijken beiden enorm uit naar de komende dagen. Lekker samen erop uit, achter de stekels aan. Aan de gezelligheid zal het in elk geval zeker niet liggen. De handen worden geschud met een grijns op het gezicht. ‘Stap in!'
Eenmaal thuis bij Bernd werpen we nog eens een tevreden blik naar buiten. Het is droog, de zon schijnt zelfs. In de auto waren we het er al meteen over eens: hier moest van geprofiteerd worden! Voor de komende dagen is immers geen topweer voorspeld.
Meteen eten we wat, écht haasten is er niet bij. We willen snel het water op maar hebben geen zin in nodeloze stress. De boterhammen vallen goed, ik had behoorlijke honger. Hengels optuigen en even omkleden. Dan de andere spullen in orde maken en tot slot de auto inladen. Mijn hemel, wat een enorme lading is het. ‘We gaan bellyboaten en nemen mee…' Dat soort kreten schieten door mijn hoofd als ik de volgepakte auto aanschouw. Dit is met recht een onderneming te noemen.
De muziek knalt uit de speakers op weg naar het kanaal. Fris nummertje, past goed bij de optimistische stemming. Mensen wat een topweer! Het lijkt zowaar zomer. Bij aankomst gaat meteen de achterklep open en wordt het materiaal tentoongespreid in het gras. Bellyboats, pomp, waadpakken, flippers, hengels en nog wat andere spullen. Kritisch en oplettend volg ik de eerste voorbereidingen. Uiteraard pomp ik zelf mijn bellyboat op. Een parachutist vouwt ook zijn eigen parachute. Ik wurm mezelf in de neopreen huid, die soepel zit. Dit SPRO waadpak bevalt me prima, sinds de aanschaf. De bellyboat heb ik van Han geleend en hij is nog niet eerder gebruikt. Ik mag hem dopen, een eer!

Voorbereidingen

Nadat de bellyboat volgeladen is met de nodige spullen – waaronder voldoende kunstaas – begint een stoeipartijtje met de flippers. Bernd vroeg me of ik die hier op de kant of in het water wilde aandoen en de eerste optie leek mij de beste. Wat immers te doen als het in het water niet wil lukken? De veters worden aangetrokken en dan ben ik er helemaal klaar voor. Gaan met die banaan.

Voorzichtigheid is geboden!

Ik ga succesvol te water, het is een geweldige ervaring. Al eerder viste ik vanuit de bellyboat maar niet eerder dreef ik hier op het kanaal. Ik kende dit water enkel en alleen vanaf de kant.
We beginnen op een meter of vijf diep te diagonalen, waarbij ook het werpen richting de oever toegepast wordt. Zo kan het talud netjes worden afgevist, in plaats van óp vanaf de kant. Vastlopers komen daardoor veel minder voor. En toch zit ik al snel vast, balen! Het is een prachtig klein Hammer shadje waar ik hooggespannen verwachtingen van had. Verwoede pogingen om het ding los te krijgen leveren niets op en uiteindelijk neem ik met het pijnlijke gevoel van een knappende lijn afscheid van het aasje. Valse start.
Bernd begint beter. Hij haakt al snel de eerste vis en een tweede volgt niet veel later. Dan een leuke snoekbaars! Er zit duidelijk veel beet op, ook bij mij. Ik los kort na de vis van Bernd ook een grotere vis, zeer waarschijnlijk snoekbaars. En afgezien van die vis krijg ik talloze beetjes die niet verzilverd worden. Af en toe blijft er kort een vis hangen, maar verder kom ik nog niet. Ze zijn erg voorzichtig daar beneden, het wachten op de eerste echte vangst zal nog even moeten duren.

Kickstart!

Alles bij de hand

Ondertussen geniet ik met volle teugen van de zon en ik stoei met de pittige wind. We werken ons een weg tegen de golven in, parallel aan het talud. Daarbij moet vrij stevig doorgetrapt worden en dat begin ik na een uurtje te voelen in mijn benen. Bellyboaten op groot water is onder dit soort omstandigheden geen luie bezigheid!
Pas na een stuk of tien missers is daar eindelijk de eerste vis. Het is de eerste baars van de middag en dat schept toch nog enige trots. Deze vis zien we het liefst! Kort na deze vangst tover ik nog twee vissen tevoorschijn. Dit deel van het talud herbergt duidelijk meer actieve vis. Schitterend hoe precies we die enkele vierkante meters vanuit de bellyboat kunnen afvissen.

Éindelijk de eerste!

Bernd vond vooral snoekbaars

Ik pakte er ook een mee

Vlak voor we aan land gaan voor een pauze, vissen we wat korter tegen de kant. Een meter of drie diep, daar zoeken we de baarzen nu. Bernd vangt er als eerste een leuke baars en even later scoren we er allebei een paar vissen. De vangsten zijn zeker niet onaardig. We genieten!

Uit de oeverzone geplukt

Handig, die plankjes

Op de kant gaat het genieten op volle toeren verder. Dit keer glimlachen we niet van de visserij, maar van de overheerlijke broodjes met salades. Een beker warme soep erbij en lekker liggen in het gras. We kletsen en prutsen met shadjes, ondertussen krijgen de benen de nodige rust. Een bijzonder aangenaam half uurtje. Ik vertel Bernd dat ik nu al ontzettend blij ben met mijn bezoek aan hem. ‘Hier krijg ik geen spijt van vriend!'

Gezelligheid en ontspanning, perfect

De wind lijkt wat aan te trekken als de middag vordert. En dat maakt het vissen er niet gemakkelijker op. De vis is ook minder bijtlustig en de scheepvaart blijft onverminderd actief. Een loodsboot lijkt ons bewust op vrij korte afstand en op volle kracht te passeren. Die kerel wil ons eens lekker laten schrikken, zo vermoeden we. Het lukt hem niet echt. De golven zijn imposant maar er gaat niets fout. Wel even spannend natuurlijk!

Bellyboaten op groot water, yeah!

Dan nog meer spanning. Politie! Vissend vanuit de bellyboat is Bernd er op het kanaal nog niet eerder mee geconfronteerd. Rijkswaterstaat kwam wel vaker langs, maar negeerde hem. Wat zullen deze mensen doen? De boot mindert even vaart en lijkt op afstand in te schatten wat we aan het doen zijn. Blijft een wonderlijk gezicht natuurlijk, twee van die drijvende banden. Dan vaart de boot verder, ons gerustgesteld achterlatend.
Bernd kijkt niet zo vrolijk. Zegt dan iets over een natte voet en ik voel de bui al hangen. Een lek in zijn laars! Dat blijkt inderdaad het probleem. Nog even vissen we verder maar dan besluiten we op en neer naar huis te rijden om het lek te repareren. Dit moet gewoon opgelost worden, verder vissen is uitstel van executie. Bernd baalt stevig en dat begrijp ik goed. Materiaalpech is uitermate irritant.
Thuis wordt het lek rigoureus gedicht. Het moet even drogen en dat biedt ruimte voor een glaasje sap en wat zalf op de onderarmen. Die zijn behoorlijk verkoold door de continue felle zon. Die voel ik trouwens ook al behoorlijk in m'n hoofd. En dan te bedenken dat we zo weer op het water drijven! Dat gaan we voelen als we vanavond eindelijk op bed liggen.
Het tweede deel van de middag gaat van start aan de overkant van het kanaal. De setting is grandioos en kan niet beter. Een minimaal briesje, schitterende laagstaande zon en heel weinig scheepvaart. Dit wordt genieten! De eerste vissen zijn dit keer voor mij, een paar baarzen melden zich. De parabolic doet weer prima zijn werk, het korte stokje blijft een geweldig instrument.
Bernd moet helaas al snel weer de kant op voor een nieuw lek. Hij baalt wederom als een stekker en dat is aan zijn gezicht goed te zien. ‘Ik ga terug met dat waadpak, dit is niet normaal meer.' Ik ben het volledig met hem eens. Toch kan ook Bernd probleemoplossend te werk gaan. Hup meteen de kant op en plakken die laars. Na een goed kwartier dobber ik weer samen met mijn maat op het water. Ik heb er twee baarzen bij weten te vangen, leuke vissen!

Volop genieten van baarzen van formaat

We turen af en toe hoopvol naar het punt verderop waar de oever een scherpe bocht maakt. Ga je er de hoek om, dan vaar je een zijkanaaltje in. Bij de landpunt ligt volgens Bernd een scherp talud. Hij wist er al menig mooie snoekbaars te vangen en ik heb hem er al vaker enthousiast over horen vertellen.
In de stille schemering komt echter plotseling een politieboot om het hoekje kijken. Shit, daar heb je ze weer! 's Middags waren ze voorbij gevaren maar met deze perfecte omstandigheden zou dat wel eens anders kunnen zijn. Alle gelegenheid om eens te komen buurten. Inderdaad mindert de boot vaart en nadert ons. ‘Ze komen verhaal halen' mompelt Bernd. Godsamme, dit gaat niet goed.
Netjes draaien we ons kunstaas binnen, leggen de hengels neer en varen rustig naar de boot. Meerdere mensen in blauw staan op het dek. Bernd maakt een praatje met ze en snel is duidelijk dat we in kunnen pakken. ‘Slim bedacht zo, maar vanwege de veiligheid is dit niet toegestaan op het kanaal. Om te varen is een minimum van 6 pk vereist. Dat halen jullie niet.' Het is een regel die staat als een huis en dus maken we geen enkel bezwaar. Wel geven we aan dat we steevast goed opletten en rekening houden met de scheepvaart. En dat er tot nu toe nog nooit iets misgegaan is. Helpt natuurlijk niet en die illusie hadden we ook niet. We varen naar de kant om onze papieren te pakken. Het blijft bij een duidelijke, eenmalige waarschuwing maar we moeten ons wel even legitimeren. Als dat gebeurd is nemen we vriendelijk afscheid. Van binnen koken we natuurlijk. Daar gaat het bellyboaten voor de komende dagen. Weg grootse plannen. En wat te denken van Bernd? Die kan nu definitief een grote streep zetten door deze prachtige visserij. Het voelt als een droom die plotsklaps ten einde komt. Bijna surrealistisch.
Wat gaan we doen? Thuis zitten kniezen? Dat komt natuurlijk geen moment in ons op. Verder vissen vanaf de kant dan maar? We hebben er de spullen voor bij ons. Dan valt onze blik weer op de bellyboats, en vooral op die van mij. ‘Ik heb dat ding helemaal meegesleurd hiernaartoe, ik ben voor bellyboaten.' Bernd had al aangegeven dat hij nog een watertje kent in de buurt. Dat kon ook vanuit de bellyboat bevist worden. Hij is het met me eens en we besluiten het betreffende water op te zoeken. De avond valt al bijna dus we zullen moeten haasten om het laatste uurtje te benutten.
Een frisse start op nieuw water. Het voelt goed. Niet bij de pakken neerzitten maar creatief zijn. Wat kunnen we wél? Wat zijn andere mogelijkheden? Probleemoplossend denken dus. Dat levert dit soort ondernemingen op en er ontstaan ook talloze andere ideeën door. In de auto kwamen al leuke plannen voor de komende dagen ter sprake. Het geeft nieuwe energie.

Een frisse start

Helaas wordt er al behoorlijk intensief gevist vanaf de kant. En volgens Bernd juist op de interessante stekken. Hij weet een bepaald talud te liggen dat van de ene naar de andere oever loopt. Juist op die twee punten op de oever hebben vissers hun hengels uitstaan. Kort bij de oever vissen is daar dus geen optie.
Langzaam drijven we naar het midden van de plas, waar langzaam maar zeker dieper wordt. Inderdaad een flauw talud, hier moeten ze liggen. Toch blijft het stil. Geen aanbeten, geen actieve aalscholvers of futen. De sfeer is doods en dat voelt niet zo goed. Zouden we hier nog iets gaan beleven?

Fabelachtige sfeer

‘Ja!' Het is alsof Bernd antwoordt. En in feite doet ie dat ook, want op grote afstand heeft hij zojuist een fraaie vis gehaakt. ‘Dit is een mooie.' merkt mijn maat meteen op. Ik zie de lompe beuken op de hengeltop en weet dat het inderdaad goed zit. Dat moet minstens een zeventiger zijn. ‘Zou wel eens snoek kunnen zijn' hoor ik Bernd zeggen. Ik wacht af en geniet door de cameralens mee van de dril.

Het gevecht in volle gang

Het einde van de dril nadert. Deze vis vecht echt voor wat ie waard is. Jemig, wat 'n knokpartij! De vis komt buiten mijn zicht aan het oppervlak en ik zie alleen hoe Bernd de vis resoluut uit het water tilt. Hoppa! Ja, die mag er zeker wezen! De sfeer is perfect om nog een paar fraaie platen te schieten. 74 centimeter schoonheid in de schemering!

De bekroning. Klasse Bernd!

Wat een prachtvangst. En wat een bekroning van het plan om hier nog even te gaan vissen. Dat werd dus beloond! Ik hoop vurig op nog zo'n vis voor mij maar stilletjes vermoed ik dat het niet meer gaat gebeuren. ‘Dat leek wel zo'n enkeling.' meld ik Bernd. En ondanks zijn feeststemming is hij het met me eens.
Drie kwartier vissen we uiterst geconcentreerd het water af. Het uitgestrekte talud krijgt veel aandacht, maar later proberen we het ook nog een stukje verderop. Ons gevoel bleek juist. We maken helemaal geen actie meer mee. Doodse stilte is alles wat de avond nog te bieden heeft.

De laatste worpen

We varen rustig terug naar de kant en ruimen onze spullen op. De auto ligt weer tot het dak vol. Thuis kakken we compleet in. De waadpakken worden te drogen gehangen, etensresten en rotzooi opgeruimd. Dan eindelijk rust. Bernd rommelt nog even achter de pc. Ik snak naar het matras. Slapen. Terwijl ik wegdroom schieten herinneringen van vanmiddag door mijn hoofd. Alsof het zo moest zijn. Bellyboaten op het kanaal, ik heb het nog nét even mogen ervaren.

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger