Zaterdag 22 december

Gesloten tijd

Een centimeters dikke rijplaag siert wereld. Bomen, weilanden, gebouwen: alles is in een maagdelijk witte laag gehuld. De sprookjesachtige sfeer legt ons het zwijgen op. Deze schoonheid is uniek, hier moet in stilte van genoten worden. Alleen fluisteren is toegestaan.

Het is zaterdagochtend, kwart over zes als Sanne en ik als bezetenen over het perron sprinten. Vooral Sanne geeft gas. Ik heb meer spullen bij me en kan zijn tempo moeilijk bijhouden. In de verte zien we de trein al vertrekken. We hebben niet eens voldoende lucht meer om te vloeken. Uit het veld geslagen ploffen we op een bankje neer. Zweetdruppels op mijn voorhoofd. Het wordt een half uur later.

Via een smsje breng ik Bernd op de hoogte van het slechte nieuws. Hij reageert gelukkig kalm en geeft aan dat ie zich wel zal weten te vermaken met een kop koffie en muziek. Hij is bijna op de afgesproken parkeerplaats en zal daar moeten wachten op Sanne en mij. Peter Vroegindeweij zal ook pas later arriveren, samen met zijn beide zoontjes Jake en Bruce. Met zes vissers sterk gaan we vandaag achter de winterbaarzen aan.

Na een relatief lange en vooral ijskoude treinreis komen we aan op het afgesproken station. Bij de parkeerplaats treffen we Bernd, volledig ingepakt in een dikke laag kleding. Als ik m´n muts op heb gezet verklaar ik mezelf ook winterproof. Grijnzend vragen we Bernd of ie goed geslapen heeft. Hij antwoordt serieus en hapt helaas niet. Dan melden we het zelf wel. ‘Nou, wij hebben welgeteld een half uur onze oogjes dicht gehad.' Een droge reactie. ‘Uitgeweest?' En of we uitgeweest zijn. Tot half vijf stond ik samen met Sanne en zijn vriendin te genieten van de opzwepende house van Laidback Luke. Een geniaal avondje, maar helaas niet de beste voorbereiding voor een dag als deze. Gelukkig doet motivatie veel met een mens.
De familie Vroegindeweij arriveert. De handen worden geschud en ik peil het enthousiasme van Jake en Bruce. Twee verwachtingsvolle grijnzen: dat zit wel snor. Al snel zit iedereen weer in de auto. Vooral Bernd heeft inmiddels lang genoeg gewacht. Tijd voor actie!

De winter kan mooi zijn. Dat wordt deze ochtend zonneklaar bewezen. Mijn hemel, wat ligt de jachthaven er prachtig bij. Wit is duidelijk de overheersende tint vandaag. Als de zon volop had geschenen was een zonnebril nu wel op zijn plaats geweest. Maar dat doet ie niet. Mede daardoor zou het wel eens taai kunnen worden vandaag. De haven is vrijwel dichtgevroren!

Koning winter

We splitsen ons op in twee groepen. Sanne gaat samen met Peter en Bruce op pad, terwijl ik met Bernd en Jake de steigers betreed. Aan de rand van de jachthaven treffen we nog voldoende open water. De eerste worpjes worden gemaakt. Wat een adembenemende omstandigheden, de hoop op een loeiharde beuk was zelden zo groot. Voorlopig blijft die helaas uit.

Op pad

Het echte winterbaarzen

Tegen de tijd dat we het eind van de steiger bereikt hebben staat de nul nog steeds vastgevroren op onze vangstenlijst. Alleen Bernd heeft een twijfelachtig beetje gevoeld. We peilen de resultaten bij de anderen en daar blijkt ook nog niets gebeurd te zijn. Alleen maar continu dichtvriezende geleide- ogen en een vastvriezende lijn. Erg nare perikelen, maar ze horen er nu eenmaal bij. Ook wij hebben er continu last van.

Winterperikelen

Peter en Bruce gaan samen met Sanne van start

Bernd, Jake en ik besluiten een steiger op te schuiven. Wederom genieten we van de prachtige, witte wereld, maar ook hier lijkt de vis niet te liggen. Dat er geen watervogels actief zijn is daar niet het bewijs voor. Die kunnen sowieso niets uitrichten met al dat ijs.
Ik merk dat ik moeite heb om me te concentreren op het vissen. Steeds weer grijp ik naar mijn camera. Wat een plaatjes zijn het ook steeds weer. Ze móeten gewoon worden vastgelegd, zegt mijn gevoel. Dan pak ik vastbesloten mijn hengel en richt ik me volledig op de visserij. Kom maar op met die baarzen.

Het eerste licht

Sprookjesachtig

Jong geleerd...

We zoeken de hoek van de jachthaven op. Bernd ving hier de laatste keer vrij goed samen met Sanne. Nu wordt het een hele uitdaging om hier überhaupt te vissen. Het ijs reikt hier tot pal tegen de steigers en boten, waardoor een shadje nergens te water gelaten kan worden. Bernd zet door en grijpt naar een stuk hout. Als een hongerige eskimo begint hij vervolgens in te slaan op het ijs. Wanhopig? Ik steek even de draak met m'n maat maar weet natuurlijk donders goed dat hij slim bezig is. Als de vis hier ligt is die nu echt niet meteen verjaagd en er kan nu in elk geval gevist worden! Bernd bewijst meteen dat zijn inspanningen zinvol zijn. Meteen gaat er bij hem een baarsje aan de shad hangen. Eindelijk vis!

Geduld en arbeid worden beloond

Een klein kwartiertje later meldt nummer twee zich bij Bernd. Dit keer is het een baars van iets respectabeler formaat, wat ons tevreden stemt. Hopelijk volgen er meer van deze jongens. Ik vang ook mijn eerste visje. Dan laat Jake laat zien hoe het echt moet. In mijn ooghoek zie ik hem fel reageren op een aanbeet en als ik omkijk zie ik zijn hengeltop rigoureus naar het wateroppervlak trekken. Dit is duidelijk geen bescheiden baarsje! Niet veel later komt een onbetwiste veertiger mokkend aan het wateroppervlak. De vis zit goed gehaakt, waardoor ik hem zonder problemen kan landen. Klasse Jake! Bernd schiet een serie analoge platen, waarna ik er snel een paar met de digitale camera maak. Dan zwemt de gestreepte rover met enkele logge staartslagen terug naar zijn vertrouwde plekje.

Moddervet, klasse Jake!

Zelfs een forse blankvoorn komt een kijkje nemen...

...opnieuw bij Jake!

Sanne, Bruce en Peter komen delen in de pret. Terecht, want het is inmiddels duidelijk dat de vis vandaag hier vandaan moet komen. Elders gaat het gewoon niet gebeuren. Sanne vangt meteen een fraaie vis op een plek waar wij het daarvoor al minuten lang probeerden. Het was blijkbaar dat ene subtiele verschil in aas dat deze rover over de streep trok.

Eén brok schoonheid voor Sanne

Het wordt druk op de steigers. Met maar liefst zes vissers staan we om elkaar heen te draaien. Bernd grijpt weer naar het stuk hout en zorgt voor meer viswater. Gesloten tijd had nog niet eerder deze definitie, bedenk ik met een grijns. Het is lastig vissen, maar het heeft wel wat.
Zelden visten we zo passief. Zes baarsvissers staan met opperste concentratie uren lang stil op een enkele plek, daarbij uiterst passief verticalend kort bij de bodem. Normaal gesproken doen we dit op elke plek even kort, om daarna snel door te lopen naar een volgend stekje. Zo wordt dan een jachthaven uitgekamd. Nu knijpen we dit ene hoekje van de haven volledig uit.

Jake komt op dreef. Weer een grote vis voor hem. Een veertiger zelfs, nummer twee alweer! Niemand weet er een zinnig woord over te zeggen. Iedereen doet zijn stinkende best om een visje te vangen, maar zonder veel resultaat. Alleen de kleine Lunkercity Hellgie's van Jake lijken in de smaak te vallen. Geweldig natuurlijk om de jeugd het voorbeeld te zien geven. Peter kijkt hoofdschuddend en trots lachend toe. Het beeld spreekt boekdelen.

Een handje helpen kan nooit kwaad

Na deze topvangst begint het gestaag te lopen. De vangsten nemen niet drastisch toe, maar met een grotere regelmaat komt nu toch een gestreepte rover een kijkje boven water nemen. Het formaat van de vissen varieert enorm. Terwijl Jake al twee veertigers ving, blijken ook de kleutertjes trek te hebben in een goed gepresenteerd shadje.

Oog in oog...in oog

Nieuw succes voor Bernd

Zo langzaam als de vangsten op gang kwamen, nemen ze ook weer af. Minuten gaan voorbij. Een kwartier, een half uur zelfs. We vangen vrijwel niets meer en dat terwijl we met maar liefst zes mensen op de steigers staan. Tijd voor een andere stek? Wat mij betreft mag het, Bernd ziet er ook wel wat in. Enig opportunisme lijkt me gezond, wie weet wat je elders aantreft! Toch is niet iedereen is even enthousiast, omdat hier nu eenmaal vis wordt gevangen. Voor we een besluit hebben genomen hebben onze magen ook een mening gekregen. Het is tijd voor een lunchpauze.

Het wordt toch een andere stek. Hier gebeurt nu eenmaal niet bijster veel meer. We rijden met twee auto's naar een nabijgelegen jachthaven. Meteen commentaar van een booteigenaar: we zijn duidelijk niet gewenst hier. Dan maar omrijden naar de andere kant van het water. Het is een soort brede gracht met aan weerszijden wat steigercomplexen. Ziet er best interessant uit. Kraakhelder water ook. Toch gebeurt er helemaal niets. Verkassen dan maar weer. Niemand heeft hele creatieve ideeën, we zijn de draad een beetje kwijt. Het is ook een taaie bedoening met al dat ijs. Op vrijwel elk stek is het vandaag zoeken naar de spaarzame, ijsvrije plekjes. Zeker met zes mensen vallen daarom heel wat mogelijkheden af.

Eveneens op zoek naar water?

Uiteindelijk besluiten we om de dag gewoon af te sluiten in de jachthaven waar we begonnen. Niet zozeer omdat het een regelrechte topstek is, maar simpelweg bij gebrek aan alternatieve ideeën. Sanne en ik scoren bij aankomst snel een fles cola bij een nabijgelegen tankstation. Cafeïne! Het slaapgebrek begint ons beiden parten te spelen, feesten eist hier duidelijk zijn tol. Omdat een stel witvissers zich genesteld blijken te hebben op de stekjes die we vanochtend ijsvrij maakten, moeten we de vis een steiger verderop zoeken. Dat blijkt kansloos: de vis díe er ligt heeft zich in die ene hoek van de jachthaven teruggetrokken.

Sanne en ik besluiten stilletjes in de buurt van de witvissers een poging te wagen. Commentaar blijft uit, dus we kunnen rustig onze gang gaan. Ontspannen mensen, ze bestaan nog! Helaas komen we vaak ander volk tegen tijdens deze visserij. Het lijkt erbij te horen, hoe spijtig ook. Vrij snel vangen we weer een paar visjes. Veel is het niet, maar het is de bevestiging die we hadden verwacht. Dan volgt vanuit het niets nog een fraaie dertiger voor mij. Hij levert flink partij en bezorgt me zo nog het nodige plezier. Op deze steiger moeten we duidelijk zijn.

In het laatste zonnetje gezet

Een late traktatie!

Terug tussen het ijs...

De witvissers vertrekken en maken daarmee weer ruimte voor ons volledige clubje. Met zes man sterk melken we de twintig vierkante meter water nog één keer grondig uit. Met nog een uurtje te gaan wordt het merkbaar frisser. De zon is verdwenen, een nijdig windje steekt op. Ik krijg het nu ronduit koud. De hele dag nergens last van gehad en nu ineens voel ik rillingen! De vermoeidheid zal zeker een rol spelen, dan kan niet anders.

Grondig peuteren in de schemering

Het was een taaie dag, maar toch heeft iedereen een paar leuke visjes kunnen vangen. Bruce trok er op de valreep een leuke baars uit en sloot daarmee aan bij de rest. Tevredenheid overheerst als we een half uur later in een lokale snackbar een van een frietje genieten. Samen hebben we een gezellige dag van gemaakt, de warme hap is dik verdiend!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger