Maandag 17 december

Koning winter

De winter heeft lang op zich moeten wachten, maar nu is er eindelijk sprake van flink bikkelen in de ijzige kou langs het water. Samen met Georges de Bruycker viste ik vandaag in enkele jachthavens rondom de Biesbosch. Meteen bij het aantreden in de eerste haven kregen we gelijk te doen met koning winter. Vastgevroren lijnen op de spoel, een ijzige wind langs je gezicht en oppassen geblazen op de steigers. Onze blikken spraken boekdelen. Het wordt een taaie dag!

Een vijftal steigers waren volledige afgevist zonder maar één aanbeetje te voelen. We hadden er hier dus een behoorlijk hard hoofd in. Hier iets vangen zou moeilijk worden. Bij het verlaten van de steigers is de zon al behoorlijk aan het stijgen. De zon staat nog laag en het is wat mistig, dus heel veel licht is er nog niet. In de verte zien we ineens een lang gestalte aankomen. Wij lopen in diezelfde richting omdat onze wagen daar geparkeerd staat. De intuïtie van een havenvisser is voldoende om te bedenken dat het de havenmeester is. Heel vriendelijk is de man niet, helaas. Wij benaderde de persoon wel op een vriendelijk niveau. Zonde, maar de man stond in zijn recht om ons aan te spreken. Er mag niet in de haven worden gevist. Al kruipen we op één van die lantaarnpalen, het mag gewoon niet. Helder! We zoeken een andere stek op.

Mooie momenten

Vissen of de hengel op de steiger laten rusten. Het resultaat was op de eerste stek hoe dan ook nul

Lichtelijk geïrriteerd komen we op de volgende stek aan. Niet heel ver van de eerste vandaan. Het gebied betreft gelukkig een groot scala aan jachthavens. Bij aankomst verwonder ik me gelijk op de gigantisch kleine hoeveelheid witvissers. Meestal zijn er heel wat plekken voorzien van figuren die het voorzien hebben op de blankvoorns. Wanneer we gaan vissen krijgen we dan ook gelijk door waarom de beste vissers er niet zijn. Er licht gewoonweg geen vis. Meestal voel je de witvis wel tegen je lijn met de baarzen daar omheen natuurlijk. Geen van beide partijen waren te vinden. We bleven niet te lang hangen en zochten een nabij gelegen café op. Lekker opwarmen, want het was echt stervens koud met de strakke wind die er staat. Voor mij is dan de enige remedie een goeie bak warme drank. Of gewoon lekker een visje vangen ...
Mensen in het café kijken ons al vragend aan als we met onze visgerij binnen komen zetten. Niet een onbekend iets voor de beste leute, maar puur het feit dat ze van de slechte visvangst afwisten. Gelijk een bevestiging van onze kunde. Het lag niet aan ons, gelukkig. Na de warme consumptie zochten we opnieuw de kou op. Een kleine tippel naar de wagen weliswaar. Al lopend denken we na over de volgende stek. Ik wist nog wel wat!
Niet heel veel later komen we aan. De eerste worpen waren enorm bevredigend. Beide twee worpen met als resultaat vier vissen waaronder één hele dikke voor Georges. De eerste vangstplaat werd gemaakt.

Een dikke voor d'n Georgie

De vis blijft bijten in het aller eerste hoekje waar we aantraden. Precies alsof de vis hier opgestapeld lag. Voorbijgangers kijken hun ogen uit, hoe flikken ze dat. Wij weten beter. Om de afwisseling er in te houden doen we enkele andere steigers aan. Het resultaat mocht er hier helaas niet zijn. Gauw terug naar de eerste plek dus. Opnieuw vangen we een visje, maar heel bijzonder is het allemaal niet. Een roodborstje trekt een tijd onze aandacht. Kind aan huis op de steigers, want ze was totaal niet schuw. Leuk gezicht!
Het was duidelijk dat de vis hier specifiek op één plek lag. Helaas was deze stek nu verstoord, dus moesten we verder. We rijden opnieuw naar een andere haven. Tevergeefs. Het zag er wel allemaal prima uit. De waterstand stond me alleen niet aan en het water was poepiebruin. Spijtig.

Nieuwsgierig roodborstje

Aangevroren douw

Ons geweten riep ons terug naar de haven waar we al vis gevangen hadden. Misschien dat tegen de avond de vis weer wat ging zwemmen en op meer plekken te vangen zou zijn dan alleen in dat ene hoekje. Naar mate de zon zakte zagen we niet veel meer gebeuren. Gelukkig waren er twee momenten die veel goed maakte. Op zich vingen we op een gegeven moment ons visje wel, maar het waren niet hele grote rakkers. De fireball leverde voor mij enkele leuke aanbeten op en vervolgens ook een hele leuke baarsvangst die op de foto mocht. Niet heel veel later was ik met Georges aan het praten. Terwijl zijn shad stil in het water hing knalde er vol overgave een prachtige snoekbaars op. Een geweldig blij moment!

Gestrikt met de fireball

Kanjer

Op een stil hangende Slug-Go, geweldig stukje kunstaas

De snoekbaars van Georges was gelijk de afsluiter van de dag. We kregen er niks meer op. Erg jammer dat de vis zo vast lag. De vorst de laatste dagen zal zeker meegespeeld hebben. De hele dag hebben we vorst gehad in ieder geval. Iets wat het vissen niet heel aangenaam maakte. Op een gegeven moment ging ik niet meer voor de baarzen, maar voor aasvissen met een kruisnetje. Bij het in en uithalen kwam er veel water op de steigers. Spekglad ineens. Het was dat ik m'n evenwicht één keer goed kon bewaren, anders ging ik mooi op m'n plaat. Hoe dan ook. Een visje of twintig hebben we wel gezien vandaag. Natuurlijk een leuk aantal, maar de havenvisser zal begrijpen dat wanneer deze op één plekje gevangen worden, het geen topdag is. We hopen op betere tijden!

De echte kneiters moeten nog even wachten

Vriendelijke baarsgroeten,
Bernd van Broekhoven