Vrijdag 31 augustus

Eindelijk (II)

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Zo voelt het meestal aan het begin van een visdag. Elke dag is immers anders! Gisteren was voor mij een off-day van de bovenste plank. Zo maakte ik ze nog zelden mee. Waardeloos gewoon. Hoewel het niet leuk was voor Ernst begreep hij me gelukkig wel. Hij omschreef het goed in zijn verslag: ik kon niet naar mijn kunnen vissen en het juiste gevoel ontbrak ook volledig. Dat zijn juist de twee aspecten waar het tijdens het vissen bij mij om draait. Ik wil niet zomaar vissen, ik wil met gevoel en vertrouwen vissen. Vandaag heb ik frisse moed!

De eerste meevaller is een feit. Ernst geeft thuis aan dat hij vandaag met een wat langere en pittigere spinstok wil vissen. Het hengeltje waar hij gisteren mee viste is dus ongebruikt. ‘Pak jij die, dan kun je die verticaalhengeltjes laten staan.' Ik ben meteen overtuigd. Het lichte spinstokje waar ik nu mee kan vissen is langer en iets soepeler, precies wat nodig is als je werpend aan de slag gaat. Vooral de extra lengte komt als een zegen. Bedankt vriend!

De aftrap stelt zwaar teleur. Toch vis ik eindelijk weer met het juiste gevoel – de combinatie van een ‘vreemd' hengeltje en mijn vertrouwde Stradic doet het prima. Ik merk dat er veel meer rust in m'n lijf zit. Gisteren was er continu die frustratie.
Deze locatie bezochten we vorig jaar met veel meer succes. Toen vingen we zelfs beter dan ik er ooit had meegemaakt, Ernst trof het toen! We vissen de kanten maar ook het open water nu secuur af en proberen het met verschillende stukjes kunstaas. Experimenteren, daar draait het in deze situaties om. Hoewel ik er hier trouwens wel enige twijfels bij heb. Ik ken deze locatie inmiddels en ik weet uit ervaring dat de vis hier los moet zijn. Ze liggen er vrijwel altijd maar vaak zijn ze gewoon zo schuw als de pest. Volgers zijn dan het hoogst haalbare, het is soms om gek van te worden.
Na een stug kwartier van zoeken stel ik voor om verder te gaan. Je hebt het met z'n tweeën toch snel gezien op een stek, je bent nu eenmaal twee keer zo effectief aan het zoeken. Een klein stemmetje in m'n hoofd zegt me dat we toch even naar een nabijgelegen watertje met veel stroming moeten gaan. Ik had me voorgenomen om die stek links te laten liggen, maar nu het hier is uitgedraaid op een fiasco jeukt het. We doen het. Punt.

De keuze voor een klein shadje op een zeven grams loodkopje is snel gemaakt. De laatste keer dat ik hier was haakte ik in de volle stroming op een imitatieworm een forse baars die op z'n minst tegen de veertig centimeter aanhikte. Hij loste toen voor de kant, een baalmoment. Maar het gaf wel hoop!
Het shadje zinkt in de kolkende massa naar de bodem en wordt vrijwel meteen weer opgetikt. Dit alles gebeurt niet aan de meest strakke lijn denkbaar, want dat is simpelweg onmogelijk met deze uitrusting. Ik ben toch ruimschoots tevreden. Vissen die in die stroming liggen grijpen wat ze grijpen kunnen, als het maar enigszins aantrekkelijk voorbij zweeft. Het kleine schoepstaartje kan zich daarvoor bewijzen.
Ik bespeur een voorzichtig maar duidelijk tikje. Geen twijfel, uithalen! De vis hangt en ik meld het succes op bescheiden toon aan Ernst. De eerste worp, dat ging snel. Wat 'n sport trouwens! De vis knokt stevig en aan het zwemgedrag merk ik dat ik met een baars van doen heb. Ook nu geen moment twijfel. De vis nadert de keien en ik besluit hem zelf te landen, de aangeboden hulp van Ernst ten spijt. Als het éven kan land ik mijn vissen nu eenmaal liever zelf. En het lukt, de eerste is binnen!

Het stemmetje had gelijk

Ik heb de juiste keuze gemaakt door naar m'n gevoel te luisteren, zo concludeer ik. We moesten het hier even proberen en dat bleek succesvol. Tenminste, zou er nog meer volgen? Het zou niet bepaald de eerste keer zijn als er nu niets meer gevangen werd.
Op de tweede worp is het echter tegelijkertijd raak. Ernst is ook overgestapt op softbaits en vrijwel direct bij het bereiken van de bodem worden onze beide shadjes gepakt. Dit gaat hard! Samen staan we te drillen en dat roept mooie herinneringen op aan vorige sessies. Brede grijnzen op onze gezichten. Ernst heeft zowaar een roofblei op zijn shadje gehaakt. Ik mag weer een fraaie dertiger noteren. Genieten!

Zeldzame dubbelvangst

Oog in oog

Stiekem ben ik blijer met de baarzen dan met een roofblei. Deze verdeling is echter prima, want Ernst hoopte vandaag nog een paar zilveren pijlen mee te pakken omdat hij die op zijn thuiswater nu eenmaal niet tegenkomt. Hij grijpt hier keurig zijn kans! Het half uurtje dat volgt lijkt het spiegelbeeld van gisteren. De twee eerste vangsten blijken geen toevaltreffers geweest te zijn, ik blijf maar vangen! Bij elke worp is het raak. Steeds wordt het fopvisje binnen twintig seconden fraai gegrepen, waarna telkens een heerlijke dril volgt. En Ernst? Die weet ze maar niet te vinden. Zijn verbazing groeit met de minuut en met een mix van enthousiasme en ongeloof zet hij meerdere dertigers met me op de foto. Ik maak de balans op: 31, 34, 36, 36... We zijn een kwartier bezig!

Fraaie dertigers op licht materiaal

Het moet zo zijn. Na gisteren was ik toe aan serieus succes, hier is het. De balans begint recht te trekken, de rust in mijn lijf blijft. En gelukkig vermaakt ook Ernst zich prima. Die weet op een skitter pop van Rapala nog een kleine roofblei te vangen. Bij mij zet de stormvloed onverminderd voort, het gaat nu echt hard. Een fraaie aanbeet luidt de dril en vangst van een fraaie 38er in en als ik even later mijn shadje binnendraai blijk ook ik nog een roofblei mee te mogen pakken. Alles lijkt me gegund, het is waanzinnig.

Aspius Aspius, het zilveren dynamiet

Zit er nog een veertiger in? Het zijn gedachten die wijzen op een te verwende visser. Of is het realisme? Laten we wel zijn, op momenten als deze is de kans groter dan normaal. Ik word in elk geval bijna op mijn wenken bediend. Na wederom een schitterende aanbeet – dit keer het slap vallen van de lijn – haal ik hard uit en gaat het hengeltje krom. En het blijft krom. Meteen is mij duidelijk dat een serieuzere vis het aas gepakt heeft. Hij maakt handig gebruik van de stroming. Zwemt een stukje stroomafwaarts om er vervolgens stevig in te gaan hangen. Toch het vertrouwde roffelen op de hengeltop. Baars, zonder meer. Inderdaad verschijnt daar de imposante kop van een groot exemplaar. Yeah! Dit zou ‘m wel eens kunnen wezen. Net als de vorige vissen land ik de rover in de lipgreep, waarna meteen een meting volgt. 39,5 centimeter, super! Dat ie de veertig niet haalt doet geen enkele afbreuk aan mijn intense geluk.

Grote baarzen: voor altijd verliefd

Met een immense grijns op m'n gezicht vis ik verder. Waarom vandaag wel? Ernst en ik weten het beiden niet. Soms tref je het gewoon. Je hebt de juiste swing te pakken en bent lekker bezig. Gewoon van genieten, niet teveel nadenken.
Ernst begint de baarzen nu ook te vangen. Binnen afzienbare tijd komen ook bij hem twee mooie vissen op de kant, beiden midden in de dertig. Ik ben blij dat het geluk gedeeld kan worden.

In balans

We voelen beiden hetzelfde. De aanbeten nemen af en het wordt tijd om te vertrekken. De dominante vissen zijn vrijwel allemaal te grazen genomen en nu is het hoogst haalbare de interesse van de kleinere jongens. We zetten toch nog even door en de hypothese wordt bevestigd. Nog 'n paar kleinere visjes voor mij, ook een voor Ernst. Voor beiden toch ook nog één dertiger. Dan is de koek echt op.
Of niet? Met grote ogen kijk ik naar de hengel van Ernst die wel erg krom blijft staan. ‘Als dit een baars is kun je je borst natmaken' hoor ik hem zeggen. Dat was mij al lang en breed duidelijk, dit is nog eens gewicht!
Toch volgt een korte en vrij slappe dril. De oorzaak? Wie zal het zeggen. Feit is dat de forse snoek blijkbaar geen trek had ik een flinke portie geweld. De vis schiet vlák voor de landing alsnog los en Ernst moet erop duiken om het beest alsnog te verzilveren. Hij schiet het water in tot aan z'n knieën, over de met algen besmeurde keien. Jemig wat 'n puinzooi. Dat wordt wassen vriend!

Cameravrees?

Het was de laatste vis, een schitterende afsluiter. In de auto is het vrij stil, wat moet er gezegd worden? Alles is duidelijk, het was geweldig en het nagenieten gaat het best zonder veel woorden. Heerlijk, dit soort knallende sessies.

In de middag gaan we nog even op pad maar niets kan tippen aan de ochtend. We vangen nog 'n paar visjes, Ernst strikt op het laatst drie lage dertigers langs een kade. Bij mij is de energie op. Ik ben tevreden. We sluiten in stijl af door beiden ons kunstaas te verspelen. Het laatste offer, de rekening wordt aan het eind betaald. Een duur plugje verdorie. Maar de ochtend was er dan ook naar.

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger

Lees ook deel 1