Donderdag 30 augustus

Eindelijk (I)

Na de afgelopen vakantie ben ik meer van de rivieren gaan houden dan ooit tevoren. De Maas is de rivier die ik het meest ambieer. Zijn helderheid en baarsrijkheid is iets waar iedere baarsvisser voor warmloopt. Dit is één van de redenen geweest dat ik samen met Bard een baarstweedaagse op poten heb gezet. Gesitueerd in de meest zuidelijke provincie van Nederland, zullen twee dagen in het teken staan van de Maas en grote baars.

Eindelijk! Na een jaar tijd is het weer zo ver. Ik ben op weg naar Limburg om mijn goede vriend en vismaat Bard te bezoeken. Hoewel mijn bezoek dit jaar slechts twee dagen zal duren zijn we niet van plan hierdoor minder hard achter de groene jongens aan te gaan. Mijn voorgevoel is goed. Na tijden van wisselvallig weer is er eindelijk weer wat stabiliteit in de lucht. Een week lang stabiel weer kan de visserij alleen maar positief beïnvloeden. Zwaar bepakt met materiaal loop ik naar Bard's ouderlijk huis. Wanneer de deur openzwaait wordt de ene brede grijns beantwoord met de andere. De handen worden geschud: de jacht kan beginnen!

Na een avond van gezelligheid en slechte grappen zijn we de volgende ochtend alweer erg vroeg uit de veren. Omdat het buiten nog pikkedonker is kunnen we op ons gemak wakker worden en ontbijten. Vandaag staan er een aantal pontjes langs de Maas op ons stekkenlijstje. De muziek knalt uit de speakers, terwijl we op weg zijn naar de eerste stek. Het is een heldere, zeer koude nacht geweest en de Limburgse weilanden zijn bedekt met een dikke mistdeken. De eerste stek is redelijk snel bereikt. Wanneer we uitstappen blijkt dat we het weer toch een beetje overschat hebben. Het is ijskoud en we hebben geen extra kleding bij de hand. Bard is ook niet echt te spreken over zijn uitrusting. Hij is zijn spinuitrusting 'n paar dagen geleden vergeten mee te nemen uit Wageningen en moet het klusje nu zien te klaren met een verticaalhengeltje.

Desalniettemin beginnen we de eerste stek enthousiast af te werpen. Hornets, spinners en softbaits zwemmen in het rond op zoek naar hongerige bekken. Mijn tweede worp resulteert in de eerste baars van de tweedaagse. Nadat ik het gretige rovertje heb teruggezet staat nu ook Bard met een kromme hengel. Ik gooi mijn Hornetje in zijn drilwater en krijg ook meteen een aanbeet. De eerste dubbelvangst is ook al binnen.

De perfecte aftrap

De volgende stek is een pontje waarvan Bard beweert dat deze de grotere baarzen gaat produceren. Hoopvol werpen we keer op keer in. Helaas blijft het op een enkel klein baarsje na stil. Wél takelen we grote hoeveelheden groenvoer op. Toch is er na een tijdje een schreeuw van Bard die duidt op vis. Tijdens de aanbeet werd zijn Godfather Parabolic binnen een tel tot in het handvat kromgetrokken. Na een korte dril blijkt een grote winde de JSR gegrepen te hebben. Ik bied aan om de winde te landen, maar Bard heeft de halve meter lange rover al te pakken. Na de onthaking besluiten we de vis zonder foto terug te zetten. Omdat het dier nog genoeg energie over heeft zou dit toch uitdraaien op een fiasco. De vis gezond terugzetten heeft prioriteit! Na deze verassing blijft het verder stil op deze stek.

Gretige visjes domineren de ochtend

Ik merk op dat de kade aan de overkant er erg aantrekkelijk uitziet. We besluiten dit voor later te bewaren en om nu onze pijlen te richten op een stilstaand water niet te ver bij ons vandaan in de hoop op wat grotere baarzen. Daar aangekomen beginnen we te vissen in een kleine jachthaven. Al snel hebben de eerste kleine baarzen zich laten zien. Hoewel ze er wel degelijk zitten, zijn deze baarzen niet zo vraatzuchtig als hun collega's op de rivier. Na deze haven een uur lang uitgekamd te hebben, hebben we een tweetal kleine visjes gevangen en heb ik de eerste dertiger van vandaag tijdens het optillen gelost. Dit is niet bepaald waar we op gehoopt hebben en we besluiten verder te trekken. De volgende haven geeft ons weer hetzelfde resultaat. Alleen in kleine vlaagjes van voedselnijd zijn de baarzen te vangen. Verder wordt het aas alleen maar twijfelachtig gevolgd. Het rotgevoel wordt alleen maar versterkt door een vrouw die bang is dat ze een bekeuring krijgt omdat wij op haar terrein staan te vissen. Vol onbegrip en woede zijn we genoodzaakt om af te druipen. Hoewel de dag hoopvol begon is de motivatie nu bijna weg. Na een korte snack besluiten we om toch nog over te steken met het pontje.

Eenmaal daar aangekomen sta ik weer snel met een kromme hengel. Fijn om weer aan de rivier te staan. Eindelijk weer gretige visjes! Na een vijftal worpen lijkt mijn aasje met een schok vast te lopen. Ik geef een nijdig rukje aan mijn lijn. Ineens rukt mijn lijn terug: beet! De vis neemt sterke runs en knokt stevig. Onder mijn voeten zie ik de strepen verschijnen en ik slaak een kreet van blijdschap. Eindelijk! Wanneer ik de vis probeer te landen glijd ik uit op de kade en knal met één been het water in. Het maakt me niets uit en ik land de vis. Met een druipend rechterbeen sta ik te genieten. Een schoonheid van 36 centimeter: eindelijk succes!

Na uren van hoop eindelijk verwezenlijking!

Wanneer het dier met een knal uit mijn hand is verdwenen werp ik hoopvol weer in op dezelfde plaats. Dat resulteert in nog een plotselinge stop en harde beuken op de hengel. Deze vis heeft een stuk meer vaart en uithoudingsvermogen dan de vorige. Tot mijn blijdschap blijkt het de grotere broer van de vorige baars te zijn. Ditmaal ben ik een stuk voorzichtiger met het landen van de baars en weet deze dit keer zonder te vallen te verzilveren.

Van goed naar beter

Ik kan mijn geluk niet op en ben te blij me te realiseren dat mijn maat een beetje geïrriteerd begint te raken. Dit wordt er niet veel beter op wanneer een man ons tijdens het maken van de foto's op agressieve toon duidelijk maakt dat wij de vis als de sodemieter moeten teruggooien. We hebben lak aan de commando's en de kerel druipt af. Ik ben blij met het succes, maar Bard is zichtbaar geïrriteerd door deze aanvaring. Ik heb het met hem te doen, maar kan het ook niet helpen dat ik nu goed sta te vangen. Wéér verschijnt er door mijn hand een hoge dertiger op de kant. Tot overmaat van ramp werpt Bard ook nog een pruik. Na wat gevloek loopt hij een flink stuk om zijn geluk ergens anders te zoeken.
Ik heb het erg met mijn maat te doen. Wanneer je besluit samen te vissen gaat het om het delen van plezier. Wanneer één van de twee het plezier verliest is er voor de andere ook geen lol meer aan. Bard is geïrriteerd omdat hij door het verkeerde materiaal de hele dag al niet naar zijn kunnen aan het vissen is. Ook is de beleving van het vissen niet juist met deze uitrusting. Hoewel ik dat begrijp wijs ik hem op het feit dat we samen aan deze dag zijn begonnen en dat we hem ook samen af zullen maken. Die boodschap komt glashelder aan en wordt erkend.

We hebben nog een uur te vissen en we besluiten naar een veelbelovend stadshaventje te lopen. Waar het stromende water langs het havenhoofdje stroomt en het stille water tegenkomt ontstaan er bijzonder interessante kolken en turbulente stromingen. We besluiten beiden vanaf het havenhoofd richting de stroomnaad te werpen. Ik laat Bard de eerste worp ongestoord maken. Binnen en paar tikjes is er dan eindelijk die verlossende beuk op het verticaalstokje van mijn maat. Ik twijfel geen seconde en werp achter hem aan. Terwijl Bard voor mij staat te drillen tik ik het Mann's shadje op meteen krijg ik ook een klap om mijn hengeltje die deze gevaarlijk krom laat staan. De fikse dertiger van Bard komt in zicht. Hij is in staat de vis zonder problemen uit het water te tillen. Als mijn vis ook een baars is kan ik mijn borst wel nat maken. Zelf denk ik daarom dat de zware, toch snelle vis een snoekbaars is. Bard ontkracht deze hypothese zodra hij de vis voor het eerst ziet. Dat het een veertiger is staat vast. Nu moet ik hem nog zien te landen. De kade is eigenlijk nét te hoog voor een lipgreep. Bijna in het water tuimelend weet ik de vis met de hulp van Bard toch te grijpen. Twee beauty's van vissen en eindelijk dan toch die dikke dertiger voor mijn maat.

Een koninklijke dubbelvangst!

Eindelijk die verdiende vis

Eén brok karakter

De grote baarzen in de stroomnaad zijn nu goed los en Bard weet zijn tweede dikke dertiger te verzilveren. Ook ik blijf maar vangen en weet nog twee kapitale vissen succesvol te landen. Plotseling is ook hier het feest voorbij. Aan de overkant van het haventje barst de voedselnijd plotseling weer uit en jaagt een school grote baarzen achter een schooltje speldaas aan. Met smakkende geluiden worden de kleine visjes één voor één opgezogen. Onze eerste paar worpen resulteren in niets en ik besluit mijn gelijk aan de overkant te zoeken. Ineens krijgt Bard een aanbeet op zijn plug. Wanneer de baars uitgedrild is weet deze zich toch nog van de dreg te ontdoen. Ik loop al slepend met een hornet in baarsmotief richting de plaats delict. Wanneer ik daar aankom volgt een doffe dreun op de hornet. Een kannibaal heeft zich vergrapen aan zijn imitatie soortgenoot. Ik vind het moeilijk te geloven, maar ondertussen til ik mijn negende hoge dertiger van vandaag de kant op.
Bard probeert hetzelfde kunstje met zijn plugje. Terwijl hij bezig is verwissel ik de hornet voor een Mann's shadje. Nadat het rubber visje voor de tweede keer de bodem geraakt heeft is het wéér raak bij mij. Bard gooit de handdoek in de ring. Mijn geluk kan niet verder op na de vangst van mijn tiende dertiger. Na het terugzetten concluderen we dat het tijd is om terug te keren naar het thuisfront en we besluiten er voor vandaag een punt achter te zetten.

Terwijl we terugrijden in de auto heb ik het wederom met mijn maat te doen. Ik kan er niets aan doen dat ik vandaag het best gevangen heb, Bard weet dat natuurlijk ook wel. Soms heb je een complete off-day, dat hoort erbij. Morgen gaat het tweede bedrijf van start. Hopelijk zijn de goden mijn maat dan beter gezind. Vandaag was gewoonweg mijn dag!

Vriendelijke baarsgroeten,
Ernst Schrijver

Lees ook deel 2