Zaterdag 25 augustus

Kroonjuweel

‘Maak jij je zorgen om die bruine soep? Daar heb in gisteren anders 15 vissen uit vandaan weten te toveren.' Johan verbaast me, ik had dit antwoord niet verwacht. Toen ik vanochtend de Maas zag, dacht ik het meteen te weten: morgen gaan we in elk geval niet deze rivier op. Zo troebel als het water toen was had ik het nog zelden gezien. Wat 'n derrie!

Dus toch de Maas. Een thuiswedstrijd! Hoewel, niet helemaal. We gaan de rivier in het midden van het land bevissen en zullen vooral verticaal aan de slag gaan. Ik krijg jeuk bij de gedachte aan die visserij. Verticaalvissen op de rivier is wat mij betreft om van te watertanden.
Het is het eind van de werkweek en ik ben werkelijk bekaf. Een vriend van me komt 's avonds op bezoek en dat loopt toch weer enigszins uit. Verdorie, ik moet er om vijf uur alweer uit. Om 'n uur of tien schop ik het bezoek de deur uit. Ik pak de laatste spullen bij elkaar, kijk toch ook nog even op msn en zie dat Bernd online is. Buitengewoon gezellig om je trouwste vismaten te spreken vlak voor een uitdagende visdag. Ik kruip mijn bed in met een vermoeide glimlach.

Waar ik de fitheid vandaan haal weet ik niet. De ochtend lacht me tegemoet. Opstaan ging prima, de busreis verliep vlekkeloos en Johan begroet me met een brede grijns. Enthousiasme moet van twee kanten komen, dit zie ik graag bij aankomst! Ik geniet van de ontmoeting; visdagen met Johan zijn me tot nu toe altijd goed bevallen dus ik heb goede herinneringen aan hem.
De boot krijgt zo langzamerhand steeds minder geheimen voor me. Dat krijg je met al die vistripjes. Met de voorbereidingen kan ik soepeltjes meehelpen en dat bevalt me. Samen uit, samen thuis. Dat gevoel heb ik het liefst vanaf het begin van een gezamenlijke dag.

De eerste stek ligt volgens Johan vlakbij. Klein stukje varen en dan de monding van een zijkanaal in. Dat zijn met dit hogere water inderdaad de geijkte stekken. Schitterende stroomnaad en – zo blijkt al snel – hier en daar een kiezelharde bodem. Het bevalt me hier! Het is slechts wachten op de eerste aanbeet.

Ochtendrust

Ik heb de gebroeders Godfather bij me en heb besloten te beginnen met de bikkel van de twee. Van de eerste knal wil ik goed kunnen genieten, drilplezier krijgt straks aandacht. Bam! Daar is de verwachte aanbeet. Ik schrik bijna, zo plotseling en hard slaat de eerste vis toe. Niet te missen natuurlijk. Een korte, maar pittige dril volgt en bezorgt me veel plezier. De kop is eraf!

In stijl op een V- staartje van SPRO

De toon is gezet, zo hopen we. Harde aanbeten worden gewaardeerd! Het water mag dan alweer wat gezakt zijn, nog steeds zijn dit inderdaad omstandigheden waarbij de vis vaak jaagt volgens een ‘alles of niets' instelling. Toch is de tweede aanbeet voorzichtiger. Een lichtere tik vertelt me dat ik hard de haak moet zetten en dat gebeurt. Nummer twee is binnen. De vis zwemt snel weer en als de shad twintig seconden later weer de bodem kust is het meteen weer raak. Het gaat hard, allemachtig!
Johan pakt even later ook zijn eerste vis. Ook hij mag genieten van een loeiharde dreun, sport van de bovenste plank natuurlijk. Schoepstaarten worden ook gewaardeerd, zo blijkt uit het kunstaas van m'n vismaat. Ik heb besloten vandaag vooral shads met V- staarten te gaan gebruiken.

Genot en agressie

Killer…

Ik kan het niet laten en begin over te schakelen op ander kunstaas. Hoewel veel roofvissers dat doen als succes uitblijft, heb ik er ook lol in als het wél loopt. Beetje prutsen, van alles proberen. Ik waardeer het om vis te vangen op verschillende aasjes.
Er gaat een imitatiewormpje in de speld. Met deze dingetjes vis ik bijzonder graag, niet in de laatste plaats omdat ze grote baarzen op kunnen leveren. Snoekbaars is er ook niet bepaald vies van. Dat wordt snel bevestigd. Tijdens een drift bij de andere kop van de monding is het snel raak. Eerst een paar aanbeten die gemist worden – vermoedelijk op de loodkop – en dan eindelijk wél succes. Toch? Ik reken er al op maar halverwege de dril blijkt de vis de winnaar. Los! Ik kan erom lachen, het was geen grote vis en dit hoort bij het spelletje. Bij de volgende drift neem ik revanche en scoor alsnog.

We vanger ieder nog een paar vissen en besluiten dan te gaan verkassen. Johan geeft aan nog heel wat stekken op de planning te hebben staan.
Trollend gaan we op weg. Ik heb hier niet meteen veel vertrouwen in maar kan er toch van genieten. Zeker op stromend water is dit zeker geen luie visserij, je plug controleren vergt oplettendheid. Vandaag ga ik vooral met de Frenzy vissen. Een pas aangeschafte plug waar ik erg benieuwd naar ben. Kogeltjes, mooi model en een duikdiepte van ruim drie meter.
Alleen Johan heeft succes. Zijn hornet wordt kort in de oever gepakt door een leuke baars die kort mag poseren. Als hij weer zwemt varen we door naar de volgende verticaalstek.

Perca voor Johan

Deze stek beviste ik al eerder met succes. Dat was ditzelfde seizoen, het was toen een taaiere dag. Nu is gebleken dat de snoekbaars zich makkelijker laat vangen en dat schept vertrouwen.
Het duurt inderdaad niet lang voor de eerste vissen zich melden. Steeds laten we ons kort langs de kade driften en op het punt waar veel vuil drijft is het meestal raak. Geen wonder, hier valt de stroming stil. De vis kan hier mooi in de luwte gaan liggen en laat een makkelijke prooi niet links liggen. Verscheidene leuke snoekbaarzen leveren geweldig veel plezier. Bij mij inmiddels op het andere broertje, de Parabolic.

Fraaie, hard knokkende vissen

Soms bescheiden visjes

De zoveelste drift langs de kade. Er sneuvelden al enkele vissen en we twijfelen er niet aan dat er nog de nodige aanbeten zullen volgen. Vertrouwen overheerst, ik zit ontspannen in de boot. Met de blote voetjes op de reling en genietend van het zonnetje en de rust naderen we de hotspot. ‘Striking zone' mompelt Johan weer. En ‘hier kan het weer gebeuren'.
Dan die voorzichtige tik. Zo'n aanbeet die toch concentratie vereist. Wham! Ik zet zonder pardon snoeihard de haak. De bodem komt iets mee. Waanzinnig, voor dát gevoel doe ik het! De vis begint te pompen en deelt gestaag enkele lompe kopstoten uit. Met de Parabolic nog steeds in de pengreep geniet ik volop. De hengeltop kruipt naar het wateroppervlak, duikt bijna onder. Enkel rinkelende tikjes van de slip. Godsamme, wat 'n euforisch moment! Drils als deze waardeer ik het meest. Het zijn de ervaringen die je bijblijven, zeker als je er volop van kunt genieten. Een fraaie snoekbaars laat zich landen. Lekker met de hand uiteraard, een net is af en toe een noodzaak en wat mij betreft niet meer dan dat. Dan even poseren. De glimlach is oprecht!

Beleving, daar draait het om

Overdwars

Lunch!

De beet valt eraf. Wat we ook proberen, het is duidelijk dat de stek voorlopig met rust gelaten moet worden. Te intensief bevist wellicht, de steeds meer dominerende zon zou ook wel eens een rol kunnen spelen. We besluiten een grote zijarm van de rivier in te varen. Trollend genieten we van het heerlijke weer. De elektromotor kan nu weer opladen, dat bleek zojuist hard nodig.
In een jachthaventje grijpen we de kans om wat te werpen op baars. Een fanatiek jagend schooltje verraadt zich en wordt met spinnertjes bestookt. Johan vangt er één en dan laten de rovers zich niet meer zien. Apart, we hadden op meer actie gerekend.

Johan heeft blijkbaar nog niet voldoende soorten gevangen. Of het is het feit dat ik na mijn trollend gevangen baars ook op twee sta. In elk geval zet mijn vismaat de teller op drie door de vangst van een klein snoekje. Ik zie de brede grijns van Johan en kan alleen maar meelachen. Mooi als mensen ook van dit soort visjes kunnen genieten.

Klein maar fel

Jonge meerkoeten, foeragerend tussen het riet

We hebben duidelijk een zomerse dag getroffen. Dat was ook voorspeld, maar vanochtend twijfelde ik er nog aan. Het bleef lang bewolkt en vrij kil. Nu viert de zon hoogtij aan een strakblauwe hemel.
De tweede stek wordt opnieuw bezocht. Verderop zijn nu ook twee andere boten actief. Twee shads gaan overboord en mogen hun trage dans vertonen. Meteen een harde knal op die van mij. Hangen! Allemachtig, dat ging snel. En dit voelt als een zwaardere vis. Helaas schiet hij al snel weer los. Ik baal als een stekker.
Johan doet het beter. Meteen is het bij hem ook raak. De vis verzet zich erg stevig en vecht niet bepaald als een snoekbaars. Baars dan wellicht? Dan moet het toch een beste zijn. Machtige strepen naderen de boot. Jemig, ja! Ik land de imposante dame met de lipgreep en overhandig hem aan de grijnzende vanger. 45 centimeter, die mag er zeker wezen!

Juweeltje voor Johan

Johan komt op dreef. We missen nog een paar aanbeten en dan is het weer raak bij mijn vismaat. Een fraaie snoekbaars zorgt dit keer voor leuke sport. Klasse Johan! Ik geef wat aanwijzingen bij het poseren. De samenwerking tussen fotograaf en vanger is bij het maken van mooie plaatjes belangrijk. Ik vraag Johan de vis eens anders vast te pakken. Doe het kort voor en zie vervolgens dat het meteen opgepakt wordt. Prachtig!

Dik verdiende vis

Trollen in plaats van verticalen. Dat is de overstap die we nu gaan maken. Het verticalen heeft dan nog wel een paar leuke vissen opgeleverd, duidelijk wordt ook dat het niet meer écht een productieve techniek is. Johan kent een aantal geschikte oevers voor het slepen op snoekbaars en daar richten we ons de komende twee uurtjes dan ook op. Ik ben benieuwd, vertrouwen is er wederom niet in overvloed. Toch moeten we eigenlijk wel tegen een paar vissen aan kunnen lopen.

Het is heet geworden. M'n shirt gaat uit, bijkleuren doe ik bij voorkeur gelijkmatig. Vroeger lette ik er nooit op. Toen waren m'n armen elke zomer net slecht gekozen prothesen.
Het duurt een poos, maar dan is het raak. De Frenzy levert zijn eerste vis op en dat doet me deugd. Het kon voor mijn gevoel ook niet uitblijven trouwens. Het ding loopt geweldig! Hangers komen zelden voor, de ratels doen hun werk. Kwaliteit dwingt resultaat af.

Fraai & Frenzy

We steken over. De andere oever is volgens Johan een goed stuk om trollend af te vissen dus daar moeten we nu zijn. We passeren interessante stekken die niets opleveren: een klein jachthaventje, afgemeerde grote boten en talloze overhangende struiken. Ergens zou het toch raak moeten zijn? Er gebeurt al die honderden meters helemaal niets terwijl m'n gevoel zegt dat we goed bezig zijn. Geluk dwing je af, laten we die gedachte koesteren. Trouwens, het is lekker weer en we genieten. Prima toch? Ik vis geconcentreerd en droom toch langzaam weg.

BAM!! Rrrrrrrrrrrrrrrrr... Met een snoeiharde klap vast. Niet dus, dat weet ik meteen. Vis! En niet zomaar vis, ook dat is voor mij meteen een feit. De kiezelharde knal waarmee de plug gepakt werd maakt voor mij eigenlijk alles meteen duidelijk: een forse snoekbaars heeft het ding gegrepen. ‘Moeten we erachteraan?' Ik werp snel een blik achter de boot en zie de lijn gestaag richting het open water trekken. De vis zoekt de diepte op. ‘Lijkt me slim' antwoord ik meteen. De boot gaat in z'n achteruit en het gevecht begint zich meer en meer onder ons af te spelen. Inmiddels heb ik drils als deze vaker mee mogen maken. Ze zijn van een andere dimensie. Grote en zware vissen die diep blijven en regelmatig allemachtig lomp kopschudden. Tijdens dit soort knokpartijen gaat de kwaliteit van je materiaal pas écht een rol spelen. Minuten lang moeten hengel, molen en lijn een sterk maar vooral soepel werkend geheel vormen. Het gaat goed, langzaam stijgt de vis. Net als mijn bloeddruk trouwens.

Dan is daar het moment van de waarheid. Ik had het bij het juiste eind. Grote snoekbaars! Het is alweer zo'n kasteel, geweldig. Aan het eind van vorig seizoen ving ik ook zo'n prachtvis. Ik ben door het dolle heen, een oerkreet schalt over het water. Johan grijnst en slaat me op de schouders. Er worden snel een paar plaatjes geschoten en er volgt een meting, daarna mag de schoonheid weer zwemmen. Het duurt even maar dan gaan de 87 centimeters er op eigen kracht vandoor. Perfect.

Alweer een kroonjuweel

Stilte. Bezinning. Genot. Wat 'n vangst, wat 'n beest. Het blijft geweldig om dit soort vissen af en toe te vangen. Af en toe is ook voldoende trouwens, het moet bijzonder blijven. Dit zijn van die droomvangsten die je af en toe meemaakt.
Ik heb veel respect voor het plezier dat ook Johan aan de ervaring beleeft. Natuurlijk gun je elkaar sowieso je vissen, maar hier is iets meer aan de hand. Johan heeft met zijn jarenlange viservaring (veel meer dan die van mij dus) bijzonder veel dikverdiende, fraaie snoekbaarzen gevangen. Dat dwingt alleen maar respect af. 87 centimeter heeft hij echter nog niet mogen vangen, vissen boven zijn pr kwamen wel al vaker een kijkje nemen in zijn boot. Hoe moet dat voelen? Hangt er vanaf hoe je ermee omgaat natuurlijk. En dat is wat ik bedoel. Johan heeft geen doorgeschoten prestatiedrang en weet hier toch van te genieten. Erg knap, waardering daarvoor!

Er volgen nog enkele vissen in het laatste uurtje, maar veel is het niet meer. De kers ligt op de taart en eigenlijk is die dus af. Zo voelt het, zo verloopt het ook. 23 kaarsjes, wat 'n licht. Bij de stek waar we begonnen eindigen we de dag. Zonder vis, zelfs zonder aanbeten.

Eén van de laatste vissen voor Johan

Het was een fraaie dag, een dag die ik niet snel zal vergeten. We genoten met succes van het prachtige verticalen en we mochten een schitterende vis bewonderen. Gezellig was het bovendien. Bij het station, waar Johan me afzet, genieten we op het terras nog even na onder het genot van een consumptie. De bus vertrekt pas over twintig minuten. Een heerlijk rustmoment, een prima afsluiting. We weten dat we binnenkort weer samen in Johan's boot zullen zitten. Ik kijk ernaar uit!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger