Dinsdag 14 augustus

Homerun

Helder water, een matige stroming, veel waterplanten en stenen en kiezels. Dat is wat je veelal tegenkomt als je in de zomer langs de Maas actief op zoek gaat naar roofvis. Ténzij er veel regen gevallen is, want dan stijgt het water en wordt het troebeler.
Helder water is prachtig maar maakt de vis schuw. Die trekt zich onder die omstandigheden meestal terug tussen de waterplanten, bij de bodem en nabij andere structuren met de nodige schaduw. Dekking zoeken, daar draait het om.
Pontjes zorgen altijd voor de nodige onrust onder water. Prooivisjes raken door de stevige kolken een ogenblik hun oriëntatie kwijt en vormen dan een makkelijke hap voor hongerige baarzen. Daarom houden deze rovers zich graag op bij deze stekken. Echte hotspots voor de struinende baarsvisser!

Vandaag ga ik lekker in m'n eentje op pad. Met vismaten achter de baarzen aan is schitterend, maar af en toe wil ik alleen kunnen zijn. Ik heb trouwens niet heel veel te kiezen: de meeste mensen die ik mee had willen vragen zijn op vakantie of aan het werk. De baarzen en ik, dat zijn de strijdende partijen voor deze zomerse dag.
Als extra wapen kan ik beschikken over de auto van m'n moeder. Dat geeft een geweldige vrijheid die ik dan ook gretig ga benutten. De veerpontjes, alleen die krijgen mijn aandacht vandaag. Ik besluit om richting het noorden langs de Maas te gaan rijden en een serie van vier pontjes aan te doen.

We mogen deze zomer dan vaak klachten horen over het matige weer, vandaag zeurt niemand. De zon schijnt volop en de weerman heeft laten weten dat de temperaturen op kunnen lopen tot zo'n 24 graden Celcius. Dat is de luchttemperatuur, in de zon is de gevoelstemperatuur natuurlijk stukken hoger.
Ik kies voor een dunne tropenbroek en een mouwloos t-shirt. Stevige, waterdichte wandelschoenen zorgen ervoor dat ik de oevers van de rivier aankan en m'n polaroid zonnebril maakt de uitrusting compleet. Van dat ding ga ik vandaag veel genieten!

Sfeer

De eerste stek ligt er vertrouwd bij. Ik zie een paar fietsers wachten op de veerstoep, terwijl het pontje op het gemak de rivier oversteekt. De zon doet al stevig z'n best, maar gelukkig staat er een stevige bries die voor verkoeling zorgt. Zou met het werpen wel eens lastig kunnen worden trouwens.
Het poppertje van DAM krijgt de eer om te beginnen. Onder water gunnen ze het ding echter niet veel. Geen enkele aanbeet volgt, ik zie ook geen volgers. Doodse stilte. Spinnertje dan maar. Weer geen vis. Een minishadje krijgt de laatste kans maar ook die weet in de buurt van het pontje geen enkel teken van leven te forceren. Ik begin te twijfelen en moet denken aan die verschrikkelijke giflozing van twee weken geleden. Zou die dan toch ook hier voor ellende gezorgd hebben? Nee, die gedachte zet ik opzij. Ik heb trouwens uit betrouwbare bron vernomen dat er in deze regio gewoon vis gevangen werd.
De troef op deze stek vormt een kade een stuk naar links. Daar heb ik al vaker leuke resultaten geboekt en niet zelden was dat wanneer het pontje juist weinig opleverde. Ik moet me helaas wel een weg door de rimboe werken. Bramenstruiken, brandnetels, jonge wilgen en nog veel meer. Het is een flora-orgie van jewelste hier. Liefhebbers zouden zich hier vast en zeker uren vermaken.

Bij de kade gaat het niet meteen los. De eerste kleine baarzen vergrijpen zich aan een klein spinnertje, maar meer dan twee stuks krijg ik niet gevangen. Waar is dat vervolg? Een uurtje later weet ik hoe het zit. De vis ligt er wel maar is niet helemaal los. Verspreid liggen kleine baarzen, zo nu en dan met iets grotere jongens erbij. Vaak volgen de rovertjes alleen, soms happen ze op het allerlaatst nog toe. Door het kunstaas voor m'n voeten stil te laten hangen vang ik 'n paar van die brutale beestjes. Ik vang zes baarzen op drie of vier verschillende stukjes kunstaas. Ze pakken dus vanalles. Dat kan nog leuk worden vandaag! Wel hoop ik dat de rovers zich op de volgende stekken wat beter laten vangen.

Brutale beestjes

Even de toerist uithangen. Ik spreid de kaart uit op de motorkap van de auto en laat mijn vinger de weg van de Maas volgen. Daar zit ik nu, die kant ga ik op. Mijn ogen vallen op de eerste pontjes die ik tegenkom in noordelijke richting. De eerste twee sla ik over, die ken ik al en ik wil vandaag eens wat anders zien. Ik onthoud de juiste plaatsnamen en eet dan nog wat. Dan start ik de auto en ga op weg.

Stek nummer twee, wow! Dit ziet er gelikt uit, mijn enthousiasme leeft op. Het water kolkt stevig en vormt naar links een pittige stroomnaad. Geen schuin aflopende oever maar een ondiepe kade voor het pontje. Gewoon perfecte omstandigheden voor baars, ik kan ze ruiken. De eerste vis laat zich meteen vangen op een klein shadje. Ik zoek verder bij de kade en vang nummer twee. Dan belt Ernst. Goeiedag, dat die kerel nog eens van zich laat horen! De hele vakantie heeft ie het al enorm druk. Tijdens het bellen verticaal ik vrolijk door bij de kade. Dan komt er plotseling een hele school baars los, de grootste grijpt het shadje. ‘Wacht even vriend!' Ik hang snel op en dril de vechtersbaas uit. De eerste baars van formaat, hij is binnen!

Hopend op een nieuwe uitbarsting van de school vis ik verder. Ik zie de vissen niet meer, wellicht zijn ze geschrokken. Feit is dat Ernst een nieuwe poging doet om me te spreken. Dit keer leg ik m'n hengel aan de kant, zodat het voorval zich niet kan herhalen. We bellen vrij lang, hebben elkaar ook heel wat te vertellen. Ik brei een eind aan het gesprek omdat we elkaar over 'n paar dagen toch zullen zien.
Deze stek blijkt er een voor doorzetters te zijn. De volgende vissen moeten echt gezocht worden. Piepklein kunstaas, strak tegen de kant aangeboden, levert 'n paar kleine baarzen op. Ook werpend met een oud vertrouwd Curly shadje van Bass Assassin strik ik er drie. Ze blijken net zo goed ver uit de kant te liggen. Het DAM poppertje laat tot slot ook nog zijn waarde blijken. Een schitterende, kerngezonde stekelridder knal er kort voor de kant zonder pardon op. Die mag poseren!

Éindelijk op het poppertje!

Met elf vissen bij het tweede pontje ben ik erg tevreden. Een stijgende lijn, dat belooft wat. Ik steek over en besluit aan de andere kant ook nog even een kijkje te nemen. Hier veel minder activiteit, geen idee waarom. Een lange kade verderop blijkt alleen vanaf de zijkant te bevissen omdat het terrein dat er direct aan grenst privé gebied is. Jammer, want de oeverzone voor de kade ziet er met talloze waterplanten schitterend uit. Toch weet ik hier nog twee visjes te vangen.
Een stuk terug, aan de andere kant van het pontje, mondt een traag stromende, ondiepe beek uit in de rivier. Ik vis de monding af vanaf een soort landtong. Ik vermoed dat dit een geweldige stek kan zijn om op snoekbaars te werpen in de avonduurtjes, maar boek er nu op de baars geen succes. 6 vissen aan deze kant van de rivier, ze staan genoteerd. Ik zoek de auto op en ga op weg naar honk nummer drie.

Het toeren langs de Maas doet me bijzonder goed. Zonnetje, strakblauwe hemel, raampje open, zonnebril op en genieten maar. Van haast is geen moment sprake, alles gaat op het dooie gemakje vandaag. Ik waardeer de aanwezigheid van mijzelf en niemand anders. Pure rust. En bij elke overweging luister ik alleen naar m'n eigen intuïtie.

Pontje nummer drie wordt eindelijk gevonden. Hier ben ik eerder geweest! Ik herken de locatie meteen van een wandeling enkele jaren geleden. Toen al vond ik deze stek interessant ogen voor baars.
Ik ga resoluut aan de slag en vang meteen drie baarzen. Heerlijk blijft dat, het is dé manier om vertrouwen te kweken. De kleinste jointed shadrap in voornmotief is dit keer de vanger.
Als de pont achter me aan land komt heb ik niet in de gaten dat één van de schippers naar me toe loopt. Hij spreekt me aan en verbaasd draai ik me om. ‘Zou je zo vriendelijk willen zijn om niet vanaf de veerstoepen te vissen?' Ik kijk de man aan alsof hij Chinees spreekt, want dit verzoek begrijp ik niet. Wat is het probleem? Ik ben nog nooit bij veerpontjes weggestuurd. Niemand heeft daar ooit last van me gehad. Ik laat me niet zomaar wegjagen en vraag om een toelichting. Een technisch verhaal volgt. Het gaat over lijnen die in de ‘kering' kunnen komen waardoor olie en water bij elkaar kunnen komen. Stotterend komt het eruit. ‘En dat zorgt voor enorme schade.' Ik ben niet meteen overtuigd. Leuke theorie, maar is dat wel eens eerder gebeurd dan? Dat blijkt het geval. ‘Daarom staat daar sinds een half jaar een bord met het verbod om te vissen.' Ik kijk verbaasd om, een bord? Inderdaad zeg, totaal over het hoofd gezien. Een laatste spurtje frustratie kan ik niet verdoezelen. ‘Meneer, ik betaal niet voor niets voor een vergunning waarin staat dat ik hier gewoon mag vissen.' Wederom commentaar, en dit keer wordt de toon serieuzer. ‘Dit stuk is ons terrein met eigen regels.' De keuze is aan mij. Als ik nog één keer vanaf de veerstoep werp wordt mijn kenteken genoteerd en de politie gebeld.

Daar sta ik dan. Het pontje begint een nieuwe oversteek. Ik ben kalm maar ook gefrustreerd. Wat trek ik het geneuzel van dit soort types slecht. Dat verhaal. Halve lulkoek natuurlijk. Waarschijnlijk was hier zo nu en dan wat overlast van vissers en moest er een mooi verhaal verzonnen worden voor mensen als ik. Bord werd geplaatst ter afschrikking. Misschien is er ook echt een keertje iets misgegaan. Feit is dat de man niet overdreef met zijn dreigementen, ik merkte het aan hem. Brutaliteit gaat nu gevolgen hebben.
Ik overweeg de auto uit het zicht te parkeren, overweeg daarna nét buiten de veerstoepen te vissen en de uitdaging aan te gaan. Dat laatste blijkt niet mogelijk omdat het terrein onbegaanbaar is en…verdorie, daar komt het pontje ook alweer aan. Ik denk aan de laatste honk, de laatste stek. De glimlach komt terug. Hoppa, weg hier. Ik rijd brutaal het pontje op en laat me door dezelfde man naar de overkant varen. Ironie? Ik merk dat de kerel mijn blik ontwijkt. Hij noemt stilletjes de prijs, ik betaal en krijg vervolgens ongevraagd nog wat extra technische uitleg. Zoek 'n baan man. Word volwassen. Leven en laten leven, zo werkt het.

Vertrouwen kan sterk zijn. De homerun gaat slagen, ik voel het. Hier, bij dit schitterende pontje dat ik een tijdje geleden ontdekte. Het vierde honk.
Normaal gesproken neem ik de rust en tijd om de eerste worp te maken, nu moet het meteen. Ik heb m'n tas nog omhangen. Beuk! Waanzinnig, het is raak op de eerst worp. Meteen een baars van formaat, fraaie vis! Ik besluit dat het tijd is om mezelf voor het eerst op de foto te zetten met vis.

Geen perfectie, genot des te meer

Ik kan niet wachten om verder te vissen. Al m'n zintuigen zeggen dat er meer te halen is. Een bescheiden worp in het hevig kolkende water. De actie van het plugje komt glashelder door tot in het handvat. Zo hoort het. Dan die typische aanbeet en die eerste paar spurten. Ik wíst dat ie kwam. Grotere vis! Hengeltje gaat compleet krom. Een ogenblik knalt de vis zelfs door de slip, vlucht onder het pontje weg. Zonder succes, bezorgt mij alleen maar plezier. Ik til de forse baars uit het water, kopschuddend laat hij merken daar niet van gediend te zijn. Hebbes jongen! Jij gaat met mij op de foto en daarna mag je weer zwemmen.

34 centimeter en sport van de bovenste plank. Yeah!

Geweldig, wat geniet ik. Het formaat was niet overweldigend maar toch was het de vis die ik vandaag nog nodig had. Ik voel tevredenheid, voorzichtige trots zelfs. Verdiend gewoon! De lichte roes voelt heerlijk.
In het laatste half uur lijkt de stek verstoord. Alsof ik meteen de mooiste vrucht geplukt heb, waardoor er weinig meer te halen valt. Ik probeer van alles maar voel dat het erop zit hier. Raadpleeg de tijd en zie dat de terugreis ook maar eens aanvaard moest worden. Een paar baarzen vang ik nog, dan is het mooi geweest. Ik heb een kop als een tomaat, uiteraard zijn we weer verbrand. M'n glimlach dank ik aan de klein dertig baarzen die ik ving. Veerpontjes, in de zomer zijn ze vaak een garantie voor plezier. Zo'n homerun als deze ga ik vaker maken!

Vriendelijke baarsgroeten,
Bard Borger