Zoute baarzen (deel 1)

Van start!

De afgelopen 7 weken heb ik getennist op zaterdag. Hoofdklasse heren district Zeeland op zaterdag, een erg leuke competitie waar op sterk niveau gespeeld wordt. De laatste speeldag moesten we naar Burg Haamstede. Een ritje met de auto langs vele zoute wateren. Ik voelde de viskriebels opkomen. De gedachten dat ik volgende week op het zoute ga vissen flitsten voorbij. Kromme hengels en gierende molens, wie weet. Het zou in ieder geval een schitterende vuurdoop zijn van deze nieuwe rubriek!

Het is nu zaterdag 23 mei, eindelijk weer een vrije zaterdag. Doorgaans werk ik ook nog in de weekenden, maar vandaag even niet. De wekker is heel vroeg afgegaan. Half 5 stond ik naast m'n bed. Alle spullen staan al gereed, zodat er zo min mogelijk gedaan moet worden. Even later sta ik buiten mij maat op te wachten. Sanne Ploegaert gaat vandaag meedoen met de jacht naar een mooie zeebaars. De brug lijkt afgesloten te zijn, dus Sanne is wat later. Geen probleem, we zijn vroeg zat! Na een stevige groet komen we gelijk to the point. Waar gaan we vissen, hoe gaan we vissen en hoe ziet het verloop van de dag er uit? Ik heb een plannetje die vervolgens aangevuld wordt met de ideeën van Sanne. We hebben voor het vroege uur gekozen om de laatste paar uur van het afgaande tij mee te snoepen. De stek die we in eerste instantie op het oog hebben bevat enkele mooie strekdammen. Hier gaan we met licht materiaal en shadjes overheen vissen. Niet veel anders als op het zoete. Enkel hebben we nu met een harde getijstroom te maken. We hebben er zin in en zetten koers naar de eerste stek.

In de auto praten we bij over de afgelopen tijd. Het is alweer even geleden dat we samen gevist hebben en verder kunnen we mekaar eigenlijk nauwelijks opzoeken. Beide hebben we drukke agenda's en Sanne zit het grootste deel van de tijd in Utrecht. Zodoende kijken we maar al te graag uit naar een visdag als deze.

We rijden langs de Westerscheldedijk. Karakteristiek is dat deze dijken stukken hoger zijn dan die van de Oosterschelde. Ik woon in de regio hier, maar ik heb geen idee hoe het er voor de dijk allemaal uitziet. Enkele haventjes en gemalen zijn gemakkelijk te lokaliseren, maar voor een willekeurige strekdam moet er toch goed op de kaart worden gekeken. Als we op de eerste plek denken te zijn lopen we de dijk op. We worden verwelkomt door een schitterende zon die haar licht schijnt over de droogvallende slikken. Gelijk zien we de strekdammen die we in gedachten hebben als potentieel slagende stekken!

Goede morgen Westerschelde!

Het afgaande tij dat op dit moment heerst is bruut. Het water gaat heel hard richting de Westerscheldemond, wat een geweld. Als je in die stroming terecht komt kun je het wel vergeten, hoe goed je ook kunt zwemmen. Ten alle tijden voorkomen dat je er in valt dus. Sanne en ik staan te springen om te gaan vissen, dus we sprinten snel terug naar de auto voor de hengels en benodigdheden. Niet veel later staan we als twee gemotiveerde gekken te gooien met softbaits voorzien van lichte loodkopjes.

Geconcentreerd tot op het bot

De bedoeling is dat we de strekdammen uitvissen doormiddel van het vissen in halve cirkels. De shad gooien we uptide en deze worden dan langzaam binnengevist. Hengel omhoog en proberen om zo kort mogelijk tegen de bodem te blijven. Het is nog vroeg in het zeebaarsseizoen, dus de grote vraag is of we ze zo ondiep kunnen gaan vangen. Vismaat Georges de Bruyckere had eerder deze week succes op deze manier, dus onmogelijk is het zeker niet!

Al snel komen we in aanraking met de hoge moeilijkheidsgraat van de visserij. De obstakels die je op de bodem tegenkomt zijn allemaal in de vorm van oesters en mossels. Vlijmscherp en ze steken alle richtingen op. Zit je vast, dan is het dus maar even duimen of je alles terug kunt krijgen. De eerste kunstaasjes van mijn kant worden verspeeld. Sanne brengt het er beter vanaf. Het water blijft zakken en de stroming blijft er goed inzitten. Steeds meer strekdam komt er tevoorschijn. We hebben sterk het gevoel dat we gewoon goed bezig zijn. De eerste bevestiging volgt dan ook snel. Het is een zeebaars die Sanne zijn kunstaas tot onder de strekdam volgt en vervolgens daar zijn rug weer toekeert. Allemaal in een flits van een seconde, de eerste actie is een feit. Spijtig genoeg blijft het hierbij.

Vanaf het begin goed bezig!

Het water zakt steeds verder en verder. Op een gegeven moment kunnen we niet meer lekker uit de voeten. Er staat bijna geen water, maar net teveel om er doorheen te struinen met de laarzen. We kiezen ervoor om een andere stek te gaan uitproberen. Ik weet een mooie kop te zijn waar we kort tegen de vaargeul kunnen komen. Het water zal er wel keihard stromen, maar misschien kunnen we wat uithalen met shads en zwaardere koppen. Nog een dik half uur en daarna bereikt het water het laagste punt voor vandaag. Nog even stroomt het door, maar snel zal het water stilvallen. Vervolgens kan het tij gaan keren. De stek haalt niets uit, enkel een berg ellende met het verspelen van shads. Ondanks dat het op de eerste stek erg geslaagd verliep, moeten we nog erg veel leren. Het gevoel tijdens de visserij is zoveel anders als op het zoete. Veel oefenen en dan komt dat vanzelf wel. Ik ben er overigens van overtuigd dat de ervaringen die opgedaan gaan worden zeer bruikbaar zullen zijn op de rivieren en kanalen waar wat stroming op staat.

Naast shads werd er ook even met pluggen gegooid ...

Nu het tij weer opkomt is het de grote vraag waar we gaan vissen. We zoeken enkele gemaaltjes op, maar het water staat hier te laag. Los van enkele harders is er geen enkele beweging waar te nemen. We lopen een eind over de slikken heen richting het opkomende water. Een harde wind is gaan waaien. Precies op het moment dat we onze truien hebben uitgetrokken. Het vissen hier wordt hem niet. De beslissing om weer terug naar de auto te gaan wordt dus snel gemaakt. Ondertussen denken we na over de volgende stek.

Een compleet ander milieu dan het zoete

Sanne praat over een poos geleden. Hij heeft wel eens gevist met pieren onderaan een lange strekdam. De strekdam reikt bij laag water tot aan het water, dus dat moet nu een plek zijn waar we uit de voeten moeten kunnen. Het klopt precies volgens de verwachtingen. De komende uren slijten we op de strekdam zonder enige actie. Wel kunnen we een schitterend schouwspel volgen van verschillende soorten sternen. Ze bidden dan mooi enkele meters boven het water en laten zich vervolgens als een baksteen in het water vallen. Erg vermakelijk, zeker als ze durven om nog geen vijf meter van ons vandaan te jagen, prachtig. Vissen is niet alleen maar vangen, de beleving doet vaak al genoeg deugd!

We proberen van alles. Shads met zware en met lichte loodkoppen. Snel vissen, langzaam vissen. Het langzame vissen resulteerde enkele malen in het vastlopen op een oesterbank. Na enkele malen vastgezeten te hebben weet je waar de obstakels liggen. Gaandeweg moeten we zo toch de stekken leren kennen. Iets wat in het begin wat tijd en geld gaat kosten. Je moet het er maar voor over hebben om zeebaars te kunnen vangen.

Pilker met softbait worm, mooi ... maar op de bodem geparkeerd

Relaxed vissen vanaf de strek

Ondertussen is de zon keihard gaan branden en heb ik ervoor gekozen om mijn broekspijpen af te ritsen. Erg charmant met laarzen eronder, maar het geeft de nodige verkoeling. We smeren onze armen en gezicht ook nog even in, maar het is al te laat. Verbrand zijn we al.

Het mooiste van deze visdag volgt als het water bijna haar hoogste punt heeft bereikt. De strekdam staat nu volledig onder water. Het zijn enkele paaltjes die tussen de golven door nog net boven het water uitsteken. De sternen zijn nog steeds speldaas aan het vangen. Op een gegeven moment ziet Sanne een kolk voor onze voeten. Zeebaars! Snel volgt er nog een kolk en later nog één. Er is zeebaars op de stek aan het jagen. Geen kneiters, maar zeker vissen van het formaat die we graag willen vangen. De kunstaasdozen worden tot op de bodem uitgestpit. Kleine shads, grote shads, lepels, kleine plugjes, zowel duikende als voor in oppervlakte, maar niets lijkt te werken. Ze zijn zo selectief op dat kleine spul aan het jagen dat ons kunstaas geen interessant eten is. De spanning liep even hoog op en de verwachting was natuurlijk dat we vandaag nog gingen slagen. De teleurstelling was enigszins aanwezig toen het jagen van de zeebaarzen ophield. Het water is nu op het hoogste punt, we houden het vandaag voor gezien.

Het eerste verhaal van de rubriek "Zoute Baarzen" is een feit. Als het goed is zullen er nog velen volgen de komende maanden. Tot eind september begin oktober moeten ze goed te vangen zijn met kunstaas en daarna is het weer wachten op de warmere maanden. Vandaag hebben we niks kunnen vangen, maar het zat er kort bij. De volgende keer ga ik weer op pad met de kennis die we vandaag hebben opgedaan. Stukje bij beetje moet het plan zeker gaan slagen om op de Westerschelde mooie zeebaarzen te kunnen vangen. Tot de volgende keer!

Met vriendelijke roofvisgroet,
Bernd van Broekhoven