NKS avontuur, Hollands Diep

Bouwen aan een team

Het is 03.45 uur als mijn wekker het deuntje Black Betty van Nazareth begint te spelen, niet echt ideaal als je even rustig wilt wakker worden. Toch maar eruit, een korte douche en een bakje koffie om wakker te worden. Over een uurtje heb ik met Eric afgesproken om de spullen in de auto te laden en richting de tweede wedstrijd van het NKS seizoen te vertrekken. Zaterdag heb ik gelukkig de boot al klaar gezet en deze moet alleen nog maar op de trekhaak worden bevestigd, stipt om 05.00 rijden we Biervliet uit op weg naar mijn tweede NKS avontuur…..

In de auto wordt druk gepraat over de natuur, stage en werk, toch vergeten we niet waarom we zo vroeg uit de veren zijn. De eerste wedstrijd werd dan ook nog eens volledig geanalyseerd om te kijken waarom we die gewenste 7 vissen niet hebben gevangen. We besloten al snel dit achter ons te laten en vandaag er vol voor te gaan, met de nadruk niet dezelfde fouten te maken als op het Noordzeekanaal, we zijn immers bezig met het bouwen aan een team.

Rond zeven uur maakten we aansluiting in de rij trailers om te water te gaan, voordat we de boot in gereedheid wilden brengen leek het ons verstandig eerst de helling eens te bekijken. Eric had een waadbroek meegenomen, om te voorkomen dat de boot beschadigde leek het ons verstandig deze te gebruiken. Ik was nog niet helemaal wakker, maar op het moment dat ik het koude water betrede werd ik plotseling wakker, brrrrr wat koud.

De boot lag te water en in alle rust konden we de hengels optuigen, de fireball leek de beste optie. Hier en daar nog even een praatje maken en tussendoor nog even een bakje koffie met een door mama Carla gemaakt saucijzenbroodje, dat smaakte wel.

Gemoedelijk wachten 58 boten tot het geweld mag losbarsten

Daar is het dan het lang verwachte startsein, het gehele veld van boten spat uit elkaar. De golven komen bij elkaar en kunnen voor verraderlijk stuiters zorgen. Eric kiest zijn weg tussen de boten door en er wordt gevlamd naar de vooraf afgesproken eerste plek. Halverwege wordt er zachtjes wat gefoeterd, het lampje van het oliepeil is begonnen met knipperen. Shit, daar gaat onze wedstrijd!! Na een kort overleg en wat belletjes heen en weer besloten we het er toch maar op te wagen en op halve kracht naar de stekken te varen.

Op de stek aangekomen, gaat de fireball over boord, binnen het kwartier krijg ik de eerste dreun, slaan en jawel hangen. Uit de trainingswedstrijden is gebleken dat ze vaak maar net gehaakt zitten, dus druk houden is het geen wat Eric roept. Daar is die dan, een mentale opsteker na de korte problemen in de vorm van een snoekbaars van 51.9 cm.

Ik weet het zeker, dit gaat de wedstrijd worden. Dit wordt dan weer ondersteund doordat er hier en daar een vis wordt aangeboden, maar geen boten met drie vissen in één keer (volgens ons).  Er wordt geconcentreerd door gevist, in mijn hoofd begint de hoop te komen zou het dan toch gaan lukken die top tien. HANGUhhh, wordt er geroepen, snel draai ik mij om en pak het schepnet, het is geen reus maar maats is maats en daar gaan we voor, 42.1 cm voor Eric.

Geconcentreerd, wordt er gevist

Als het een tijdje niks is besluiten we met ons slakken gangetje naar een andere plek te gaan. Het leek een eeuwigheid te duren als je natuurlijk het snelle geweld gewend bent. We beseffen dat dit ten koste van onze effectieve vistijd gaat maar goed dat hoort erbij. Onder tussen wordt er gepraat over hoe we dit in de toekomst kunnen voorkomen.

Aangekomen op de plek, bevalt mij deze niet echt toch moet je het een kans geven. Eric overtuigd me, hij had hier op de training goed gevangen. Als na een tijdje het toch niks blijkt te zijn vind ik de tijd om te verkassen, Eric is deze mening ook toegedaan. Door goed op te letten zie ik een aantal boten steeds dezelfde lijn vissen en overtuig Eric dit dan ook te gaan doen maar wel op gepaste afstand.

Die koffie begint op te spelen, ik moet zeer nodig plassen. Ik zet mijn hengel in de steun en pak het befaamde emmertje, Eric grapt nog je zult zien dat je beet krijgt. We kunnen er allebei om lachen, want af en toe moet de spanning er ook even af.

Alles is opgeruimd en ik pak mijn hengel weer uit de steun. Ik wil weer beginnen verticalen als ik voel dat het wel erg zwaar gaat. Zonder na te denken sla ik de hengel richting hemel en voel weerstand, Hanguhh Eric, deze draaide zich om en moest toch ook even lachen. Snel de snoekbaars aanboord, terwijl ik aan het onthaken ben zie ik in mijn oog hoek Eric met ene kromme hengel zitten, haast is geboden want een vis laten klapperen op het water maakt de kans groot deze te verspelen, hop de bun in en scheppen. Twee vissen in vijf minuten dit wordt echt een top tien denk ik, nog maar drie.

De tijd verstrijkt, er zijn boten met al 20 vissen wij nog maar vier. We weten allebei dat je er maar 7 moet hebben om mee te doen om de prijzen. Vol goede moed vissen we verder, we vangen nog twee onder maatse en lossen nog twee maatse vissen. Shit, we balen allebei. Als we op de klok kijken zien we dat het nog een kwartier te gaan is, toch gaan we door tot het einde maar we weten dat een wonder nodig is.

De wedstrijd is klaar trailleren en op naar de prijsuitreiking, hier bleek dat Sven Vervloessem en Marc Dauwen laten zien hebben de sterkste vissers van dit moment te zijn. De grootste snoekbaars van vandaag was voor Lucien Molenkamp met maar liefst 96.7cm.

Sven Vervloessem en Marc Dauwen, de beste NKS vissers op dit moment.

Rob Muller en Renee van Moorsel wisten de tweede plaats te bereiken.

Alle prijswinnaars, Bootprijzen, Grootste Snoek/Baars/Snoekbaars.

Eric en ik zijn uiteindelijk 38e geworden, niet de plek waar we op hoopten maar we zijn groeiende als team, iedere wedstrijd trekken we wijze leer lessen die we meenemen naar de volgende wedstrijd op 8 maart op het Haringvliet. We blijven positief, want we zien allebei vooruitgang en onze dag komt echt nog, ook al zal het moeilijk worden.

Catch & Release
Björn Neve