NKS avontuur, 't IJ

De wedstrijd op het IJ beloofde een hele belangrijke wedstrijd te worden. De beslissing in het NKS zou hier vallen, wordt het Mark en Eric of toch nog Chris en Asjen? Het is tevens ook de laatste kans om het fel begeerde finale ticket te bemachtigen. Vele hebben dit ticket al, maar velen ook nog niet. Wie wordt kampioen en wie halen de laatste finale tickets, het zijn de vragen die beantwoord zullen zijn als om 15.00uur het eindsignaal heeft geklonken.

Het is 02.00uur de wekker loopt af en een dag vol spanning  breekt aan . De koffie loopt en de broodjes zijn gesmeerd, tussen door worden de visjes in de vervoerston geschept.  Als ik om drie uur voor mijn deur  sta te wachten, gaan de gedachten al naar de wedstrijd. Hoe zou het verlopen, veel ondermaatse en uiteindelijk naast de boot vallen? Zou het glorieus worden en een finale ticket halen op het IJ?  Om kwart over drie zijn we onderweg naar Amsterdam, tijdens de rit wordt er weer bij gepraat, het is dan ook al weer een tijd geleden dat we elkaar gezien hebben. Gek genoeg wordt er weinig gezegd over de wedstrijd, het is net of we het wel geloven.

In Amsterdam aangekomen wordt gezocht naar de helling . We hadden gekozen voor een andere helling dan de inschrijfplek. Deze konden we niet vinden en het resulteerde in een tocht door  de smalle straatjes van Amsterdam.  We lijken wel een stel toeristen die verdwaald zijn in Amsterdam. De toerist uithangen is er echter niet bij, met max. twintig centimeter aan de zijkanten van de trailer. Het vergt de volledige concentratie van ons beiden. Een zucht van verlichting klinkt als we er uiteindelijk zonder schade uitkomen, de eerste horde is alweer genomen.  Toch maar de andere helling.

Het is weer gezellig druk aan de helling, hier en daar een praatje maken en wat ideeën uitwisselen. Tussen door geven de heren van de Kock mij nog even op mijn donder, je loopt achter met je verslagen vriend komt er nog wat van? Sorry is het welgemende excuus, te druk met de studie en intussen is het bij gewerkt.

’t IJ, het water dat voor de doorslag moest gaan zorgen.

Daar is het dan het startsein! De meeste  boten kiezen voor de rechter kant,  wij gaan naar links lekker rustig en geen drukte. De eerste plek wordt aangedaan  het shadje huppelt over de bodem tik tik, knal en mis.  Een dreun tussen de 2 en drie meter, vedorie. Een paar minuten later is het Eric op de dropshot deze hangt wel, maar blijkt helaas een bot te zijn.  We zien in ieder geval vis is het commentaar van Eric.

We zakken of naar drie meter en knal, Eric mist een serieuze aanbeet.  Op naar een andere plek dan. Dwars als ik ben ga ik door met een shadje, terwijl mijn maatje door gaat met het visje op de dropshot.  Dan breekt er  een knotsgek half uurtje aan. Eric vangt binnen een kwartiertje drie maatse vissen op de dropshot en het sleepje (voorzien van en visje). Waar is die controle boot? Telefonisch contact laat blijken dat ze onderweg zijn. Het idee wordt geopperd nog even naar de ondiepte te gaan.  We komen over de plek waar we de eerste twee aanbeten misten, knal en de G-Loomis dropshot slaat in een  hoepel. Verschillende vissoorten passeren de revue, het is snoek, nee baars, nee toch een snoekbaars. Een witte buik laat zich zien, nee hé snoek, de is draait en een goudkleurige rug is te zien. Dat is een dikke Eric, even rustig blijven en geen fouten maken tijdens het scheppen. Een dikke snoekbaars van 73 cm vormt het kwartet in de bun. Vier vissen om 10.00uur, we zitten lekker in de wedstrijd!

De nieuwe Nederlands Kampioenen Snoekbaarsvissen, Eric en Mark aan het werk.  Gefeliciteerd heren!

Het valt stil. De dieptemeter geeft aan dat  tussen de 3 en 5 meter, rode bananen strak tegen de bodem liggen. Geen aanbeet meer, verdomme. Uit het niets een aanbeet op de shad, ik sla er keihard naast. Nauwelijks twee seconden later een knal op het sleepje van Eric. Een snoekje van 68cm meld zich. We vangen nog wat ondermaatse visjes, leuk maar ze leveren zo weinig op.

Ze moeten nog eens loskomen. Jawel om iets over twee een knal op het sleepje. Ik zit op te letten als Eric hem meet 41.5cm,die gaat terug. Stop, niks terug die moet maats zijn! Ik leg hem nog eens op de plank en druk de staart samen (zoals er gemeten wordt op het NKS), 42.2cm das heel wat anders maatje. Pffff, scherp krijg ik als compliment. Dat had een kostbare kunnen zijn! Eric lost nog een paar vissen, ik volg als een trouwe leerling zijn voorbeeld en los er nog 4. De eerste was te wijten aan het materiaal, de andere twee losten op half water en de vierde was een knullige losser.

Trots maar onzeker varen we naar de helling. Daar blijkt zeer wisselend gevangen te zijn Sven en Marc hadden 1 vis, Koen en Mario hadden twee vissen. Volgens Marc is 5 vissen een ticket. Hoe meer mensen ik spreek hoe meer ik het vertrouwen krijg dat het kassa is! Eric blijft kalm en zegt dat hij denkt van niet, maar ik ben er van overtuigt.

Tijdens de prijsuitreiking blijkt dat Eric met zijn 73cm de grootste snoekbaars van de dag te pakken heeft, gevolgd door Eric Stobbe met 67 cm.

Na 11 jaar NKS  vangt Eric voor het eerst  de grootste snoekbaars, gefeliciteerd maatje!

’t IJ kent vele winnaars (finale tickets), maar er kan maar 1 koppel de wedstrijd winnen. Het duo vader en zoon Eckelboom wist in totaal 25 maatse snoekbaarzen te vangen,allemaal in of rond de 60 cm.

Op de pen winnen deze heren de wedstrijd op het IJ, een schitterende prestatie!

Voor Eric en mij ging het vandaag natuurlijk maar om 1 ding en dat was het finale ticket halen. Met vijf vissen is dat toch even krap het kan alle kanten uit. Als dan ook nog eens blijkt dat alle tickets in de top 15 zitten gaat je hart nog even te keer. De nummer 15 had 4 vissen dit betekende voor ons de verlossing daar zaten we boven, dus een ticket. De missie is volbracht en Eric kan zich op gaan maken voor zijn 10e finale, volgens mij. Ik mag mij op maken voor mijn eerste.

Wat rijdt dat lekker naar huis, met een ticket op zak. Het voelt heel wat beter dan de weken hiervoor waar we balend naar huis gingen zonder ticket zonder iets.  Het is nog niet afgelopen voor team G-Loomis, we mogen nog 1x aan de bak om toch nog te proberen een prijs te pakken. Voor mij is de prijs mee doen in de finale, op 15 november gaan we knallen.

Op een typische studenten manier behaald, last minute werk!

Ik kan tevreden terug kijken naar een leerzaam seizoen, dat met vallen en opstaan toch nog een positief einde heeft gekregen. Mentaal was het niet altijd makkelijk om elkaar weer op te peppen voor een wedstrijd, we hebben het toch voor elkaar gekregen.
Dit getuigd volgens mij van een teamspirit. De drive voor de finale is er helemaal, het maakt niet uit waar het is wij vissen hem en gaan vol voor een goed resultaat. We sluiten het seizoen af met een 33e plek in het algemeen klassement en een finale ticket opzak.

Catch & Release
Björn Neve