Thijs Down Under

Op avontuur in Australië

Vissen, het blijft een van de mooiste hobby´s die bestaat. Maar soms kan er door omstandigheden niet gevist worden. Dan bouwt de drang naar een hengel in de hand steeds verder op. Wanneer je dan eindelijk weer een aasje nat kan maken wordt het een waar feest. Van een dergelijk verhaal heb ik toch een heel mooi voorbeeld.

Eind januari dit jaar vertrok ik richting Australië met mijn meer dan goede vriend Tom van Hoeve. Geen moment heb ik er aan getwijfeld dat dit één van de mooiste tijden in mijn leven zou worden. En dat blijkt ook. Wanneer je met een vriend als Tom aan de andere kant van de wereld zit en je zó veel te doen hebt dat je constant wel bezig bent met leuke en uitdagende dingen, dan kan het niet anders dat er tijd wordt opgeslokt van je favoriete hobby’s. Zo heb ik veel minder gebasketbald dan ik thuis zou doen, maar vooral heb ik nog geen moment gevist. Vooral de manieren waarop anderen hier vissen spreekt me niet echt aan, niet dat dat nou de grootste barrière is, want je kan natuurlijk altijd je eigen aanpak hebben, maar vooral ook de financiële investering die ik zou moeten doen maakte het niet echt mogelijk. Als ik aan de andere kant van de wereld ben geef ik net zo graag geld uit aan een trip waarin ik andere delen van Australië zie, want zo vaak kom je er natuurlijk niet.

Toch bood een mailtje van Sebastian van Koningshoven een heel mooi perspectief. Hij studeert namelijk in Townsville, Queensland. Een leuke stad een stuk kleiner dan ik gewend ben in Sydney. Hier loopt een mooi riviertje door en de verschillende barramundi’s die hier huizen zouden een mooie uitdaging moeten zijn. En daar ben ik zeker wel voor in!

Zo werd de afspraak gemaakt en werden de tickets geboekt. Na Tom en zijn vriendin Stephanie nog een goed weekend te wensen ben ik vol spanning en afwachting richting Townsville afgereisd. Op het vliegveld in Townsville werd ik direct opgehaald door Sally, de gastvrouw van het gastgezin waar Sebas woont. Dat het ook een heel gastvrije vrouw was bleek ook direct. Eenmaal thuis werd ik voorzien van een kamertje waar ik mijn kleren kon laten en toen Sebas niet veel later thuis kwam van uni was onze eerste reactie niet moeilijk… Vissen!

De kayaks werden direct op wieltjes gezet en zo rolden we snel door richting het riviertje. Nog geen vijf minuten later vaarden we al peddelend richting de eerste stek. Duidelijk was dat de kayak veel wind vangt en dus ook snel afdrift, maar met een ankertje in de boot was het prima vissen. Eerst werden een aantal mooie lelieveldjes afgevist waar vaak wel een mooie barra tegen ligt. Vandaag houden ze zich stil. Vooralsnog geniet ik opperbest. Geen vis, maar wel het nodige vliegende wildlife waaronder een indrukwekkend mooie visarend.

Na een uurtje of twee zakt de zon achter de horizon. En dat is een goed teken, want juist op dat moment gaan de barra’s vaak goed los. Niet veel anders dan de snoekbaarzen thuis doen dus. Na een aantal worpen onder een overhangende treurwilg wordt het shadje ineens abrupt gestopt, maar helaas vliegt deze ook direct de lucht in. Mis… Wel eindelijk een teken van leven. Een aantal worpen later weer een loeiharde knal, gevolgd door een hevig springende vis. Kijk, dat zijn ze! De barra verrast me toch met haar kracht en blijft een aantal minuutjes goed doorknokken. Even later zijn we alweer op de kant en ligt er 74 centimeter barramundi op de meetmat. Dit weekend kan al niet meer stuk!

Dit weekend kan al niet meer stuk!

Omdat Sally gevraagd had om eens een mooie barra mee te nemen werd besloten dat deze vis de BBQ mocht vullen. Niet helemaal mijn stijl, maar een visje hier of daar moet kunnen. Deze avond werd er heerlijk gegeten en in gezelligheid werd de avond stijlvol afgesloten. Tijd om naar bed te gaan…

Drie uur later staat een kloppende Sebas weer voor mijn deur. Met een brak hoofd begrijp ik het eerst niet helemaal, maar dan ineens ben ik weer bij. De barra’s wachten. Dit keer gaan we vanaf de kant. Er ligt een mooie dam waar ze zowel boven als onder liggen. Hier verwachten we voor de zon opkomt wel een visje te kunnen vangen. Wanneer we boven op de dam staan horen we onderaan flink wat gespetter pieter pater. Geen eenden, maar kleine tilapia’s vliegen door het oppervlak. Eerst denken we nog aan spelende vis, maar wanneer er vervolgens een dikke boeggolf achter een aasvis verschijnt en het aasvisje ineens in een groot zwart gat verdwijnt weten we wel beter. Een klein pendelworpje is genoeg. Het shadje valt te water, wordt één opgetikt en wordt vervolgens met een verschrikkelijke beuk uit het oppervlak gerost. De slip kan het gevaarte amper bijbenen. Boven een meter water met stenen zo groot dat ze bijna tegen het oppervlak staan is het behoorlijk moeilijk drillen. Vaker dan eens voel ik de lijn dan ook griezelige bewegingen onder water maken. Gelukkig bezwijkt de vis uiteindelijk onder de druk en zo is mijn tweede barra van de trip een feit. Een topvis van ruim tachtig centimeter!

Wederom een topvis!

Sebas waarschuwt me dat deze vissen soms de tijd nodig hebben om even te herstellen, maar deze later er geen gras over groeien. De ochtenddouche die ik nog niet genomen heb is nu wel overbodig…

Ondertussen blijven de barra’s er lekker op los jagen. Sebas raadt me aan op een punt te staan waar ik wat makkelijker een vis kan haken en drillen. Zo volg ik zijn goede raad op. De eerstvolgende worp krijg ik weliswaar geen aanbeet, maar hoe anders is de daaropvolgende worp. Met een knal zoals ik ze nog nooit heb gehad wordt de shad vol uit de bovenste waterlaag gegrepen. Direct knalt de hengel krom richting het water en een monsterlijk beest van een barra springt kopschuddend het water uit. Eenmaal geland begint ze snelheid te maken. Door de hoek zo klein mogelijk te maken en een flinke druk uit te oefenen hoop ik de vis enigszins te stoppen. Tevergeefs. Ze knalt vol het open water op. Daar mag ze zich wel even bezig houden. Dat doet ze dan ook. Dan neemt ze weer de vinnen, maar ditmaal richting een stenen wand aan de overkant. Minder goed idee, maar de vis tot een halt roepen is nog steeds onbegonnen werk. Gelukkig stopt ze nog voor ze de wand bereikt. Ik krijg weer wat vat op de vis. Hevig knokkend komt ze toch meter voor meter dichterbij. Ineens is het over. Haak los, vis weg. Normaal val ik in zo’n situatie in een flink balende bui. Nu houdt de zon stand. Het is me het avontuurtje wel…

Het kabaal dat de vis heeft gemaakt lijkt de andere barra’s te hebben gewaarschuwd. Geen jagende vis meer en ook geen bijtende barra’s. Een uur sta ik te gooien zonder aanbeet. Ik krijg een beetje het gevoel dat ik naar niks sta te gooien. Dan de zoveelste worp over het hoekje waar ik die dikke er net op kreeg. Vlam! Weer een ros op die hengel, niet te geloven. Ik begrijp nu ook volledig waar de term: “he grabbed that like there was no tomorrow” vandaan komt. Weer knalt de vis vol het water uit en volgen er wat onhoudbare runs. Toch gaan ze niet zo ver en zit er minder kracht en massa achter. Na een mooie dril land ik een overdreven mooie barra, ruim over de negentig. Euforie is een groot woord, maar dit is toch wel heel mooi.

Wat een power hebben deze oervissen!

Overdreven mooie barra!

Dit was dan toch het laatste teken van de actieve barra hier. Er komt geen vervolg meer. No worries, we hebben waar we voor gekomen zijn. We duiken thuis nog even een paar uurtjes het bed in om vervolgens richting het strand te gaan, ook daar zou weleens een mooi visje gevangen kunnen worden.

Ochtendsfeertje in Townsville

Dé stek

Wanneer we een paar uurtjes later op het strand arriveren krijgen we een goede indruk van de omstandigheden. We zien dat het water vrij troebel is en dat de wind vol op de kant staat. Oftewel, overal ondiep water met een ietwat modderige bodem. Niet echt de meest ideale omstandigheden voor een kunstaasvisser. We proberen er het beste van te maken. Wat vissen vanaf de rotsen, wat vissen vanaf het strand, vanaf de pier, vanaf een stenen muur. Plugjes, shads, snel vissen, traag vissen, deze dag lijkt het niet helemaal te hebben. In een haventje krijgen we wat actie van een stel agressieve gepen, maar daar wordt snel een eind een gemaakt door de havenbeheerder. Geen mogelijkheid tot vissen hier, geen wereld van verschil met Nederland dus, dat havenvissen.

Na een lekkere bak friet te hebben verorberd zien we het einde van de visdag in de vorm van een rustig ondergaand zonnetje dichterbij komen. Geen vis en ook geen goede aanbeten, wel heel veel lol gehad.

Geen vis…

…wel een mooie dag!

’s Avonds ontstaat er weer een prima sfeertje, voor we te bed gaan wordt het plan voor de volgende dag nog snel gesmeed. Een dagje Magnetic Island. Dat kan niet fout gaan!

De volgende morgen is het niet overdreven vroeg, maar toch wel vroeger dan een normale dag. We frissen ons rustig op voor we naar de bushalte richting kust lopen. Het bordje bij de halte voorspelt niet veel goeds. Geen bussen op zondag… Iets wat ik in Sydney niet snel mee zal maken, maar het wat meer afgelegen Townsville is dus wat minder mobiel. Gelukkig is daar de vrolijke helpende hand van Sally en zo worden we alsnog bij de ferry richting Magnetic Island afgezet. Misschien iets later dan verwacht, maar we kunnen er alsnog een mooie dag van maken.

De boottocht op de ferry is een beetje nat, maar hoe dichter we bij het eiland komen, hoe meer het begint te kriebelen. Op het eiland zelf lopen we al goed warm. Er wordt snel een buskaartje gekocht waarmee we heel het eiland rond kunnen en zo zijn we snel op weg richting de eerste stek: Horseshoe Bay. De busrit door de bergen, heuvels en schitterende natuur doet ons genieten, maar we willen toch snel een lijntje natmaken. Zo komen we na een korte rit aan bij de baai waar we snel het toeristische strandje verlaten en richting de rotsen lopen, daar verwachten we namelijk wel een visje te vangen!

Onderweg komen we vissers tegen die nog niet veel geluk gehad hebben. Wel even oppassen voor de stingrays als we door het water lopen. Een goede waarschuwing, want een paar meter verderop zien we er al eentje liggen. Steken van deze beesten kunnen vies tegenvallen en krokodiljagers kunnen met een behoorlijke dosis pech zelfs het ergste overkomen. Wij passen gelukkig wel op, dus worden we tijdens het werpen hier en daar niet gestoken.

Oppassen voor deze mannen!

Op de ondiepe zandplaten kunnen we wel een flathead verwachten volgens Sebas en al snel krijg ik ook een mooie knal, niet ver voor mijn voeten. Begint goed. Verder lijkt het zand niet echt veel vis te herbergen, dus besluiten we wat meer de rotsen op te zoeken. Ook een leuke onderneming. Hier en daar klimmen we wat en hier en daar lopen we weer door het water. We kunnen niet overal even goed de bodem zien door het loswoelende zand, dus het is bij elke stap toch even voelen wat er onder je voeten zit. De vele scherpe schelpjes langs de stenen zijn naast de giftige stekelroggen ook geen pretje en aan het einde van de dag heb ik mijn voeten dan ook mooi op verschillende plekken opengehaald. De rotswand hier blijkt al wat meer vis naar zich toe te trekken. Hier en daar zien we wat vis van de schelpen en waterplanten aan de rotsen snoepen en een aanbeet hier en daar zorgt voor enige actie. Echt goed vis vangen zit er echter niet in. Het enige wat boven water komt kijken is een klein groupertje. Wel een schitterend visje met prachtige camouflagekleuren, een immense bek voor zo’n klein visje en een dodelijk uiterlijk. Net voor de foto weet deze zich helaas van de haak te ontdoen, dus houden we het maar bij wat leuke sfeerimpressies. We genieten in ieder geval volop!

Een mooie omgeving is voor ons al voldoende…

… wie zou hier nou niet genieten?

Naarmate de uren verstrijken beginnen de magen ook te knarren en wordt het ook eens tijd voor verkoeling na dat eeuwig brandende zonnetje. We besluiten even een lekkere duik te nemen in een afgesloten stuk strand waar de kwallen, krokodillen en haaien geen kans hebben ons te bereiken. Ook wordt even een lekkere taco met friet bestelt aan een van de leuke tenten voor het strand voor we richting een andere baai vertrekken.

Dit keer pakken we de bus richting Picnic Bay, een meer langgerekte baai waar de wind vol op staat, daar waar Horseshoe Bay heerlijk in de luwte lag. We zien direct een groot verschil in de waterkleur daar de bodem veel meer opgewoeld wordt. We zijn benieuwd wat voor effect dit heeft op de visserij. We zien wel dat de zon op het gemakje begint te zakken, dus veel tijd hebben we niet. Het eerste wat we doen is een halfdroog liggend wrak bestoken met shadjes. Het duurt niet lang voordat mijn shad met een knal gegrepen wordt, direct na de landing. Aasvisjes spatten alle kanten op, maar de vis wordt niet gehaakt. Het iets te lichte spinhengeltje maakt het toch moeilijk om de haak te zetten. We zien het vaker gebeuren het komende uurtje. Sebas krijgt op zijn zwaardere, minder subtiele aanbieding minder aanbeten, maar waar ik ze wel krijg weet ik ze niet te haken of verspeel ik ze. Zo krijg ik onder mijn voeten een heerlijke knal, gevolgd door een hoogspringende zoutwaterbarramundi die direct de haak lost. Wat verderop krijg ik weer een mooie barra op het shadje die lost tijdens het omhoog trekken op de rotsen. Er volgen nog wat meer aanbeten, waarvan een heel indrukwekkende. Een loeiharde knal wordt gevolgd door een run richting open zee, maar vanuit het niets wordt de haak gelost. Het lijkt een beetje een herhaling van vanmiddag. Het enige wat ik nog boven water weet te krijgen is een klein groupertje, wederom een heel mooi visje. Dit keer een stuk donkerder van kleur.

Bij het wrak…

Kleine grouper, op weg naar 350 pond?

Zo wordt het einde van de dag toch niet saai ingeluid. Naarmate de nacht begint te vallen wordt het zelfs nog iets minder saai. Sebas zijn spullen staan een stuk terug en de rotsen zijn niet makkelijk om over te klimmen. Mij gaat het voorlopig nog prima af aangezien ik mijn schoenen nog bij heb, maar Sebas z’n schoenen staan bij zijn spullen, waar ook zijn portemonnee bij zit. Daar het steeds donkerder wordt, wordt het steeds moeilijker om te klimmen en een pad uit te stippelen aangezien we geen overzicht meer hebben. De spullen zijn ook alleen nog maar te vinden als je er recht voorstaat, want meer zicht hebben we niet. Het feit dat Sebas niet meer precies weet waar ze liggen helpt ook niet echt. Op het moment dat het bijna ondoenlijk wordt om verder te zoeken stel ik voor maar een hostel te pakken en de volgende dag vroeg terug te komen. Sebas besluit nog even een laatste keer achter een hoekje te kijken en warempel, daar liggen de spullen. Snel trekt hij zijn schoenen aan en maken we dat we wegkomen. Makkelijker gezegd dan gedaan, maar we weten heelhuids het strand te bereiken. We besluiten de spanning in een nabij liggende bar met een biertje te blussen alvorens we weer terug richting Townsville vertrekken.

Wederom niet veel vis vandaag, maar toch wel het een en ander meegemaakt en dat is ook zeker wat waard. ’s Avonds wordt er nog een biertje gedronken op mijn afscheid en zo kan ik de volgende dag gerust afscheid nemen van iedereen en kan in het vliegtuig mooi gereflecteerd worden op een topweekend.

Een biertje op mijn afscheid…

Tight Lines,
Thijs de Groote

Sebas, bedankt jongen! Heb ik toch nog mooie vissen kunnen pakken in Australië en ben ik weer een hele ervaring rijker!