Black Bass Belly Boat Trip (deel 7)

Groot en lomp

Als de wekker gaat wil de geest wel maar het lichaam blijft achter. Het is dat Peter me goed wakker schud, anders was ik gewoon doorgeslapen. Het is nog pikdonker buiten. Ook niet zo wonderlijk daar het pas half 5 is. Deze nachtelijke escapade heeft een duidelijk doel. We willen beginnen met vissen voor het krieken van de dag. Na een flesje redbull wordt het allemaal alweer een stuk duidelijker waarom we dit ook alweer doen. We gaan vissen!

De auto staat ingepakt en wel op ons te wachten. Het is een kwestie van instappen en rijden! Een korte rit brengt ons naar de plek die we gister middag ontdekt hebben. Als we aankomen is het nog steeds donker maar begint er al wel een dun randje licht te gloren aan de horizon. De dag komt eraan! Laten we hopen dat het een goede wordt. In het licht van de hoofdlampjes worden de bellyboten opgepompt en worden de dozen met kunstaas op de vaste plekken opgeborgen. Snel het waadpak aan en gaan met die handel.

In het licht van de hoofdlampjes worden de bellyboten opgepompt.

In de diepe schemer gaan we te water, let the games begin!

Als we het water inglijden is er net genoeg licht om te zien wat we doen. Vergezeld door sliertjes nevel pedellen we het meer op. Wat een magisch gevoel weer! Nu weet ik weer waarom ik zo vroeg ben opgestaan. We hangen beide een kunstaasje in de speld waar we vertrouwen in hebben en beginnen het wierbed waar we gisteren succes hadden weer af te vissen. Het duurt niet lang voordat de eerste vis op de propdarter knalt. Een mooie dertiger vecht voor wat ie waar is. Peter heeft een duidelijk plan vandaag. Hij gaat voor groot. Terwijl ik met bewezen aasjes vis heeft hij het roer omgegooid. Forse pluggen en swimbaits moeten het vandaag doen. Als ik na een half uur mijn vierde vis in de boot heb en hij slechts een aanbeetje heeft gehad twijfelt ie even. Maar besluit toch bij zijn plan te blijven.

Een kwartiertje later komen we bij een in schitterend donker hoekje wat zwaar begroeid is met bomen en struiken. Het stinkt hier gewoon naar vis. Het is hier dat de keuze van Peter omgezet wordt in resultaat. Nadat de zoveelste worp tegen de begroeiing is geplaatst en opgestart wordt, wordt deze bruut tegen gehouden. De haak wordt gezet en de hengel gaat krom, krommer en dan nog krommer! Wat is dat? Een hele dikke joelt mijn maat. Ik zie hem genieten, fantastisch. De camera komt tevoorschijn en drilplaten worden geschoten. De vis vecht hard en fel en zit zelfs een tijdje goed vast in het weer. Uiteindelijk weet Peter hem toch los te krijgen alhoewel los, een enorme klont wier komt bovendrijven. Na enig stevig tuinierwerk (De man heet niet voor niets Tuinman van achter) komt de vis tevoorschijn. Een hele mooie veertiger. Dat is een nieuw PR voor mijn maat die zwaar grijnzend op de foto gaat.

Krom krommer……………. nog krommer!

Peter Tuinman aan het tuinnieren…..

Nieuw PR….grijns!

Peter heeft nu de smaak te pakken en gaat nog groter. Onder het motto groot aas grote vis wordt een ruim twintig centimeter lange 4play plug in de speld gehangen. Ik ben zelf iets meer van de finesse en blijf bij mijn eigen aasjes. Als Peter vijf minuten later enthousiast roept, JA hangen! Kan ik het amper geloven, het zal toch niet he…. Maar na een korte dril blijkt de vis niet veel groter dan het kunstaas. Ongelofelijk de vraatzucht van die vissen. We zijn er beide van onder de indruk.

De vraatzucht van sommige blacks kent geen grenzen

Dit geeft Peter nog meer vertrouwen in het grote aas. We zullen zien. We peddelen door en vissen minutieus de oevers en wierbedden af. De zon is ondertussen boven de bomen uitgekomen en de temperaturen lopen nu snel op. Dit is te merken aan de vangsten die langzaamaan minder worden. Ik pak nog een mooie black van eind dertig maar verder is het stil. We besluiten een korte pauze te houden en cola en broodjes worden genuttigd.
Na de break maken we een plan. We hebben nog een mooie oever in het vooruitzicht. En besluiten hier nog eens goed tegen aan te gaan.

We peddelen beide richting een bed van drijfplanten wat tegen de oever ligt. Daar ligt er een besluiten we. Peter zet aan en laat zijn enorme plug met veel kabaal tegen de planten in het water ploffen. Alsof je een baksteen in het water gooit man! Maar de plug is nog niet opgestart of iets racet onder de planten vandaan en grijpt met een enorme furie de plug en keert direct om, om weer onder de planten te verdwijnen. Dit wordt echter voorkomen door de diep buigende baitcaster van Peter. Verbaasd kijken we elkaar aan. Wat is dit?! De vis is door het dolle heen en stuitert alle kanten op. Gaat dan de diepte in en komt pas na een stevig potje touwtrekken omhoog. Als de black in de oppervlakte ligt worden we beide toch een beetje stil. Wat een massieve vis. Deze is nog een goed slag groter dan het PR van deze morgen. Vol ongeloof tilt Peter de vis uit het water en ik schiet de platen. Wat een supervis. We voelen beide aan dat dit hem is. Dit is de bonus vis. Beide bewonderen we de enorme bass. Dan mag hij weer zwemmen. Rustig laat glijdt de vis uit het zicht. Ons en met name mijn maatje in extase achterlatend! Wow!

Een vis om stil van te worden

Hier past wel een flinke sinaasappel in!

Potdikkie, misschien moet ik er dan toch in gaan geloven en het motto van mijn maat maar eens een kans geven. Groot en lomp werkt! Zou het, of is het toeval. Ik zit in dubio. Ik vis graag licht en subtiel. Maar als ik nu naar de resultaten van Peter kijk zal ik dit misschien toch over boord moeten zetten. Na een korte peins periode besluit ik toch licht en subtiel nog  een kans te geven. Als ie er nou nog een vangt dan gaat er bij mij ook een zwaar gewicht aan. Langzaamaan pedellen en vissen we terug naar het beginpunt. De zon staat nu behoorlijk hoog aan de hemel en de vis wordt steeds passiever. Ik weet er nog eentje op een kikkerplugje te foppen maar daar houdt het dan ook mee op.

Nog eentje op een kikkerplugje

Als we bijna terug zijn slaat Peter nog een keer genadeloos toe met zijn lompe kunstaas. Ik was al op weg naar het strandje wanneer het JA HANGEN klinkt. Ik draai mij om en peddel terug. Als ik bij mijn maat ben aangekomen wordt wederom een forse black uit het water getild. Weer net even een slag groter dan degene die ik vang. Wederom eentje die de veertig wel passeert.

Is groot en lomp dan toch de sleutel tot succes als het om grote blacks gaat?

Ik ben in ieder geval om. Ik moet dat groot en lomp ook maar een kans gaan geven. Als we weer op de kant staan is het pas halverwege de ochtend. We hebben het gevoel alsof we al halverwege de middag zitten maar dat komt natuurlijk door het vroege opstaan. We besluiten het naastgelegen meer maar eens te gaan ontdekken. Hier zijn we nog niet opgeweest.

Na een korte wandeling liggen de bootjes in meer nummer 2. Dit meer is heel anders van karakter, veel dieper en veel minder planten. We besluiten ons op de oevers te richten. Ook bij mij hangt er nu een vrij forse plug aan. Niet zo groot als die van Peter maar toch al forser dan ik zelf zou gebruiken. We krijgen echter niet de gehoopte aanbeten. Zullen ze hier niet zitten of zou het het moment van de dag zijn. We besluiten ons rondje af te peddelen om in ieder geval een goed beeld te krijgen van het water. Als we bij de overkant zijn aangekomen krijgt de oever een heel andere structuur. De bomen en planten hangen niet meer in het water maar staan netjes langs de oever. De ondiepe oeverzone is geheel begroeid met waterplanten. Dit lijkt een plek om met weedles rubber te vissen.

Al snel worden de pluggen vervangen door fin-ssen. Na 5 minuten vissen klapt er onverwachts een vis op het rubber. Ik schrik me rot. Helemaal niet verwacht. Maar ik ben er erg blij mee. Ik had namelijk weinig vertrouwen in het weedless verhaal omdat de haak geheel in het rubber steekt. Maar als ik de vis uit het water pak zie ik dat die angst ongegrond is. De shad zit helemaal verfrommeld op de haak die keurig in de zijkant van de bek geprikt is. Kijk dat geeft vertrouwen!

Het werkt wel dat weedles!

Vol vertrouwen worden de wierbedden uitgevist. Laat maar komen. In het volgende half uur weet ik nog drie vissen te vangen. Geen monsters maar wel weer bevestigingen en als gevolg daarvan meer vertrouwen in een nieuwe techniek. Bij Peter willen ze gek genoeg nog niet op het rubber. Maar de man zit er niet mee. Die teert nog op zijn eerdere vangsten! Dan is het weerbed op en zijn we bij een nieuwe rij bomen gekomen. Deze hangen allemaal enkele meters over het water en zorgen zo voor een perfecte structuur.

Het rubber wordt vervangen door het grote kunstaas en we geven het nog een laatste poging. Na deze kant zijn we het meer rond geweest en vinden we het mooi geweest hebben we zojuist besluiten. De eerst worp doet mijn plug diep onder de takken belanden waarbij deze op het moment dat ie het water raakt wordt onderschept. Ik heb nog geen meter lijn binnen gevist en het hangt al. Potdikkie! Leuke vis. En mijn eerste op fors aas. En ook deze vis is redelijk aan de maat. Zou het dan toch? De bewijzen stapelen zich langzaam op.

Mijn eerste op groot aas

Helaas brengt de rest van de oever geen actie meer. We vinden het ook wel mooi geweest. Beide hebben we fantastisch gevist en heerlijk gevangen. Voldaan taaien we af naar de camping met een korte stop in de supermarkt om broodjes en barbecue voer in te slaan.

Op de camping aangekomen wordt het ritueel van kunstaas dozen reorganiseren en pielen met aasjes weer uitgevoerd. De hele tafel ligt er vol mee en de aantal komen overeen met wat er in een gemiddelde franse viszaak ligt. Als dit spul wekt de interesse van een van de camping gasten. We leggen de man uit hoe de zaken werken en laten hem wat foto’s zien. Hij is duidelijk onder de indruk. Hij bedankt ons voor de uitleg en vervolgt zijn weg. Wij trekken ons eerste biertje open en gaan door met het ritueel. Vijf minuten later stopt er een klein wit autootje voor onze tent. Waar de campingbaas, le patron, uitstapt. De man groet ons vriendelijk en is verbaasd over de hoeveelheid kunstaas. Hij verteld enthousiast dat hij ook een fanatieke bass visser is. En dat hij niet doorhad dat we hier waren om te vissen. Hij nodigt ons uit om bij hem thuis een biertje te komen drinken dan kan hij gelijk zijn visboten, ja boten…meervoud…..zien. Een aanbod wat we niet afslaan.
Tijdens het bieren gaan de gesprekken, die zo goed en zo kwaad als het gaat gevoerd worden, natuurlijk over vissen. We vertellen van onze avonturen tot nu toe en vragen hem naar de verschillende mogelijkheden.

Het ritueel van kunstaasdozen reorganiseren

Le patron verteld ons dat de rivier op dit moment erg moeilijk te bevissen is. Het water staat te laag en het water is te warm. Waardoor de vissen erg lui zijn en zodoende moeilijk zijn te verleiden. Hij verteld ons dat de beste kansen onder de stuw liggen. Hij legt uit waar we de stuw kunnen vinden en bied ons dan aan om ons er naartoe te brengen. Dat aanbod slaan we niet af. Verder geeft hij aan dat er stroomopwaarts nog een stuw is. Hij wil ons daar wel met zijn boot heenbrengen dan kunnen we met de stroom terug driften en als we uitgevist zijn haalt hij ons weer op. We zijn uiterst verbaasd. Wil hij dat zo voor ons doen. Wat geweldig! Enhousiast gaan we op zijn aanbod in! Afspraken worden gemaakt en handen worden geschut. Ondanks de taalbariere hebben we er allemaal schik in en hebben we dikke lol. Als de biertjes op zijn gaan we terug naar onze tent om een hapje te eten. We hebben om 19:00 afgesproken bij de ingang van de camping.

Als we na het eten bepakt en bezakt aan komen rijden staat le patron al klaar. Hij rijd ons voor over een uitgebreid netwerk van inimienie weggetjes. Dit hadden we zelf dus nooit gevonden. Op een gegeven moment stoppen we bij het water. Hier moeten we erin en dan 500 meter stroomopwaarts pedellen. Dan komen we bij de stuw. We bedanken onze nieuwe vriend nogmaals en gaan opnieuw op avontuur! Na een half uurtje peddelen komen we bij de stuw. Het is hier adembenemend mooi en het ziet er perfect uit. Maar de vis werkt niet mee. Wat we ook proberen. We kunnen geen aanbeet uitlokken. Ergens steekt het wel een beetje maar we kunnen er niet zo heel erg mee zitten. We hebben tenslotte onze slag deze morgen ruimschoots geslagen.

Adembenemend mooi maar geen vis

Eenmaal terug op de camping besluiten we alle spullen gewoon in de auto te laten zitten. Alles wat we nodig hebben zit er in. Kunnen we morgen zo weg rijden. We besluiten gelijk te gaan pitten, we zijn kapot. De telefoon wordt nog wel even bekeken maar we hebben nog steeds geen bericht van Alex ontvangen. We besluiten er geen energie meer in te stoppen. We hebben toch geen tijd meer voor een gezamenlijke dag met onze viswinkel vriend. Jammer dat een zo hoopvolle start in een anticlimax moet eindigen.

In onze slaapzakken praten we over wat we morgen gaan doen. Voor de slaap het wint besluiten we dat we de meren die we vandaag bevist hebben wederom met een bezoek zullen vereren. En wat meer aandacht aan het plastic kunstaas zullen besteden. Hier is voor ons beide nog een hoop te leren. Dan gaat het licht uit en vallen we direct in een diepe slaap..

Wordt vervolgt!

Pieter-Bas Broeckx