Black Bass Belly Boat Trip (deel 2)
Wierbed na wierbed
Na de heftige en lange eerste dag van onze vakantie doen we het de tweede dag rustig aan. Eerst maar eens uitslapen. Nou ja uitslapen, om 9 uur maakt de brandende zon die onze tent in een sauna omtovert een eind aan onze luier praktijken. Na het ontbijt komen de kunstaasdozen op tafel. Onze korte sessie van gisteravond heeft wel duidelijk gemaakt daad weedles gerigt kunstaas toch wel erg handig is om bij je te hebben. En daar we tot op heden slechts enkele van dit soort aasjes bij ons hadden wordt besloten ons arsenaal even goed uit te breiden. Onder het genot van een colaatje en een muziekje worden diverse rubber aasjes klaar gemaakt. Het duurt niet lang of de gehele tafel ligt vol met kunstaas. Ook Peters vriend en zijn vriendin zijn intussen aan het ontbijten en komen even kijken wat er bij ons gaande is. De verbazing is groot. Dat heb je toch niet allemaal nodig om te vissen?! Nou ja niet allemaal melden we, maar het is wel handig!
Het arsenaal weedless softbaits wordt gelijk flink uitgebreid
Na een uurtje met rubber prutsen vinden we dat we genoeg hebben en dat het maar eens tijd wordt om te vissen. We besluiten naar een klein meertje te gaan wat op een kwartiertje rijden ligt. Vanaf google earth zag het er schitterend uit en als we de informatie van de locale visfederatie moeten geloven zit er goed veel bass! Na wat heen en weer gerijd spotten we het water. We parkeren de auto, pakken onze hengels en lopen er naartoe. Het water heeft meer weg van een visvijver dan van een meertje zoals wij dat thuis kennen. Het terrein om het water is goed platgelopen en omringd door hekken. Als we dan ook nog een bord met regels langs het pad zien staan denken we even met een soort forellenput van doen te hebben. Een kort gesprek met een van de vissers laat ons weten dat dit niet het geval is en dat het hier openbaar viswater betreft. Op onze vraag of het blackbass zit wordt ons met veel gebaren duidelijk gemaakt dat hier veel blacks zitten. Tevens wijst de man naar het midden van de plas waar een aantal forse vissen dikke v-sporen in het oppervlakte trekken en meld blackbass! We kijken elkaar verbaasd aan. Dat zijn bass? Aan de bewegingen te zien lijken het eerder karpers. We kunnen echter niet vaststellen wat het zijn, daar zijn ze te ver weg voor en de lichtval is zo dat we niet door het oppervlak kunnen kijken. Het blijft dus een mysterie. Net als een van de andere vissers beginnen we ons kunstaas naar de vermoedelijke bass te gooien. Dit heeft echter geen enkel resultaat. En na een klein kwartiertje besluiten we dan ook ons plan om te gooien. We gaan de oevers uitvissen. Dit is namelijk waar wij de vis verwachten, in de oevers en onder obstakels. Dit hebben wij geleerd in onze zoektocht op internet. Lopend langs de oevers spotten wij de eerste visjes. Kleine exemplaren van 10 a 15 cm. Vissen die zich direct als we ze spotten naar dieper water laten zakken. We besluiten eerst diep te vissen om te proberen op deze manier een vis te verleiden.
Geconcentreerd worden de diepere waterlagen met shads en ander rubber afgepeuterd
Tijdens het vissen zijn we erg op onze hoede. Het is lang geleden dat we beide voor een voor ons nieuwe vissoort hebben gevist. Hoe zal de aanbeet voelen. Hoe zal een blackbass de strijd aangaan. Zou ie sterker zijn dan gewone baars. Springen ze echt zoveel. Kortom veel vragen waar we graag een antwoord op hebben. Gespannen vissen we door. Worp na worp wordt gemaakt maar er komt geen bevestiging. Geen tikje niets.
Dat is natuurlijk ook het vissen op een nieuwe soort. Je moet geheel opnieuw uitvinden waar ze het goed op doen en hoe ze zich gedragen. We besluiten van plan te veranderen en actief de verschillende obstakels, die in de hoeken van de vijver liggen, uit te peuteren. Peter vist met een shadje en ik schakel om naar een dropshot montage. Na enkele worpen is daar dan toch een tik! Yesss eindelijk! Een klein visje wordt naar de oppervlak gedirigeerd. Dan is daar toch een stukje teleurstelling. Het is een baarsje. Geen straf natuurlijk maar we hebben nu toch liever zijn zwarte neef. Het blijkt dat er een forse school baarsjes rond deze verzonken boom ligt en we weten er allebei een aantal te foppen. We hebben in ieder geval vis.
Baarsjes willen wel hier
Verderop ligt nog een verzonken boom. Als we de boom benaderen zien we een aantal mooie bass in de diepere waterlaag evenwijdig aan de oever zwemmen. We staan gelijk op scherp. Peter heeft net een kleine swimbait in de speld gehangen en gaat er voor. Het aas wordt een aantal meters voor de naderende vis gegooid en verleidelijk binnengevist. Een van de vissen toont gelijk interesse en maakt zich los uit de groep en zet de achtervolging in. Daar komt ie nog een stukje…maar dan slaat het noodlot toe.. het aasje raakt net de bodem en zit vast. Peter probeert hem voorzichtig los te trekken maar de bass heeft al snel door dat het niet echt is en laat zich de diepte in zakken. Shiiittt dat was onze beste kans tot nu toe. Stevig balend besluiten we even een pauze in te lassen.
Het vissen op dit water is een stuk taaier dan verwacht. Hier komt nog eens bij dat de omgeving niet optimaal is. We hebben allebei sterk het gevoel dat we op een soort betaalwater staan te vissen. We komen tot de conclusie dat de andere wateren die we in dit gebied hebben geselecteerd wel eens heel goed hetzelfde kunnen zijn. Dit en de adviezen die Alex ons gisteren heeft gegeven doet ons beseffen dat dit misschien toch niet de beste omgeving is om op bass te vissen. We besluiten om vanmiddag op de camping de knoop door te hakken of we blijven of verder gaan. Nu eerst nog proberen om op deze plas een vis te verschalken.
Met hernieuwde energie worden goed uitziende hoekjes en kantjes uitgepeuterd met rubber, pluggen, swimbaits en oppervlakte kunstaas. Maar helaas, niets mag baten. Zelfs enkele kleine blackbass die we spotten in de oever zijn om geen enkele manier te verleiden en tonen geen enkele interesse in het door ons aangeboden kunstaas. Als de zon op zijn hoogste punt staat besluiten we dat het mooi is geweest. Verder vissen heeft hier geen zin. Tijdens onze wandeling terug naar de auto zie ik een donkere vlek langs de oever liggen. Als ik nog een keer kijk zie ik dat het een grote blackbass is! Ik wenk peter en samen aanschouwen we de, in onze ogen, gigant. Snel maak ik een plaatje. Dan wordt het plan besproken. Peter heeft een vrij forse swimbait in de speld hangen. Dat moet het maar worden.. Peter positioneert zich op 15 meter van de vis en gooit zijn aas ruim voorbij de plek. Ik sta er bovenop en kan alles volgen. Op het moment dat het aas de vis op een meter passeert schrikt de vis wakker en zet koers richting aas. Als de vis het aas op 20 cm genaderd is, is er een verandering in zwemgedrag te zien. De vis versneld! Echter van het aas weg! Haha die had je dik door meld ik mijn maat. Dit is echter wederom een bevestiging dat de vis in deze omgeving zwaar onder druk staat. Precies zoals Alex ons vertelde.
Een grote vis in de oever gespot
Terug op de camping slaat de vermoeidheid toe. Ik trek mijn matje uit de tent en positioneer mijzelf in de schaduw van een boom. Een verkoelend briesje en zwoele tonen uit de meegebrachte I-pod doen mij snel in een diepe slaap belanden. Als ik wakker wordt staat de zon al een stuk lager aan de horizon. Ook Peter ligt nog wat te luieren. Tijd om plannen te maken. We zijn er beide snel uit dat dit niet de meest geschikte locatie is om ons avontuur voort te zetten. We zullen vanavond nog een sessie vissen op het grote meer achter de camping en dan morgen ochtend kamp opbreken en meer naar het oosten gaan. Opzoek naar onze gewilde prooi!
Onze avond sessie wordt meer een namiddag sessie daar er nog een grootse barbecue staat gepland met onze camping buren. Aan het eind van de middag verschijnen we wederom aan de begroeide oevers van het meer. Maar nu zijn we beter voorbereid. Gewapend met een uitgebreid assortiment rubber en een waadpak kunnen we de oevers veel effectiever uitvissen. We hebben dan ook alle vertrouwen dat ons de nodige actie te wachten staat. Vol goede moed worden de plantenbedden uitgepeuterd.
Vol goede moed worden de wierbedden uitgepeuterd
Het leuke van weedles gerigte aasjes is dat je ze vol in het wier kan gooien. De manier waarop de haak in het aasje verstopt zit zorgt ervoor dat er werkelijks niets blijft hangen. Dus kunnen wierbedden maar ook lelie bedden uitermate effectief worden afgevist. Met bijvoorbeeld een toad. Dit is iets wat ik zeker ook in Nederland ga uitproberen! Het enige waar ik nog mijn twijfels over heb is of je niet erg veel vis verspeeld doordat die haak zo diep in het rubber zit. Volgens Peter is dit geen enkel probleem. Hij heeft er in Nederland al het een en ander mee geëxperimenteerd en er geen vis minder door gevangen. Nou ja eerst zien dan geloven.
Wierbed na wierbed wordt systematisch afgevist en verschillende vormen en maten rubber worden in de speld gehangen. Het levert echter niet veel op dan een handvol flauwe tikken. We kunnen ze ook deze sessie niet verleiden. We hebben het wel gezien hier op dit water en in deze omgeving. Morgen verkassen we.
Wordt vervolgd!
Pieter-Bas Broeckx |
